Kanser her an yanıbaşımızda.Bir çok insan ya da yakınlarımız kanserle tanıştı.Kanserden korkmak ise çare değil. Kanser=ölüm demek değil,on yıl öncesine göre bile bilim çok ilerledi.Bir çok kanser türü artık mücadele edilebilir durumda.Yeter ki, erken teşhis için duyarlı ve bilgili olun.Nisan kanser ayı.Bilgilenin.

Türkiye’de 2023’te yılda 600 bin kişinin kanser olacağı tahmin ediliyor. ABD’de her yıl 1,4 milyon yeni hasta ve dünyada 8 milyon yeni hasta bu kervana katılıyor. Dünyada her yıl 5 milyonu ölümle sonuçlanıyor, Türkiye’de 50 bin yılda ölen hasta sayısı. İnsanların neden hastalandığını bilmemiz gerekiyor. Bu açıdan tarama merkezleri ve her türlü sağlık ittifakları önemli. Taramalar hayat kurtarmakta.Bir çok ülkede ölümlerde %30 ölümleri azalttı. Elle muayene mtlaka öğrenin.40yaşından sonra mamagrafiye gidin. kendinizi ihmal etmeyin. ay önce gögüs kanseri olduğumu öğrendim.6 kür kemoterapinin 3. sünü aldım.11 yaşında oğlum,6 yaşında kızım var.Saçalarım döküldü.şu an peruk kullanıyorum. çocuklara söyliyemedim.Çok zor.Ama geçicek biliyorum.Paylaşın demişsiniz ama şu an nasıl olduğumu bildiğinize eminim.Kitabınızı alıp okucam.TŞK.
Gönderim Zamanı: 16-04-2009 03:07:55
URL : http://www.kanseritedaviet.com Kimlik bilgisi : http://ws.arin.net/cgi-bin/whois.pl?queryinput=85.97.3.27 Yorum: Merhaba. Kanserle ilgili son gelismelere yer verdigim ve henuz yeni hayata gecirdigim bir web sitem var. Arastirma yaparken rasladigim bu yaziniza hem fikirlerinizi almak hem de daha cok insana ulasabilmek icin yorum birakmak istedim. Web sitemi ziyaret edip yorumlarinizi paylasabilirsiniz cok sevinirim. Yayin hayatinizda basarilar dilerim. Bu yazı için yapılmış tüm yorumları burada görebilirsiniz: http://www.bilgiagi.net/?p=1883#comments >Mesaj: kanserle yasıyorum kitabınızı aldım cok beyendim aynı yollardan bende gectim. bizlerin duygularını en güzel sekilde kaleme almıssınız tesekküler ederiz. ben 10.12.2007de over ca teşihiyle amilyat oldum6,kur kemotorepi ve radyoterapi aldım allaha sükürler olsun bu kötü asamaları geçtim su anda 3 ayda 1kontrolerime gidiyorum allah bu hastalıkta kimseyi yannız birakmasın mesajıma cevap verirseniz. benisevindirirsiniz simdiden tesekkür ederim.Neriman
Gönderim Zamanı: 25-04-2009 15:34:07

mektup:Mesaj: Tam 8 ay oldu .. tedavi süreci bitti – yeni bir bir pencere açılacak diyor herkes – ama ben hala çok korkuyorum — bu korku hiç geçer mi ?? Tanrı nın esenliği hep Sizinle olsun Sevgiler – Seda
Gönderim Zamanı: 13-12-2009 17:21:24

merhaba,
zor olan tedavi sürecini bitirmişsiniz tebrik ederim.Yeni pencere açılması demek;artık önünüzdeki süreçte kendi gönlünüze dönün,yapmak istediklerinizi bir liste haline getirin, okumadıysanız kitabımı okuyun fikir verecektir.Yepyeni bir hayata başladığınızı hayal edin ve bu hayatta ne yapmak istersiniz?Pencereyi aralayın.
Korku pencere kapalı olduğu sürece kalır.Korkuyu başka dostlarla,insanlarla yenebilirsiniz.Dışarı çıkın. Dost edinin. Olanlarla iletişimi güçlendirin. Korku geçecektir.
sevgilerimle

mektup:

Mesaj: NEVVAL HANIM, merhaba sizin mevlana ile ilgili yazılarınızı özellikle takip etmekteyim.ben 2002 yılında fars dili ve ed bölümünü dereceyle bitirdim.ardından türk dili ve ed. bölümünü bitirdim ve bir okula sözleşmeli türkçe öğretmeni olarak atandım.bu iki bölümü de evliyken okudum iki çocuğum ve eşimden ayrı olarak okudum. ancak okulumda uğradığım haksızlıklar ve sözleşmeli öğretmen damgası benim sağlığımı bozdu.geçen hafta memeografi çektirdim ve memelerde kanser düşündürmeyen dokular görüldü. bu durum iyice psikolojimi etkiledi.daha sonra kansere dönüşür endişesi ve okulda yaşadıklarım ve hayata karşı verdiğim bu mücadelede kendimi yalnız hissediyorum yaşadıklarımı size anlatmak ve kitaplaştırmak istiyorum. ilginize teşekkürler.
Gönderim Zamanı: 10-12-2009 10:03:42

Mektup:

Adres: keçiören ankara
Mesaj: Nevval hanım ben 27 yaşında 1.5 yıllık evli genç bir bayanım.Kansere geçen yıl yakalandım.Rahatsızlığımı ilk öğrendiğimde tabi şok yaşadım,kendimi toparladıktan sonra,bana yaşama ümidi verecek kitaplar aradığımda ilk sizin kitabınızı okumuştum.içinde her ne kadar iç karartıcı şeyler olsa bile,yaşama azminizle,hayata karşı duruşunuzla bana umutlu olmayı ve bu hastalığın karşısında güçlü olmayı kitabınızla öğretmiştiniz.Teşekkürler,şimdi iyiyim hamd olsun,fakat yine de bazen güçsüz hissediyorum kendimi…çocuğum olmadığı için kendimi eksik hissediyorum,ya olmazs a diyorum.biliyorum ben herşeyden önemliyim,önce kendimi düşünmeliyim..neyse böyle işte desteğinizi ve bana ablalığınızı bekliyorum.sevgiyle ve sağlıkla kalın ablacım.
Gönderim Zamanı: 03-01-2010 00:13:26