nevval hanım aksam haberlerinde gördüm hastalıgınızı..4 seansta bu hastalıgı yok edip birdaha geri dönmemesini saglıyoruz..4 tane kanser hastamızı bio enerjiyle tedavi ettik suan hepsi iyileşti..eger ilgilenrseniz telefon numaram 0534 442 41 20 bakırköy..sizden ücret talep etmiyorum..iyileşince verin ücretini..görün inanın öyle verin..görüşmek üzere

Merhabalar Nevval Hanım,sizin kansere yakalanan değil;kanseri yakalayan insanlardan olduğunuzu duyunca ulaşmak istedim.Yaşadığım son günler kabus gibi….Ben de artık meme kanserine yakalanmış kadınlardan biriyim artık…Yaklaşık 20 gün sonra sol memem bende olmayacak.Bunu kabul edemiyorum.Yaşadıklarımı ve hissettiklerimi ancak bu süreçten geçmiş birisi olarak en iyi sizin anlayacağınızı umuyorum.Başedemediğim çaresizliğim be korkularım var.Ne kadar güçsüz ve acizim.Sizin kitabınız olduğunu biliyorum.Ama temin edemedim.Bu süreci daha kolay geçirmek için kitabınızın bana vereceği güce inanıyorum.Bana bu konuda yardım eder misiniz.Sağlık dolu başarılı günler diliyorum size.nazansahin45@hotmail.com

Merhabalar Nevval Hanım,bugün Sivas’a gelerek bizi çok mutlu ettiniz,sizinle tanıştığım için çok mutluyum.Bahsettiğim gibi ben de kanserim.10 ay öNce Ankara İbn-i Sina Hastahanesinde guatrdan ameliyat olmuştum.hastahanede odamda yatarken doktorlr içeri girip yandaki hastaya kansersin dediklerinde anneme şunu demiştim:Ya ben de kansersem annee! Annem bunun imkansız olduğunu söylemişti, çünkü doktorlar benim gayet iyi oldugumu söylüyorlardı.Neyse hastahaneden çıktık ve patoloji sonoçlarını beklemeye başladık.Bir yandan da üniversite sınavına girmiştim ve onun sonuçlarını bekliyordum.Günler geçiyor ama patoloji sonuçları gelmiyordu.sınav sonuçları açıklandı ve Cumhuriyet Üniversitesi Sosyoloji Bölümünü kazanmıştım çok sevinçliydim.Günler geçti ve nihayet okula başlamıştım.Her şey iyi gidiyordu ta ki bir hafta sonra annemin arayıp beni apar topar Ankara’ya çağırmasına kadar…Telefonda söylememişti kanser olduğumu ama ben anlamıştım.o gece gittim eve bitanecik annem nasıl söylesem diye düşünüyordu,o sustu ben konuştum biliyorum kanserim dedim:( Ağladık devamlı…annem hiç konuşmadan beni doktorlarıma götürdü onlar her şeyi ihastalığımın kanser hastalıkları içinde en iyisi oldugunu söylediler.Bu beni ne kadar mutlu edebilirki:( hiçbir şey olmamış gibi okuluma gelip yaşamıma devam ettim ama mutlu değildim.gülmeyi çok seven ben gülüşümü kaybetmiştim.hiçbir psikoloğa başvurmadan kendi kendimi tedavi ettim ve eski bene geri döndüm.şubat ayında atom tedavisi aldım.Şimdilik iyi gidiyor her şey…Rabbim size ve hepimize şifalar versin.HER ŞEYE RAĞMEN YAŞAMAK VE YAŞARKEN DE GÜLÜMSEMEYİ YÜZÜMÜZDEN EKSİK ETMEMEK LAZIM:)))