Milliyet’te Serpil Yılmaz yazdı

Bu sene iftar davetleri, sanki hiç olmadığı kadar “mesaj” yüklü…
Son günlerde iki iftar yemeği davetine katıldım; Süzer Grubu Başkanı Mustafa Süzer’den başlamalıyım.
Süzer, uzun süren tedavi süresince Amerika’da kalmıştı; o nedenle verdiği davetler buluşmanın bir vesilesi haline de geliyor.
İstanbulluların “Gökkafes” olarak andıkları Süzer Grub’un yatırımı olan The Ritz Carlton’daki iftar daveti; Özallı yıllardan kopan sararmış bir yaprak gibi düştü önüme…
Önceki yıllardan farklı olan yalnızca salonun girişindeki masalarda konuk edilen Senegal’den, Endonezya’dan ya da Güney Afrika’dan gelen öğrencilerdi.
Türkiye’de bu manzaranın tek bir karşılığı vardır; Fetullah Gülen cemaatinin kurduğu Türk okulları!
Süzer kürsüden yaptığı konuşmada bu durumun altını “Türk okullarından gençlere destek veriyoruz. Aile olarak vakıf kurduk, gıda bankacılığı yapacağız” sözleri ile çizdi…
İstanbul Valiliği görevinden sonra Kamu Güvenliği Müsteşarlığı’na atanan Muammer Güler uzak kaldığı hemşerileri ile tek tek ilgilendi.
Masamızı paylaştığımız, Hac ve Umre turlarını düzenleyen Eman Tur’un sahibi Bilal Özcan’a gösterilen ilginin yoğunluğu gözden kaçacak gibi değildi. Özcan’ın turları medyaya Ankaralı işkadını Nadire İçkale ile yansıyor…
Anlıyorum ki, salonun yarısı Hac ya da Umre arkadaşı…

Hanefi Avcı’ya serzeniş
İkinci iftar notlarıma geçeyim: Salı akşamı Conrad Otel’de Onursal Başkanlığı’nı Fethullah Gülen’in yaptığı Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı’nın (GYV) “Renklerin Ortak Dili” temalı iftar yemeği vardı.
Ekranda Gülen’in kayda alınmış “konuma saygı” talep eden konuşmasını dinledik. Gülen’in konuşmasından, yazdığı kitapla kendisini hedef alan Hanefi Avcı’ya çok belirgin bir meydan okumadan ziyade; serzeniş hissediliyordu.
Eskişehir Emniyet Müdürü Avcı’nın (Merkeze tayinini istedi)  “Haliç’te Yaşayan Simonlar” kitabında öne sürdüğü “devlet içinde kanunsuz olarak örgütlenen cemaat” olgusu, “eski dostları” incitmiş.
Aynı hassasiyet, GYV Başkanı Mustafa Yeşil’in konuşmasında da karşımıza çıktı.
Sevgi sözcüklerini söyleyenlerin samimiyetini sorgulayan Yeşil, “Peşine düşülen; ‘herkesi konumunda kabul’, ‘farklılıkları zenginlik görme’ ve ‘uzlaşı kültürü’ çok emek ve yürek ister” dedi.
GYV’nin 16 yıldır devam eden iftar yemeği davetlerine ilk kez katılıyorum. O nedenle Avcı’nın kitabının cemaat üzerindeki etkilerini gözlemek için elimde ancak iki veri var.

BBP liderine alkış…
Bunlardan birisi medya arşivleri, diğeri de DYP’den siyasete atıldığı için Zaman gazetesi ile ilişkisi kesilen yazar Nevval Sevindi’nin izlenimleri…
Arşivlere bakılırsa, bundan önceki yıllarda GYV’nin iftar yemeklerine katılan bakanlardan; bir değil iki hükümet çıkarmış. Önceki akşam ise tek bakan yoktu. Milletvekili olarak da AK Parti’den Nursuna Memecan’ı gördüm.
İktidar kanadından; Milli Eğitim Bakanı Nimet Çubukçu, İBB Başkanı Kadir Topbaş ve Üsküdar Belediye Başkanı Mustafa Kara’dan başka kutlama mesajı gönderen de yoktu.
Siyasi parti liderlerinden ise yalnızca BBP Genel Başkanı Yalçın Topçu’nun mesajı okundu. Zaten salondan da tek alkışı Topçu aldı. 

Tarikatla dayanışma
İftar için hazırlanan barkovizyondan; Mehmet Kırkıncı’dan (Nurcu), Mustafa İslamoğlu’na (Kadiri); Selahattin Özgündüz’den (Caferi), Metin Tarhan’a  (Alevi) kadar farklı tarikat ve mezhepler de mesaj gönderdiler. 
GYV’nin anons görevlileri salonda meşhur bulma gayretini sürdürdü. İşadamlarından sözcü olarak seçilen Ramsey’in sahibi Remzi Gür’e mikrofon uzatıldı. Medya patronlarından Sabah gazetesi ile atv televizyon kanalının sahibi Ahmet Çalık, Star gazetesi ve Kanal 24’ün sahibi Fettah Tamince ve İTO Başkanı Murat Yalçıntaş; salonda yerlerini alan yerli ve yabancı “din adamları” ile “kanaat önderleri” arasına yerleştirilmişlerdi.
Sanatçı ilgisi de yüksek değildi; Gönül Yazar, Hakan Peker, Serdar Gökhan; sporculardan Hakan Şükür göze çarpıyordu.
Cemaati yakından tanıyan Sevindi; kendisine sorduğumda şu karşılaştırmayı yapıyordu:
“Bundan önceki iftarlarda siyaset ve sanat çevresinden daha fazla katılım olurdu. Özellikle sanat camiası, siyasetin içine müdahil olan kadrolaşmayı görünce cemaatten uzaklaştı. Siyasetçiler açısından da, cemaatin her partiye eşit mesafede durduğu algısının bozulduğunu görüyoruz. Gençler iktidardan nemalanmayı öğrendi.”
Bana sorarsanız, renklerin ortak dili fazla dünyevi olmaya başladı. Başta medya sektörü olmak üzere işadamlarındaki iştah bunu gösteriyor.

02 Eylül 2010

Vicdanı olmayan insanların meslekleri dahil her şeyi suistimal ettiği ortada. Atılan iftiralar kişinin yanına kar kalıyor.

Çünkü çetelere bölünmüş, politize gruplara sığınmış insanlar  birbirlerini tutmaları gerektiğine inanıyor. Haklı haksız kavramıyla, adaletle, meslekte etikle ilgilenmiyor. Ben de 28 Şubat’ta ağır iftiralara uğramış, medyanın bu gün şikayetçi kalemlerinin hiç birir tarafından meslek ahalkı dahilinde korunmamış biriyim. Meslek örgütü olan Basın Konseyi ve de başkanı gazetecilere özgürlük istemiş!! Demek adalet her eve lazım…. Ancak çuvaldız size dönünce bağırmanın bir yaraı yok. O günlerde iftira atan, yalan yazan gazetecieri durdurmayan, yayınlara set çekmeyen ve meslekten birini rahatça harcayanlar bu gün yangır yas!!!

O gün haksız saldırıların odağında olanların yanında olan kalemim ve vicdanım şimdi adaletsiz ve tahakkümcü tavrın karşısında elbette.

Ülkemizde herkes haksızlığa uğradığına inanıyor, ben dahil adalet duygumuz zedelenmiş durumda.

Bu yüzden bireyler arası güven olmadığı gibi, bireyle kurumlar arası güven de yok. Güven duygusunu yitiren insanda sağlık sorunları dahil bir çok alanda kaygı gelişir.

Toplum paranoyalar ve kaygı arasında bölünmüş bir ruh halinde.

Adalete ve hakka olan ahlaki kaygılarla yaptığınız her davranışta karşınıza çıkan sorular şunlar:

“senin ne işine yarayacak ki?”

“sen ne kazanacaksın bundan?”

Suça karşı çıkmak için illa bir çıkar gerekir gibi algılayan insanlar suça iştirak ederler.

1950’lerde bu konuda bir çok film yapıldı Amerikan kaynaklı. Medya ve medya çalışanları tehdit altındaydı. Çeteler ve zenginleşmiş güçler baskı  kuruyordu. Medya yargısız infazlar için satın alınıyordu. Bizim son 10-15  yılımıza çok benziyordu. Buradan adil yargılama, kurumlaşma ve hukukun üstünlüğünü sağlayarak çıktılar.

Ufak organize suç olmaz.

Küçük gayri ahlaki yazı,tavır ve duruş olmaz.

Bizim çocuk yapmış bir hata suçunu örtelim olmaz.

Suç suçtur.

Ahlaksızlık ahlaksızlık.

Suçu görmezden gelmek ahlaksız bir tutumdur.

Bir emekçi olarak benim hakkımı çalan adam istediği kadar namaz kılsın dinsiz ve imansızdır. Emekliliğimizi çalan yöneticiler, haberiniz olmadan her ay sizi işe yeniden sokan ve çıkaranlar, tazminat vermeden atmayı marifet sananların ahlakla en ufak bir ilişkileri yok.

Bu da suçtur.İnsanların özel hayatına girip manipüle etmek de suçtur.

Gazetecilik,aydın olma, insan olma ve iyi Müslüman olmanın gereği  suça suç demek, ahlaksızlığa

Ahlaksız demektir.

Yoksa bizden olanlarla,olmayanları ayırıp çifte standart uygulamak vicdan sahibi olmayan varlığa özgüdür. Vicdansız insan ne gazeteci olur, ne hakim, ne polis, ne başbakan…..

Ruh sağlığı hızla bozulan ülkemizde adalete,hukuka ve vicdana acilen ihtiyacımız var.

Yarın çok geç…

Bugün…

Bugün TV Digitürk33

DSmart 75

Uydu yayında var

Neden Yunan hükümeti veya Bulgar devleti bu şansı vermiyor?

Neden Sofya’da Fatih Sultan Mehmed’in güzelim camisinde oradan kovulan ve öldürülen Türkler için dua edemiyoruz.

Neden ben Ohri’de, Müslüman damgasının Türklükle bezendiği Selanik’te, dedemin topraklarını ve her şeyini terk ettiği Midilli ve Rodos’ta, Türklerin soykırıma uğradığı Rumeli’nde, Balkanlarda yerle bir edilen hangi camide ben 88 yıl sonra davet ediliyorum ki Rumlar ve Ermenilere ibadet hakkı vermek demokratlık oluyor?

Evinin kapısına çivilenen bebeler, karnı deşilen analar,tecavüz edilen gelinler ve şehitler benden hesap sormaz mı?Sizlerden soracaktır. Ecdadını ve uğradığımız soykırımı unutanlara soracaktır.Namuslu Hıristiyanların, tarihçilerin kitaplarını okuyun ve soykırım nasıl uygulandı Türklere ve nasıl unutturulmaya çalışıldı öğrenin.

Demokratlık yapacaksan çokkkkk yol var. Sen daha eleştirilince mahkemeye koşan, eleştiri ile hakareti ayırt etmeden “haklı” olmaktan övünen kibirli siyasetçi, bürokrat… Sen demokratlık adına bölücülük yapan….sen Türklüğü aşağılayınca dudaklarına kan gelen  ama yüzü kızarmayan, milliyetçiliğin vatanı olan Avrupayı vatanı sayan milliyetçiliğe sövenler….

Sen 600 yıllık imparatorluğun tümünü medeniyetsiz diye aşağılayan…. Ya da ulvi diye kulaktan dolma bilgiyle yücelten nerede senin bilginlerin… nerede….

Ey halkım, biz soykırıma uğradık. İngiliz belgeleri yazdı, açılmayan Alman belgeleri yazdı, İtalyanlar yazdı, Fransızlar yazdı Yunan soykırımını, Bulgar, soykırımını,Rus soykırımını, Amerikalılar yazdı ama Türkler yazmadı.Eyvah…kimliksiz profesörlere, yazarlara,gazetecilere, edebiyatçılara eyvah… Kimliksiz insan medeniyetsiz millet sloganını hayata geçirenlerin ellerim iki yakasında  olacaktır.

Hem yasadışı iş yapılıyor,hem alkış tutuluyor!!

Ne çok ilerledik kardeşlik yolunda yarabbi,ama evin içini kan götürüyor kan…

Nerede kardeşlik?

6-7Eylül bizde sakız oldu,film oldu.Yunanlıların B.Trakya’da yaptığı hem de polis nezaretinde yaşanan 6-7 Eylül’ü bilen var mı? Takipçisi olan?

Ben de Tuna kıyısında köyüme gitmek, batırılan Tuna adasındaki ADA da yok edilen camilere,kütüphanelere ağlamak istiyorum.Ben Bosna’da 1900’lerin başında ve sonunda soykırıma uğrayan Boşnaklara ağlamak istiyorum.

Gözyaşlarımı siliyor Yahya Kemal “demek daha kötü zaman” diyor.

GAZETECİLER.COM  (ÖZEL) Zeynep Kurtbay

Nevval Sevindi gün ağarana dek süren efsane Siyaset Meydanı programlarının değişmez yüzüydü. Aktüel’e kapak olan o fotoğrafları bugün bile hala hafızalarda. Fethullah Gülen’le röportaj yapan ilk gazeteci oldu. Bu röportaj yüzünden çok eleştirildi; kendi deyimiyle saldırılara, iftiralara uğradı. Şimdi bu ‘linç sürecinin’ kendisine çok pahalıya patladığını söylüyor, “Öyle derin bir acı yaşadım ki bu bana kanser olarak geri döndü’’  diyor.

Siyasete de atılmıştı Nevval Sevindi; Mehmet Ağar’ın çekildiği dönemde DP’nin genel başkanlığına soyundu. İkinci darbeyi de siyasetten aldı; 11 yıl aradan sonra ikinci kez karşılaştı kanserle. İki memesinden de oldu. Şimdi başından geçenleri anlatırken “Bağımsız bir aydın olmak çok acılı bir şey; Allah bu acıya eşlik etsin diye bana bir de kanser verdi” diyor.

Saçları uzamış; sarıya boyamış yine. Vücudu kanserden temizlenmiş. Tırnaklarında pembe ojeleri, pembe ruju ve gülümsemesiyle karşıladı bizi evinde. Televizyonda iki yeni programa başlamış. Anneannesinin adını taşıyan Pembe Hanım Derneği’ni kurmuş; yıllardır köşe bucak gezip sürdürdüğü kanserle mücadele ve hastaların bilinçlençlendirilmesi çabalarını artık burada sürdürüyor. İşte hikayesi…

1 / 8

İkinci kez yakalandığınız kanseri eski bir sevgiliyle karşılaşmak gibi tanımlamışsınız yazınızda… Ne zaman oldu bu karşılaşma? Nasıl öğrendiniz?

11 yıl önce sol mememde kanser bulunmuştu. Radyoterapi; kemoterapi, ameliyatlar… 10. Yılı bitirmek önemliydi. Doktorum ‘’bundan sonra yüzde 1 ihtimal’’ demişti.

11 yıl önceki teşhiste memeniz alınmamıştı değil mi?

O zaman alınması modaydı. Ben bunun için mücadele etmiştim. ‘’Benim kararım önemli, doktorun değil’’ diyerek vermemiştim mememi. 11. yıl olunca biraz da Türk olduğumdan kontrolleri geciktirmiştim. Batın kontrolü gerekti.

6 ayda bir mi kontrole gidiyordunuz?

Yok 5 yıldan sonra yılda 1 gidiliyor. Safra kesemde 4 taş çıktı ‘’hemen alınması gerek’’ dediler. Doktor Sevil Öz var onkolog; çok da iyi arkadaşımdır. Mehmet Öz’ün kuzeni. ‘’Sen bu sene kontrollerini yaptırdın mı’’ dedi. ‘’Ben de yaptırırım daha vakit var’’ dedim. ‘’Nasıl böyle bir şey dersin’’ diye kızarak tuttu beni mamografiye götürdü ve kocaman bir tümörümüz olduğunu gördük. Bu sefer sağ memedeydi. Onkologum Süalp Tansan; hem safrakesesindeki hem memedeki tümörün alınması gerektiğini söyledi. Gen testi yaptırdık. Aynı gene meme ile yumurtalıklar da bağlı. Aynı gen yüzünden kanser oluşuyor. Sonuçta kemoterapi oldum ve iki memeyi aldık. Rekonstrüksiyonda (yeniden meme yapımı) sorun çıktı; sol göğsüm daha önceki radyoterapiler yüzünden reddetti ve patladı.  

Memelerinizi kaybetmek bir kadın olarak neler hissettirdi?

Onu kabullenmek; aynada görmek benim için çok travmatik oldu. Ben zaten buna itiraz eden biriydim; bedenimden organların alınmasına karşıydım. Ama Allahın takdiri yapacak bir şey yok. Hiç değilse 11 yıl bana izin verdi; şartları zorlamıştım.

Patlayan memenizi yeniden yaptıracak mısınız?

Biri yapıldı ama kabul etmeyen eksik olan göğsüme yeniden yaptıracağım. Şimdi karnımdan yağ ve deri alarak Kasım başı gibi yapacaklar.

‘SEN İKİNCİYİ DE YENERSİN, GÜÇLÜSÜN’ DEDİKLERİNDE SİNİRİME DOKUNUYOR

‘SEN İKİNCİYİ DE YENERSİN, GÜÇLÜSÜN’ DEDİKLERİNDE SİNİRİME DOKUNUYOR

Eninde sonunda bu illetle yeniden karşılaşacağınız hissi var mıydı peki?

Yazdığım kitabın adını ‘’Kanserle Yaşıyorum’’ koymuştum. Bitti dense bile vücudunuzun her hücresinde yeniden meydana gelme kabiliyeti olduğunu; kansere bitti gözüyle bakılamayacağını yazmıştım; biliyordum. Ama bunu bilmeniz başka başınıza gelmesi başka. Yani ikinci kez kanser olduğunuzda daha travmatik oluyor. Kendinizi psikolojik olarak daha zorlanmış ve güçsüz hissediyorsunuz. Herkes ‘’sen ikinciyi de yenersin çok güçlüsün’’ diyor ama bunlar hiç tatmin etmiyor hatta sinirinize bile dokunabiliyor. Yeniden 8 ay mücadele etmek; aylarca yatmak; birçok acıya katlanmak; ‘’acaba bu bitmeyen bir çile mi olacak’’, ‘‘üçüncü beşinci de mi olacak’’ diye düşünmek; bunlar hep moral gücünüzü zayıflatıyor. Bu morali de sizden başka ayağa kaldıracak hiç kimse yok.

Çok yakındakiler de mi moral olamıyor?

Onlar da veremiyor. Bu gücü bir kere elinizden kaçırırsanız size denilenler de aksine daha çok canınızı sıkıyor.

Yani yakınlarınızın; sevenlerinizin moral vermek için söylediği onca söz daha çok acıtıyor sizi? Bu soruyu hasta yakınları için soruyorum.

Devamlı olumlu söylemek; ‘sen zaten yaparsın’ demek sizin zaafiyetinizi dikkate almamak demek. ‘’Sen yaparsın’’ cümleleri aksine daha çok canımı sıktı. ‘’Sana bir şey olmaz’’ demek yerine belki ‘’seni anlıyorum çok zor bir şey’’ demek daha doğru. Hasta yakını olarak bizimkiler eğitimli. Annem hala meme kanseri tedavisi  görüyor. Babam 6 ay önce oldu; boğazında bir tümör çıkmıştı; onu daha kolay kurtardık. Teyzem geldi 8 ay benim yanımda kaldı bana baktı.

Şu an tam temizlenme oldu mu?

Temizlik yapıldı. Şimdi kanseri durdurduk; herhangi bir sorun görünmüyor. 

Toplam kaç ameliyat geçirmiş oldunuz bu dönemde?

2 ameliyat oldum önce. Sonra kemoterapi. Zatürre geçirdim bu arada; 1 ay yattım.  Nihayet Nisan’da uygun bulundu vücudum memeleri aldık ve rekonstrüksiyon yaptık. 5. Hafta memelerden biri reddedince yeniden ameliyata girdim; birini tekrar aldılar. 4 ameliyat oldum sonuçta. D vitamini değerim çok düşmüştü. Depresif de olduğum için doktorum güneş ve deniz tedavisi verdi. Deniz yaraları da iyileştiriyor. Bundan sonraki ameliyatım Kasım’da olacak.

Peki bırakalım söylenenleri. Tedavi döneminin ardından siz asıl kendinizi nasıl hissediyorsunuz? 11 yıl aradan sonra baktığınızda kendinizi nasıl görüyorsunuz?

Birincide ben meseleyi bireysel olarak almamıştım. Toplumsal bir sorunun parçası olarak görmüştüm. Kanserle ilgili bilgi yoktu. Dernekler azdı. Hasta hakları yasası çıkmamıştı. Hastalar da hiçbir şeyin farkında değildi. Çok yoğun çalışıyordum bir de o zaman. Gazetede yazıyordum. Belgesel çekiyordum. ‘’Başıma geldi; mücadele ederim ve kurtulurum’’ gibi bir projelendirmeydi birincisi. Ve başarıyla bitirmiştim. Fakat ikincisinde kendimi çok daha kötü hissettim. Yeniden önüme gelmesi bir başarısızlık algısı getiriyor insana  tabii.

‘’SEN ZATEN AMAZONSUN BIRAK ÖYLE KALSIN’’ DEDİ AMA 

Gazeteci eşiniz Kerem Çalışkan’ın bu süreçte size yaklaşımı nasıl oldu?

Çok destek oldu. Meme alımında özellikle eşlerin tavırları önemlidir. Kerem ‘’İstersen yaptırmayabilirsin. Sen gene de güzelsin. Zaten çok Amazon’sun; daha iyi böyle Amazon gibi kalsın. Benim için hiç önemli değil. Ben sana aşığım’’ dedi hep; seviliyor; beğeniliyor olmanız çok önemli tabii. Ben de ‘’Zaten ben kendim için yaptırıyorum’’ dedim. Göğüs ve saç kaybetmek kadınlığa büyük darbe tabii. Hastalar ikiye ayrılıyor; bir kısmı ‘Ne varsa alsınlar yeter ki kurtulayım’ diyor; diğer kısmı da benim gibi ‘’İyi ama güzelliğim ne olacak’’ diye düşünüyor. Ben organ kaybından doğan yas tutma süreci  yaşadım aslında.

Kızınız Ulduz bu sürece nasıl yaklaştı? Kanser hikayesi olan bir anne olarak kızınızı nasıl koruyorsunuz?

Allah göstermesin ama anneden kıza geçen bir hikaye olması insanı çok zorluyor. Koruyucu tıpla kontrol ediyoruz. Sevil Öz düzenli kontrollerini; çekimlerini yapıyor. İbrahim Saraçoğlu’nun bitki kürlerini uyguluyoruz. Birincide çok küçüktü. Boşanmış bir anne olduğum için babadan sonra bir de annenin yok olacağını düşünmek onu çok ağır etkiledi. Şimdi o da ‘anne sen yaparsın’ diyor.

Peki gelelim medya serüveninize?

Yazmak; gazetecilik yapmak çok küçük yaşlardan beri hayalimdi. Selim İleri’nin Argos’unda başladım ilk. Cumhuriyet’in ikinci sayfasında yazılar yazıyordum. Sinema sektörüne girdim. İstanbul’a geldikten 1yıl sonra uzun metrajlı film dalında ödül kazandım. Ama ne yazık ki her konuda olduğu gibi bunda da dünyaya 10 yıl önce gelmişim. Atıf Yılmaz Memduh Ün gibi birçok isimle çalıştım. Sektör çok zayıftı ne yazık ki o dönemde, geri dönüşü yoktu. Cumhuriyet’ten ayrılanlar Yeni Yüzyıl’a geçmişti; ben de orada başladım. Çok liberal bir gazeteydi Yeni Yüzyıl. Öyle bir gazete, yönetim, öyle bir ekip bir daha gelmediği için hala konuşuluyor. Kim gazete çıkarmaya kalksa bugün bile Yeni Yüzyıl gibi olması hedefleniyor. Zaman bile beni ilk çağırdığında öyle dedi.

Neden peki? Yeni Yüzyıl neden hala model alınıyor sizce?

Bir kere sadece tarafların olduğu bir medyada ‘taraflar yok; sadece gazetecilik vardır’ dedi. Şimdi herkesin safları belli. Önyargı yoktu. Refah Partisi ile akademik anlamda bile hiç kimse ilgilenmemişti. Ben Refah kadınlarını dizi yaptığımda ilgi ile karşılandı. Kimse bana sormazken garip kıskançlık var Türkiye’de; ama yurtdışından gelip soran çok oldu.

AKP’Lİ OLMADIĞIM HALDE BİR YIĞIN HAKARETE UĞRADIM

Siz aynı zamanda Gülen’le röportaj yapan ilk gazetecisiniz. Yaptığınız Gülen yorumları nedeniyle çok tartışıldınız. O dönemde hakaretlerin havada uçuştuğu 32. Gün programı da gündem yaratmış; hafızalara kazınmıştı. Bugün baktığınızda pişmanlık duyduğunuz oldu mu hiç? ‘’O hakaretleri ağzıma almasaydım keşke’’ ya da ‘’kendimi savunamadım ’’ dediniz mi hiç?

Cumhuriyet Gazetesi ‘nde Hikmet Çetinkaya benim aleyhime iftira atan yazı yazmıştı. Ben hayatımda bu kadar iftirayı alt alta görmedim. Bütün pişmanlığım onların avukatları Fikret İlkiz’in beni davadan vazgeçirmesidir. Ben davadan vazgeçtim çünkü karşılığında o sayfada ‘’Nasıl Gazeteci olunur’’ başlığıyla bir yazı yazacaktım. Yazıyı gönderdim; Fikret İlkiz ‘’bu ne’’ dedi, koymadı. Bu olay bana yalanı öğretti. Çok aşağılık işler yapıldı gerçekten. Manipüle edildi yayın. Ben 500 kere köpek diyorum mesela o manipüle yayınlarda. Ama önce kim dedi; o yok. AKP’li olmadığım halde bir yığın hakarete ve mahkemelere maruz kaldım. Bireysel olarak çok üzüldüm. Dehşete düştüm. Ondan sonra da kanser oldum zaten. Kanser olmamda etkendir.

BASIN KONSEYİ ‘’SANA FAHİŞE DE DESELER  DE HERKES SUÇSUZDUR’’ DEDİ

Ve beni bir Gülay Göktürk savundu bir de Can Dündar. Başka da savunan bir gazeteci olmadı koca medyada. 20-30 kişi bana hakaret etti; o kadar dava açmam gerekirdi, hepsi ayrı para. Basın Konseyi’ne başvurdum hiç değilse o suçlu bulsun bu insanları diye. Basın Konseyi ise ‘’Sana fahişe de deseler herkes suçsuzdur’’ dedi. Basında  gazetecinin ne kadar yalnız olduğumu anladım. Mesleki dayanışmadan yoksunsunuz.

19. YÜZYIL ROMANI OKUR GİBİ TRAJEDİYİ YAŞADIM VE BU BANA KANSER OLARAK DÖNDÜ

Zengin bir kocam yok. Tek başına doğruyu söyleyen bir kadın gazeteci olmanın bir anne olmanın Türkiye’de ne kadar acımasızca ezildiğini; olağanüstü fitne iftiranın üzerinize salındığını 19. Yüzyıl romanı okur gibi yaşadım. O dönem iftira büyük bir kurumdur; hep de kadınların başına gelir. Ben de o trajediyi yüreğimde yaşadım; öyle derin bir acı verdi ki bu bana kanser olarak geri döndü.

Bugün bakınca medyada; siyasette birçok isim var, Fethullah Gülen’le hukuku olan. Ne düşünüyorsunuz?

Hiç kimsenin savunmadığı; saldırdığı yere ben o günlerde bir alan açmıştım. Onlar da artık eskisi gibi çekingen değiller; araçları büyüdü. STV gibi Zaman gazetesi gibi tamamen iktidara yandaş kurumlar gelişti. Beni yerden yere vuran laik kesim de bu konuda nerelere geldi; bugün onları izlemek zaman zaman sinirlendirse de beni bu sürece adım atan biri olmaktan mutluluk da duyuyorum. Bu konuda da 10 yıl önce gelmişim ne yazık ki dünyaya.Onlar şimdi yazabiliyor.

Türkiye’de bağımsız aydın olmak çok acılı bir şey;                                                                                                       Allah bana bu acıya eşlik etsin diye bir de kanser verdi

Siyasete de atıldınız siz; genel başkanlık yarışına varana kadar. Nasıl oluştu siyasete girme fikri? Hala DP’ye üye misiniz?

Ben çok gezdim; çok halkla iç içe oldum. Sosyalbilimci gözüyle çok ciddi birikim elde ettim.  Bütün bu birikimimi siyasette özgün olarak kullanmak istedim. Yine demek ki 10 yıl erkenmiş. Türkiye özgün olana kuşkuyla yaklaşıyor. Yöneticiler bazında ama. Halk öyle değil. Ben yüzlerce konferans verdim Anadolu’da. Çok farklı fikirlere hitap ettim . Hiçbir zaman bir tarafın adamı olmadım . Bağımsız bir aydın olmak Türkiye’de çok acılı bir şey; her gelen vuruyor her giden vuruyor. Belki de Allah o yüzden bana eşlik etsin diye bir de kanser verdi. ‘’Ruhsal acıyı duymak yetmez bedeni acıyı da duysun’’ dedi.

Öyle mi düşünüyorsunuz gerçekten zaman zaman?

Evet kanserle duyduğum ruhsal acı arasında bir ilişki olduğunu düşünüyorum. Çok derin bir acı duydum gerçekten o zaman. Kanser acısı kadar derin bir acı neredeyse. Medyanın ardından siyaset de benim ikinci bir kanser nedenim oldu. Siyaseti bıraktım 6 ay sonra kanser oldum. Yalan dolan iftiralarla dolu bir alanı yaşamak çok derin bir acı veriyor insana. O medya linci sırasında Aktüel’de bir yazı yazmıştım. ‘’Bu nefret tohumlarının ağaçlar haline geleceğini göreceksiniz. Bu yaptığınız bana değil sadece; bireysel olarak alındığım bölüm çok küçük bölüm; nefret yayıyorsunuz; sevgisizlik yayıyorsunuz ve nefret kültürünü yerleştiriyorsunuz’’ demiştim medyadakilere. Yazık ki bugün bu öngörüm ortaya çıktı.

Fethullah Gülen’e danıştınız mı siyasete girerken?

Danışma değil de bir konuşmamız olmuştu. ‘’Siyasette yer almak için her şeyden emin olmak lazım; sonra girmek lazım’’ demişti. Siyasette her şeyin garanti altına alınması gerektiğini çok doğru söylemiş; o zaman ben çok daha romantik bakıyormuşum meseleye.

Zaman’dan ayrılmanız nasıl oldu?

Siyasete girerken Ekrem Dumanlı’nın tercihi o yönde oldu. Bir yığın siyaset yapan; yapmakta olan, başkanlara, başbakanlara danışmanlık yapmış olan çok isim var Zaman’da. Ama tercih; diyebilecek bir şey yok. Bağımsız yazılar yazıyordum; hükümetin hoşuna gitmeyen yazılarım da vardı.

Fethullah Gülen röportajının ardından Aktüel’e verdiğiniz pozlar ki bugün bile hala tartışılıyor. O an ne hissediyordunuz o pozları verirken; şimdi kadınlığınızı öne çıkaran o tür pozları verir misiniz gene?

O zaman bana hakaret eden kadın gazetecileri daha sonra en azından 10-15 dergi kapağında bacakları havada gördüğüm için çok mutluyum. Demek ki herkes çok istiyormuş. ‘’Kadın gazeteci böyle poz verir mi’’ dediler. Askılı elbiseyle  poz vermişim. O kapak olsun diye verilmiş bir poz değildi. ‘Bitti’ dedikten sonra ayakkabımı çözmek için eğildiğim son kareydi. O beğenilip kapak yapılmış. Medyada ‘’Nevval Sevindi soyundu’’ diye haber oldu. Alev (Er) genel yayın yönetmeniydi  ve dedi ki düşünün: ‘’Bu yazılanları görünce dehşete kapıldım; nasıl bir düşmanlıktır bu’’.  Sonra ikinci kez yine kapak yapıldım; o saldırıların ardından.

Şimdi yine poz verir misiniz?

Fotoğraf hayatımın çok  içinde. Dergiye kapak olacak gibi hissederim tabii ki yine neden olmasın. (Gülüyor) Fotoğrafçı bana en uygunu seçer zaten. Orada o pozun kullanılmasını istemezdim. Benim iznim olmadan kullanılmasına bugün de olsa itiraz ederim. Gerek estetik olarak gerek kadınlığımı ne kadar kullanacağıma ben karar veririm. Ben o fotoğrafları anlatmak için  bir ömür geçirdim. 

Mektup:

Asrımızın hastalıklarından birisi olan kansere yakalandığınızı duyunca çok üzülmüştüm.
Kanseri bir an önce yenebilmeniz için dualar etmiştim.
Çünkü siz en zor zamanlarda ” Doğru olanı.” tüm medyayı karşınıza alarak  yazmış ve savunmuştunuz. O zamanları az çok hatırlayan insanların size saygı duymaması mümkün değildi.
Yıllarca insanlar hocaefendiyi ile ilgili soruların cevaplarını sizin röportajınızdan öğrenmişti.Böyle de bir hizmete vesile olmuş oldunuz.
Ayrıca siyasete girişinize hem sevinmiş hem de burukmuştum. DYP gibi kendime yakın hissettiğim bir partide olmanız sevindirici bir durumdu ancak zaman akp zamanı idi. Görünürdede akp ye rağmen iktidar olmak zordu.Ayrıca milletimiz yıllarca süren koalisyon hükümetlerinden bıkmış kısmen de olsa akp yi başarılı buluyordu ve sol cenah birleşmiş akp yi yıkmak için her türlü senaryoyu devreye sokuyordu.(mhp yi desteklemek gibi)
Böyle bir ortamda DYP den siyasete girmeniz ve peşinden  ZAMAN gazetesinden ayrılmanıza üzülmüştük.

Şimdi sağlınıza kavuştuğunuzu öğrenince çok sevindiğimi ifade etmeyi bir borç bildim kendime.
Belki yinde Zaman da yazmaya başlarsınız kim bilir…

Gökhan

Mektup2:

Merhabalar,

Sizi ilk defa gordum. www.internethaber.com da bugun yayinlanan bir roportajinizi okudum ve takdir ettim. Rabbim insALLAH sagliginizi ve sihhatinizi hic eksik etmesin. Omrunuz uzun olsun. Resim galerinizi inceledim. Ayrica yasiniza ragmen halen guzelliginizden birsey eksilmemis. Tekrar tebrik ederim. Bu mucadele azmi oldukca insALLAH hic mutsuz olmazsiniz.

KÜBRA&BÜŞRA İLE İKİDE BİR

11 yıl önce kansere yakalandınız. Öncesine dönelim, ne yapıyordunuz? Çok yoğun bir tempoda çalışıyordum. Televizyon programı, gazete, bir derginin genel yayın yönetmenliği, uluslararası işler…

Nasıl ortaya çıktı? Beş yıllık kontratım varken ev sahibi “oğlum geliyor” diyerek evden çıkmamı istedi. Benz de bir ay içinde taşınma kararı aldım. Bu olay benim kurtuluşum oldu. Çünkü ev taşırken şiddetle göğsümü vurdum. Yağın içindeki tümör çepere fırladı ve görünür hale geldi. Böylece erken teşhis konulabildi. Şer olarak gördüğüm olay hayatımı kurtardı.

Her hangi bir fiziksel belirti var mıydı? Hayır. Hiç ağrım sızım olmadı. Doktor mamografi yaptırmamı söyledi. O yıl yaptırdım ama ikinci yıl yoğun olduğum için yaptırmadım. Bu dönemde oluşmaya başlamış.

Varlığını nasıl kabullendiniz? “Kansersin” denilene kadar hep bir başkasını izliyormuş gibi davrandım. “Göğüslerini alacağız” dediler. Yine pes etmedim ve “Sadece tümörü alacaksınız” dedim.

Hiç tepki göstermediniz mi? Ağlamak, üzülmek gibi… Olmaz mı? Hastaneden dışarı çıktım yağmur yağıyordu. Ben de yağmurla beraber hüngür hüngür ağlamaya başladım.

Aklınıza gelen ilk ne oldu? Ölüm. Sonra kızım için endişelendim. “Lise balosu olacak ve ben göremeyeceğim” diye düşündüm. Sanki o an her şey bitmiş gibi geldi.

Haberi ilk kime verdiniz? Kız kardeşime. Bindiğim taksinin şoförü yaşlı bir amcaydı. Şoför de konuşmamıza şahit oldu. Beni teselli etmeye başladı. Ben de “Benim teyzem ve halam öldü. Annemde de var” deyip olayı dramatik boyutlara taşıdım. Adam teselli etmeye çalıştıkça ben sinirlenmiştim. “Banane işte, öleceğim” demiştim.

Neler hissettiniz? Ölüm duygusu, inkar, isyan, sorgulama, suçlama gibi bir yığın şey hissediyorsunuz.

Kendinizi suçladınız mı? Tabii. Yaptıklarımı gözden geçirdim. “Acaba yediklerimden mi oldu?” yoksa “Çok çalıştığım için mi oldu” diye düşündüm. Ama kanser çok sofistike bir hastalık. Vücudumuzdaki her hücrenin kanser olma kabiliyeti var. Her şekilde olabilir.

Bunların arasında ihmal var mıydı? Düşünce biçiminiz önemli bir rol oynuyor. Tabii ki genetik faktörler, beslenme de önemli.

Düşünce biçiminiz nasıldı ki? Ben mükemmeliyetçi biriydim. Ama hastalıktan sonra kendimi ciddi bir eğitime tabi tuttum. Zaten kadın olduğum için bu sektörde erkeklerden beş kat daha fazla çalışmam gerekiyordu. O da yetmiyordu, ben birde mükemmeliyetçilik adına daha fazla çalışıyordum. Bir süre sonra beden bunu kaldırmıyor. Bu sizde birikiyor. Duygusal olarak ne kadar kendinizi bastırırsanız beden o kadar tepki gösteriyor.

Hastalık hayatınızda neleri değiştirdi? Öfkemi kontrol edip bastırdım ve mükemmeliyetçilik konusunda psikolojik destek aldım. Düşünce biçimimde çok fazla iş odaklı olmak yerine kendi iç dünyama yolculuk yapmaya başladım. Yapmaya mecbur olduklarımı yapmak yerine, yapmak istemediklerimi yapmayı tercih ettim. Yaşadığımız hayat, yediğimiz yiyecekler, insan ilişkileri, değişen değerlerimiz ve yaşam tarzımız, hırslar, nefsin engellenemez teşviki. Bütün bunlara teslim olduğunuz zaman zaten kanser olmamanız acayip.

Kanseri ilk yendiğinizde “Artık kurtuldum” dediniz mi? Dedim. Radyoterapi, kemoterapi, ameliyat gibi çok acılı dönemlerden geçtim. Fakat ben bunların hepsini doğal karşılamıştım. Çok stresli bir iş yapıyorum. Doğama çok uygun değil. Hem yazı yazan eve kapanan biriyim, hem de çok aktivistim. İki dünyayı birden yaşadım. Bir tarafta çok kırılganım ve bunu hiç göstermiyorum; şiire ve edebiyata sığınıyorum. Bir taraftan da çok cevval, mücadeleci, savaşçı bir kişiliğim var; toplumsal bir savaşa soyunuyorum.

Bu savaşçı kişiliğiniz kanseri yenmede işe yaradı mı? Evet. O yüzden kansere ilk yakalandığımda bireysel bir rahatsızlık olarak da algılamadım. “Toplumsal bir sorun ve bu hiç konuşulmuyor” deyip, ilk gazete röportajını yaptım. Gazete üç gününe izin vermişti, on iki günde zor bitirdik. “Kim okur ki kanseri” derken bu konuda hiç bir bilgi olmadığı, insanların duygularını anlatmadığı gerçeği ortaya çıktı. Herkes için önemli bir kaynak oluşturdu. İlk defa Can Yücel, gazeteciler, edebiyatçılardan beş kişi kanserdik ve bir dizi yaptık. İnsanlar “Kanser” lafını ilk defa telaffuz ediyorlardı. Hep “sözünü etmek istemediğimiz o hastalık” diye ifade ediyorlardı.

Siz duanın iyileştirici bir rol olduğunu söylemiştiniz… Kıyamet kopmuştu. Bundan on yıl önce insanlar alerji duyuyorlardı. Hastalıkla mücadele etmek için yardımcı dualar var. Amerika’da bununla ilgili üniversite bile açıldı. Birde doktorlar alternatif tıp sözüne gıcık oluyorlardı. Eskiden karşı olanlar şimdi büyük paralar kazanıyor. “Hasta hakları yasası çıkmalı” diye bir mücadele başlattım.

Hayırlı olmuş o halde? Bir çok okurum bana “Nevval Hanım bu imtihan size başkalarına moral olun diye verilmiş” demişti. Çünkü bu hastalıkta moral çok önemli. Ölecek olduğunu hisseden bir hastanın aslında pekala mücadeleye ve çalışmaya devam edebileceğini söylüyordum.

Kansere ikinci kez yakalandığınızda “Kaybettiğin ve asla ulaşamayacağın aşkınla karşılaşmak gibi” demişsiniz. Çünkü ben her şeye doğumdan itibaren aşkla bakılması gerektiğini düşünüyorum. Mevlana ve tasavvufla yakından ilgili olduğum için de bu böyle. Aşk deyince sadece bedeni aşk çerçevesinden bakmıyorum. Tabiata, yaptığınız işe ve ailenize de bakabilirsiniz. Ben hayata aşkla ve sevgiyle baktığım için bu hastalıktan bahsederken “aşk” diyorum.

Her şeyde aşk yeterli mi? İşimi de aşkla yaptım ama yetmedi. Karşı taraf sizi ne kadar anlıyor, o sektör sizi ne kadar seviyor? Aşk içinizde var olan bir kavram. O yüzden ben bunları kendimle ilgili olarak yaptım. Ama onlar beğenmedi, sevmedi. Kimileri kendi ideolojisine göre çekiştirdi. Bunlar tabiî ki canınızı acıtıyor. Haksız yere mahkemelerde süründüm. Kendinizi ve bunu ne için yaptığınızı bildiğiniz zaman ne söyledikleri çok önemli değil. Bütün bunlar karşısında bir olgunluk geliştiriyorsunuz.

Kanserin sizi ikince kez ziyarete geldiğini nasıl öğrendiniz? Yine tesadüfen erken teşhis kondu. Onuncu yıldan sonra çok rahatlamıştım. On birinci yılda “Yaptırırım “diye geciktirdim. Safra kesem de taş olduğu ortaya çıktı. Benim gibi hastalarda risklidir. Mehmet Öz’ün yeğeni onkolog Sevin Öz’den yardım istedim. Hemen mamografi çektirdim ve ortaya çıktı.

Gecikmenin faturası ne oluyor? Kendi zamanında yaptırsaydım, kist daha yeni oluşmuş olacaktı. Üzerinden sekiz ay geçtiğinde kanser hızla yayıldığı için çok tehlikeli oluyor.

İkincisi ilkinden daha mı ağır? Evet. Kanser bitmeyen bir şey. Yapısını iyi araştırdım ve geçici bir rahatsızlık olmadığını gördüm. Yüzde bir de bir ihtimaldir. Beni o yüzde bir ihtimal gelip buldu.

Aynı süreçlerden mi geçtiniz? Evet. Tabii bu defa iki ameliyat birden oldum. Yeniden kemoterapi, arkasından memelerimi aldılar.

Aldıktan sonra risk azaldı mı? Tabii. Bu gen hem meme hem de rahim kanseri yapıyor. O yüzden yumurtalıklarınızı ve memenizi alırlarsa risk azalıyor. Bu genle ilgili risk sıfırlanmış oluyor.

Kadın tarafınız ne hissetti? Çok kötü. Ben bunun için mücadele etmiş biriyim. Benden organlarımın çalındığını hissettim. Çirkinlik duygusuna kapılıyorsunuz. Beş haftada iki ameliyat oldum. Bir ay boyunca aynaya hiç bakmadım. Beni kimsenin görmesine hala izin vermem. Görmeyi hiç kabullenemedim. Bu halime yeni alışabildim.

Nasıl bir tedavi uyguluyorsunuz? Deniz ve güneş tedavisi görüyorum. Çünkü vücudumdaki D vitamini seviyesi çok düşmüş. İki ay boyunca anti depresan tatili yaptım. O bana iyi geldi.

Çok pozitif görünüyorsunuz… Tatil bana çok yaradı. İki ay önce daha depresif duruyordum.

Başınıza bu olay gelince ilk ne diye dua ettiniz? “Allah’ım bana biraz daha yazacaklarım için zaman ver” dedim. Ölümle hesaplaşmamı ilk kanser teşhisinde yapmıştım. Ölüm korkum yok. Çünkü ben zaten ölümün bir yer ve zaman değişimi olduğunu düşünüyorum.

Hastalıktan sonra daha inançlı oldunuz mu? İnancınız daha bilinçli hale geliyor. İnanıyorsunuz ama bunu çok kullanmıyorsunuz, sorgulamıyorsunuz. Allah’tan bir şey istediğinizde bu daha maddiyata dayalı oluyor. Böyle olunca başka insanları ve hastaları düşünme şansım oldu. Anadoluda bu konuyla ilgili seminerler verdim. Pembe Hanım adıyla yeni bir dernek kurdum.

“Kanseri yendim” cümlesinin nasıl bir anlamı var sizin için? Birinciyi yendim. Tekrar oldum. İnşallah şimdi de yenmişimdir. Yenebilirsiniz ama kanseri eşittir bir ölüm olarak görürseniz yaşama şansınız düşüyor. Çünkü kabullenmiş oluyorsunuz. Bu hastalık kültüründe çok ciddi bir sorun. Çok büyük bir ölüm korkusu var. Çünkü manevi dünyayı kaybetmişler.

mektup:

günaydın nevval hanım. öncelikle çok geçmiş olsun diyorum. bu sabah röportajınızı okudum ve çok etkilendim. sizi kanser hastalığından sonra yine böyle güleryüzlü görmek mutluluk verici. çok çok güzelsiniz.
güzel iyi hafta diliyorum size saygılar…

Her erkek işi sanılan şeye “ben yapabilirim” diye atlayın. Entellektüel ortamda söylemek istediğinizi “erkeğinize” göre ayarlamadan özgürce belirtin,herkesin hayranlığını hissedin. Cinsel enerjinizi hiç gizlemeyin,aktif olun.Dekolte ve keyifli görünün. Politik konularda kendi fikrinizi sonuna kadar savunun.Hiç bir fikre ve duruma kavga çıkmasın diye boyun eğmeyin.Kadınca zaaflarınıza yenilmeyin. Parayla tehdit etmeye çalıştığı her olayın karşılığında kendi özgürlük alanınızı genişletin ve asla geri dönmeyin.Taviz vermeyin kolunuz gider. Kazandığı parayı iyilik olarak sizinle harcıyormuş gibi yapmasına itiraz edin,yaptığınız işlere para almaya kalksanız bunun tutarının ne olacağını bir kağıda yazıp mutfak kapısının üstüne asın. Zihinsel ve bedeni yorgunluk nedeni olun,onun isteği dışında kendiniz zamanı belirleyin.Koşulları tartışın. Çok berrak ve net düşünüp konuşarak onun kafasını karıştırın.Aklınıza geleni söyleyecek bir dürüstlükte olun.Dürüstlükten çabuk bıkarlar.İdare edilmek isterler. Çok içten olun asla ayakta ve yatakta numara yapmayın.Kadınca stratejiler izlemeyin,onu çaresiz bırakın.Beklediği hiç bir şeyi yapmayın. Erkeksiz ve tek başınıza da yaşamı sürdürebileceğinizi hissedirin ya da daha güvenlisi, söyleyin.Ona ihtiyacı olmadığını söyleyen eşit davranan bir kadından nefret edeceği için hemen o gece sizi bırakabilir. Onun bir karısı ya da ayrılamadığı bir sevgilisi varsa onun kadınca tüm numaralarını açıklayın.Onu döndürmek için yaptığı şeyler ne kadar basmakalıp olursa ona dönmek için erkek o kadar acele edecektir. Sizden vazgeçmek ve gerçek bir “kadına” kavuşmak için koşacaktır köşeyi dönünce.Emin olun.Kendisini kazanmak için uğraşan kadın değerlidir,yöntemlerin ilkelliği ise sevgi ifadesidir diye düşünecektir. Sadece onu sevdiğinizi çok sık söyleyin hiç inanmayacaktır,bundan kuşku duyacaktır.Varolan hayranlarınızı hiç ciddiye almadığınızı,onu seçtiğinizi bunun yeterli bir sevgi göstergesi olduğunu anlatmaya çalışın,çünkü siz çalıştıkça onun kuşkusu artacaktır.Sonunda sizi kendine layık bulmayacak ve sizi serbest bırakacaktır. Hayatınızda idealler olsun.Her konuda değişik fikirleriniz bulunsun. Hayatta erkekten önemli şeyler bulunduğunu ve onlarla ilgilenmekten çok mutlu olduğunuzu belirtin. Özgürlükten sık sık söz edin.Özgürlüğün önemi üstüne herkesle birlikteyken daha ateşli sohbetler yapın. Yeni bir hayat planından korkmadığınızı,çocuğunuzla yaşayabileceğinizi,elektrik su paralarını artık bankaların otomatik ödediğini, teknik kolaylıkların arttığını ve banka kredilerinin yararlarından söz edin.Kira ödemekten ise hiç çekinmeyeceğinizi laf arasına sıkıştırın.Zaten sizden nefret edecektir.Neyine güveniyor bu küstah diye.Hadi bakalım biraz burnu sürtülsün diyerek gidecektir. Sevinç çığlıkları içinde yaş günü kutlamaları yapın,yaşlanmanın kadının cinsel yaşamını hiç etkilemediğini,ölünceye kadar cinsel olarak aktif olabileceğinizi bu konuda okuduğunuz son makaleyi hararetle anlatın.Kadın olmanın gücünü öğrenmekten ne kadar mutlu olduğunuzu tekrarlayın.Sizi genç gösterecek yeni teknolojilerden, bunların artık satın alınabilir olmasından söz edin.Size buz gibi bakan bir çift göz göreceksiniz,büyük olasılıkla bu son bakışı olacaktır. Genelde kadınların oynadığı Meryem ana rolune asla iltifat etmeyin. Hayatınızda erkek sayısını minimize etmek gibi kurnazlıklara kalkmayın ona gerçeği söyleyin.Abartmanıza gerek yok.Bu yeterli olacaktır.Hayatınız boyunca onu beklediğiniz yalanını artık söylemeyin ve büyüdüğünüzü fark edin.Çünkü o fark edemez ve inanır. Düzeni bozacak en ufak bir tavrınız erkeğin sinirlerini alt üst eder. Evin,iş yerinin ya da odanın düzenini bozacak bir şey yapın sonucu kontrol edin.Bunu o yaparsa siz toplamayın onun yapmasını talep edin hemen kapıyı vurup çıkacaktır.Rutin olarak her zaman yaptığınız şeyleri bir defalık yapmayın bakın neler söyleyecek. Hasta olduğunuz bir gün sabah çayı koymasını isteyin mesela size “hayır” diyecektir.Nedeni sizin böyle lükslere alışmamanızdır. Baştan nasıl alıştırırsanız öyle gider,bütün kadınları sizin davrandığınız gibi davranan insanlar olarak algılar.Erkeğinizi başka erkeklerle kıyaslayın ve ona örnek gösterin sizi bırakacağına garanti gözüyle bakabilirsiniz artık. Bütün bu öğütleri tuttunuz ve adam hala dayanıyorsa size o zaman ona genetik bir test yaptırın.Ya bir bozukluk vardır,ya da size deli gibi aşık demektir.O zaman kimseye anlatmayn nazar değer daha kötüsü hemen elinizden kapmak için ulusal bir yarışma açılabilir.Varlığını gizlemenizde yarar görüyorum.Benden söylemesi… NEVVAL SEVİNDİ

Ülkemizde akademiler ve akademik kariyer askeri nizamda sırası gelince paye almak

halinde maalesef.Batı’da profesör olmak bilim adamı olmak demek ve çok zor o payeye

erişirsiniz.Kıskançlık ve suistimal en üst düzeyde . Gençlerin anlattıkları ve benim yaşadıklarım yıllardır değişmeden devam ediyor.İşte TUBA rapor hazırlamış.

İŞte dünyadaki önemli üniversiteler sıralamasında İTÜ dışında tek bir üniversite yok

Neden acaba?Kayırmacılıkla ünvan alanlar utanmadıkça da olmayacak.

Tıpta her yeri birincilikle bitirmiş,TUSS birincisi gencin özgün makalesini prof. alıyor ve bir türlü prof. olamayan karısı için kullanıyor. Ögrencisine de diyor ki:sen gençsin daha yazarsın!!!Senin karın gidip evde örgü örse diyemiyor çocuk tabii.

ABD bu gencimizi kaptı.Hiç istemeden çok iyi koşullarda çalışmaya gitti. Şimdi dönme niyetinde hiç bir üniversite istekli değil,neden ? Kıskançlık manyaklığı üniversitelerde bir pranga maalesef.

Sefa KAPLAN 1 Ağustos 2010

TÜBA’nın hazırladığı 2009 Bilim Raporu’nda üniversitelerin yüksekokullardan bile alt düzeyde olduğu, profesörlüğü hak edenlerin bir daha bilimsel çalışma ile ilgilenmediği, kıskançlıktan genç araştırmacıların engellendiği iddia edildi. TÜRKİYE Bilimler Akademisi’nin (TÜBA) hazırladığı 2009 Bilim Raporu’nda, Türkiye’deki üniversitelerin ve profesörlerin içler acısı durumu gözler önüne serildi. İlk kez yayımlanan rapora göre, mevcut hükümet, öncekilere göre bilim konusunda daha duyarlı. Ancak, bu yeterli değil. Ayrıca, yeni üniversiteler için hiçbir bilim kuruluna danışılmaması da vahim sonuçlar doğmasına sebep oluyor. Politik kararlarla okul kuruluyor TÜBA Başkanı Prof. Yücel Kanpolat imzasıyla yayımlanan rapor, TÜBA’yı da eleştiriyor ve yeterince etkili olamamadığını belirtiyor. Rapora göre, politik kararla kurulan üniversiteler, meslek öğretme açısından bir yüksekokul standartını yakalamaktan bile çok uzak. Raporda yer alan eleştirileri şöyle sıralamak mümkün: Profesörler yerine asistanları giriyor “Doçentlikten profesörlüğe geçen bazı öğretim üyelerimiz, emekliliğe kadar uzanan bir dönemde konumunu garanti altına almış olarak; çalışmayı, bilimsel etkinliklerde bulunmayı, yayın yapmayı, kitap yazmayı artık gerekli görmemektedir. Derslere girmeyi dahi çoğunlukla asistanlara, doçentlere bırakmaktadır.” Kıskançlık yüzünden gençlerin önü kesiliyor “Araştırma heyecanı taşıyan genç kadrolar, tatmin edici olmayan ücretlere mahkûmdur ve araştırma yapmalarının önünde çeşitli engeller bulunmaktadır. Bu engeller, yetersiz araştırma desteği kaynakları, başarılarının takdir edilmemesi, ödüllendirilmemesi, hatta ‘boynuz kulağı geçmiş’ yaklaşımıyla üstleri tarafından kınanmaları, kıskanılmaları, hor görülmeleridir.”

Trilyonlar dönen futbol sektöründe futbolcularımız dünya şampiyonasına bile gidemediler.Bir tek hakemimiz bile futbol sahasında yer almadı.Oysa zor şartlarda çalışan 2 genç kadın Türkiye’ye altın madalya hediye ettiler . Yaşayın varolun!  Tarih yazdı

Milli Atlet Nevin Yanıt Avrupa Şampiyonu oldu Nevin Yanıt bir günde 2 Türkiye rekoru kırarak kadınlar 100 engellide Avrupa Şampiyonu oldu.   31.07.2010 Cumartesi   Müfit GÜREVİN / VATAN SPOR 24 yaşındaki Mersinli sprinter yarı finalde 12.71’le 16 atlet arasında en iyi dereceyi yaparak son 8’e kaldı. Ardından 12.63 koşarak hem Avrupa’nın 1 numarası oldu hem de adını atletizm tarihine kazıdı. Nevin madalyasına ise bugün kavuşacak. TÜRKİYE’Yİ atletizmin sprint dalında en iyi şekilde temsil eden isim, 100 metre engelli kadınlarda yarışan F.Bahçe’nin Mersin doğumlu 24 yaşındaki atleti Nevin Yanıt. Düne kadar 12.74’le Türkiye rekorunun sahibiydi. 2007’de Macaristan’da 23 yaşaltı Avrupa Şampiyonu oldu. Ancak buna karşın büyüklerde en önemli başarısı 2008 Pekin Olimpiyatları’ndaki yarı finali ve 2009 Pescara’da 13.08’le elde ettiği Akdeniz Oyunları şampiyonluğuydu.. CÜNEYT Yüksel’in çalıştırdığı Nevin Yanıt bu yıl bambaşkaydı. Öyle ki 12.74’ü de bu yıl koştu. Kendisini bu Avrupa Şampiyonası’na çok iyi hazırladı ve Türk insanının sprint koşabileceğini tüm dünyaya kanıtlamayı kafasına koydu. BARCELONA’DA 12.89 koşarak adını yarı finale yazdırmıştı. Üstelik rahat bir tempoyla serisinde 1. olarak çıktığı son 16 içinde en iyi 4. zamanı yapmıştı. Bu Nevin’in madalya hedefinde ne kadar gerçekçi olduğunun göstergesiydi. EN İYİ ZAMANI YAPTI DÜNKÜ yarı finalde Nevin’in, bu sezonun en formda isimlerinden biri olan Carolin Nytra (Bu sezon 12.57 koştu ki bu zaman sezonun en iyi 3. derecesi), Derval O’Rourke ve Lisa Urech gibi rakipleri vardı. Amacı ilk 3’e girip final vizesi almak, adını Türk atletizm tarihine yazdırmaktı. Bunu 12.71 koşup, Türkiye rekorunu 3 salise geliştirerek ve serisinde yine 1. olarak başardı. Üstüne üstlük son engeli geçtikten sonra da yavaşlayarak daha iyisini yapabileceğini gösterdi ve madalya için, hatta altın için umut verdi. Final vizesini 16 atlet arasında en iyi zamanı yaparak aldı.. BU şampiyonada bu mesafenin en formda isim olduğu kesindi. Ancak finalde daha iyisini yapmalıydı çünkü bu yıl 12.68 koşan Tatyana Dektyareva ve Nytra yanındaydı. 2009 dünya 4.’sü O’Rourke, 2009 23 yaşaltı Avrupa Şampiyonu C.Vukicevic onu madalya dışına itebilirdi. ANCAK Avrupa Şampiyonası kadınlar 100 metre engelli finalinde herkesi geçti Nevin, Türk spor tarihinin en büyük başarılarından birini elde etti. 12.63 koşarak, O’Rourke’un 2 salise, Nytra’nın da 5 salise önünde Türkiye rekorunu bir kez daha kırdı, ayrıca Türkiye’ye büyük şampiyonalardaki 4. altın madalyayı kazandırıp, tarihe geçti. ERKEKLER 5 bin metrede ise Kemal Koyuncu ve Mert Girmalegese başarılı olamadılar. 15 atletin yarıştığı finalde piste çıkan Mert 13:45.25’lik dereceyle 9., Kemal Koyuncu ise 14:17.32 ile 13. oldu. Rüyada gibiyim İSPANYA’NIN Barcelona kentinde devam eden 20. Avrupa Atletizm Şampiyonası’nda bayanlar 100 metre engellide altın madalya kazanan Nevin Yanıt, emeğinin karşılığını aldığını söyledi. Hayâl ettiği başarıya ulaştığını ifade eden Nevin şöyle konuştu: “Resmen delirdim. Gerçekten çok büyük bir mutluluk. İnanmayacaksınız belki, ama 12.63 diye bile yazmıştım. Bu başarıyı hak ediyordum, çok çalıştım. YARIŞ bittiğinde kazandığımı bilmiyordum. O an sadece finiş çizgisini geçmeyi düşünüyordum. Daha sonra orada ismimi görünce, Cüneyt hocanın havaya fırladığını görünce ve Türkiye bayrağı gelince bir şeyler yaptığımı anladım. İsmimi görünce tamam benim dedim. Keşke şu anda Dünya Şampiyonası yapılsaydı. Sanki rüyadaymış gibiyim. Hocama bana vur da kendime geleyim diyorum. Yarın haberleri görünce inanırım.” 1 saatte 11 salise geliştirdi NEVİN Yanıt dün 100 metre engelli gibi hem teknik hem de sürat gerektiren zorlu bir branşta Avrupa Şampiyonu olurken, iki kez Türkiye rekoru kırdı. 24 yaşındaki atletimiz 12.74’le bu rekoru elinde bulunduruyordu. Dün ise 1 saat 20 dakika içinde bu rekoru iki kez geliştirdi. Yarı finalde 12.71, finalde ise 12.63 koştu.. Yani 11 saliselik fiziksel bir gelişim sergiledi. Elvan bugün sahne alıyor İSPANYA’NIN Barcelona kentinde devam eden 20. Avrupa Atletizm Şampiyonası’nda bugün 5 Türk atlet daha sahneye madalya için ç›kacak. Yüksek atlamada Burcu Ayhan 20.30’da, 5 bin metre finalinde Elvan Abeylegesse, Meryem Erdoğan, Alemitu Bekele 21.40’da ve bin 500 metre finalinde ise Aslı Çakır 22.15’te piste çıkacak. SINIF ATLADIK-MERT AYDIN (VATAN SPOR) TÜRK atletizm tarihinde çığır açacak ve ileride ‘İşte o gün bazı şeyler değişti’ dedirtecek bir gündü. Bugüne kadar orta ve uzun mesafelerle yakaladığımız başarı bu kez 100 metre engelli gibi ‘Yabancı’ olduğumuz bir dalda geldi. Yarı finalde altın madalyanın sinyalini verdi Nevin. Finalde daha ilk engelde ele geçirdiği üstünlüğü sonuna kadar kimselere bırakmadı. Ne Nytra kaldı ne O’Rourke. 2002’de Münih’de Süreyya Ayhan’ın Avrupa Şampiyonluğu ile Türk atletizmi bir üst boyuta geçmişti. Nevin’in zafeniyle hem boyut hem de sınıf atladık. Bu başarıda payı olanlara teşekkürler. Antrenörü Cüneyt Yüksel’e, Nevin’e kol kanat geren F.Bahçe kulübüne, Mersin’de ona imkan sağlayanlara ve yıllarca beraber antrenman yaptığı Esen Kızıldağ’a.

Bekele birinci olarak altın madalya kazandı

Atletizmde tarihinin en iyi Avrupa Şampiyonası’nı yaşayan Türkiye, dün de bir başka gurur gecesi yaşadı. Alemitu 14.52.20’yle 1. olurken, Elvan da 14.55.44’le 10 bindeki altın sonrası ikinci madalyasını aldı.

AVRUPA Atletizm Şampiyonası’nda dün koşulan 5 bin metre bayanlar finalinde Türkiye duble yaptı. Aslında bu bekleniyordu. Ama altını en iyi dereceye sahip olan Elvan Abeylegesse’nin, gümüşü ise 15 dakikanın altına inebilen 5 atletten biri olan Bekele’nin alacağı düşünülüyordu.

YARIŞTA ilk bin metreyi Mariya Konovalova 2:57.58’le önde geçti. Rus atlet 2 bini de 5:55.55’le lider geçtikten sonra gerilemeye başladı. 3 bini Portekizli Augusto’nun 8:57.08’le 1. geçmesinin ardından ön grup Elvan, Alemitu, Jessica Augusto ve diğer Portekizli Sara Moreira 4’lüsüyle oluştu. 4 bin de ise temposunu arttıran Elvan liderdi