Toplantıda bilgi alış verişi yapıldı ve dünya yumurtalık kanseri günü koyma kararı alındı.

Hepimiz aslında bireysel tedavi konusunda seçeneklerin gelişmesini istiyoruz.

Yumurtalık kanserine bütün ülkelerde daha az ilgi duyulduğu ve bilginin olmadığı anlaşılıyor.

Pembe Hanım derneği olarak biz 2012 yılını kadın kanserleri yılı

İlan ettik . Bu ay ŞanlıUrfa,GaziAntep ve Muş daki etkinliklerde yumurtalık
Kanseri broşürlerimizi dağıttık

Konuşma sürdükçe, belki de gazetecilik mesleğinin
verdiği alışkanlık olsa gerek sıcak ve samimi tavırları
hemen ön plana çıktı. “Nevval Sevindi kimdir?”
sorusunun cevabını bulmuştum sanki…
Çok yönlü renkli bir kişilik. Türkiye’nin düşünce
yelpazesinde özgün duruşa sahip bir kadın yazar.
Gazeteci, araştırmacı, gezi yazarı, televizyoncu,
konferansçı ve senarist. Antropoloji kökenli. Günümüz
dünyası ve Türkiye’nin kültürel, sosyal ve bireysel
sorunlarıyla yakından ilgili. Türk kültürü ve kültürel
örgütlenme modeli üzerine çalışan bir kadın…
65MART 2012

VE RÖPORTAJ – NEVVAL SEVİNDİ
Konuları: Kadın, kültür, aşk, din ve
gelenek, kentleşme, modernleşme,
globalleşme sorunları, kanserle mücadele,
doğal beslenme, hasta hakları,
çocuk eğitimi ve aile.
4 yıl İran’da yaşayan ve yüzyılın son
devrimi olan İslam Devrimine tanıklık
yaptığı için Ortadoğu’da İslam,
kadın ve modernleşme konusunda
derin bir deneye ve fikirlere sahip.
Kadına yapılan her türlü baskıya
karşı Türkiye’nin güçlü kadın kalemlerinden.
Bilinen bir sivil toplum
aktivisti olan Sevindi, KA-DER (Kadınları
siyasete teşvik eden bir sivil
toplum örgütü) kurucularından. Kadın
girişimciliği konusunda ilk özel
TV belgeselini yapan Sevindi’nin çalışmaları
var. Türkiye’deki tek Kadın
Eserleri Kütüphanesi’nin yöneticileri
arasında ve Yönetim Kurulu Başkanı.
Kadın tarihinin oluşturulması için
uğraşıyor. Kadınlar, sevgi ve kadın
erkek ilişkileri üzerine kitapları yanı
sıra Anadolu’yu gezerek verdiği sayısız
konferanslar dizisi var. 1997’de
Yeni Yüzyıl Gazetesi’nde yayımlanan
ve daha sonra kitaplaşan “Fethullah
Gülen ile New York sohbeti” İslamcı
kesim ile sol aydınlar arasında günümüze
kadar süren önemli bir diyalog
kanalı ve köprü oluşturdu. Bütün
Anadolu’da heyecan dalgası yarattı.
Bu süreçte STV’de ilk kadın yorumcu
olarak ekrana çıktı, kadınlar ve toplum
için “devrim” niteliğinde yorumlarıyla
tanındı. 1998’de yakalandığı
meme kanseri bu konuda uzmanlaşmasına
ve yeni kitaplar yazmasına
neden oldu. Toplumsal bir hastalık
dediği kanserle savaştı.
Dernekler kurdu. Renkli ve hareketli
yaşamında yaptığı işlerden bir de-
met şöyle sıralanabilir: Bayındırlık
Bakanlığı’nda araştırmacı ve bakan
danışmanı, GAP 2010 master Plan
Projesi’nde sosyal bilimci olarak
çalışma ve sahada ÇATOM projesi
yanı sıra Ana kültür adıyla kurucusu
olduğu Güneydoğu kadınları için
çalışan derneğin beş yıllık çabası, ilk
kültür merkezlerinden Pimapen Kültürevi
kuruculuğu ve yöneticiliği, TV
programcısı ve belgeselci, senaryo
ödülleri olan bir sinema aşığı, bir çok
kitabın editörü ve Rusça-Türkçe Dergi
genel Yayın yönetmenliği. Bir çok
konuda danışmanlık yapan Nevval
Sevindi,..
Sizi tanıyabilir miyiz?

Her halde İzmirli olmam önemli bir özellik.
İzmir Batılı hayat tarzında birbirinden
farklı kültürlerin olduğu, dillerin yaşadığı
bir yer benim zamanımda. Okulda Yahudi,
İtalyan gibi farklı gruplardan arkadaşlarım
vardı. Hem de bizim kendi ailemiz
göçmen olduğu için. Osmanlı’nın çekildiği
Girit’ten I.Dünya Savaşı’nda geldikleri
için. Ailenin damatları Giritli idi. Onlar
Rumca konuşuyorlardı.Dedem Giritli idi.
Babam Rodos doğumlu, babaannem İtalyanca,
Rumca, İngilizce biliyordu. Annemler
de Rumelili idi. Onlar da Romanya’dan
Tuna kıyısından göçmen. Böyle bir birinden
çok farklı mutfak kültürleri, gelenekleri,
dilleri olan bir atmosferde büyüdüm.
Ve mekanlar.. Evimiz Rum eviydi. Büyük
Rum evleri vardı, o zamanlar İzmir eski
güzelliğini kaybetmemişti. Onların hepsinin
benim kim olmamda çok büyük
katkısı olduğunu düşünüyorum. Beni çok
şekillendirdi ve bir de annemin babamın
okumaya çok önem vermesi ve benim
de düşkün olmam benim kimliğimi biçimlendirdi.
17 yaşında üniversiteyi kazandım.
Ne istediğimi bilerek, istediğim
bölüm antropolojiydi ve kazandım. Pek
çok insan bunun ne demek olduğunu
bilmiyordu o zamanlar. Ne yapmak istediğimi
biliyordum. Hep okuyup yazmakla
hayatım geçti. 1988 sonrası gazetecilik,
yazarlık ve sinemayla ilgilenmeye başladım.
Yunus Nadi uzun metrajlı senaryo
ödülünü aldım ve sinemayla çok yakın
ilgilendim, çalıştım ama sinema yoktu,

Sektör çökmüştü. Çok büyük yönetmenlerle
çalışma fırsatını buldum. Sonra bir
çocuk senaryosu yazdım AB için, AB’de
birinci seçildi ve onun çekimini TRT adına
yaptık. Böyle bir sinema macerası oldu
ama sektör olmadığı için daha ağırlıklı
olarak gazeteciliğe kaydım.
Arizona State University, North Carolina
University ve Duke University de Cemalnur
Sargut ile Mevlana Konferansları verdi.
Bir ortak kitap yayınladılar.
2007 yılında DYP’de siyasi çalışmalara
başlayan Sevindi Genel Seçimlerde İstanbul
1.Bölge 1.sıra milletvekili adayı oldu.
2008 yılında DP Genel Başkan yardımcısı
görevi Basın ve propaganda ve Dış ilişkiler
den sorumlu başkanlık yaptı.2009 da
ayrıldı.
TGRT’de “Hassas Terazi” adında güncel
politik konularda haftalık program yapmaktadır.
Nevval Sevindi, İngilizce ve Farsça bilmektedir.
Web:www.nevvalsevindi.com/yeni

Meslek hayatınız boyunca kadın hakları
savunucusu oldunuz, kadınlarımızın
Atatürk sonrası neler elde etti? Çalışmalarınızın
semersini görebildiniz mi?

Kadınlar konusunda uzun yıllardır birçok
sivil toplum kurucusu olarak da, aktivist
ve gazeteci olarak da çalıştım. Kadın
Eserleri Kütüphanesi ve Bilgi merkezinde
20 yıldır çalışıyorum. Osmanlı kadınları
konusunda ilk çalışmalara imza atmış bir
kurum. Hem de Cumhuriyet dönemi bel-

MART 2012
gelerine ve arşivlere, kitaplar sahip. Atatürk
cumhuriyeti kadınlarla kurdu. Dünya
kamuoyu önüne de kadınlarla çıktı. Mesleklerinde
ilk kadınları devlet olarak okuttu,
dışarıda eğitime gönderdi. İlk kimyacı,
ilk avukat, ilk hakim, ilk astronom ve daha
bir çok ilk kadınlar ülkemizden çıktı. Cumhuriyetin
bu idealist kadınları yetiştirildiği
zaman dünyada kadınlara geçit vermiyorlardı.
Örneğin:1950 yıllarında ABD’deki
kimya kongresi fotoğrafında yüz kişilik
erkek grubunda tek kadın Türkiye’den giden
prof. Dr. Remziye Hisar‘dır. Sorbonne
mezunu da ilk kadındır. Aslında Türk kültürü
çok ilginç bir kültür. Hele kadın-erkek
eşitliği açısından dünyada ender rastlanan
kültürlerden biri. 1000 yıllık geçmiş
ve belgeler bize bunu anlatıyor. Ancak
eğitimde ve sosyal yaşamdaki eşitlik yıllar
ilerledikçe bozulmuş ve kadınlar aleyhine
değişim ders kitaplarından izlenebilir
hale gelmiştir. 1920-2000 yılları arasında
okuma kitaplarında yapılan bir araştırma
kadın kimliğinin nasıl eve hapsedildiğini,
erkekten ikincil duruma düşürüldüğünü,
kimliksizleştirildiğini çok iyi anlatmaktadır.
Medeni Yasa 7 yıl çıkarılmadan
bekletildi ve 2002’den sonra budanarak
çıkabildi. Cinsiyet ayrımcılığı günlük hayatta
ve kurumlarda çok yaygın bir durumdadır.
Kadın cinayetleri de bunun sonucudur.
Güneydoğu‘da kadın intiharları
da kadının miras dahil yasal hiçbir hakkının
verilmemesi ve vatandaş haklarından
mahrum edilmesidir. Kadınlar yasal
haklarını kağıttan hayata geçiremediler
çünkü erkekler geçit vermedi. KA-DER
dahil bir çok kadın kuruluşunda çalışırken
kadının siyasette de bir çok alanda da
önünün nasıl tıkandığını gördüm. Yaşadım.
Çalışmalarımızın semeresini elbette
gördüm örneğin GAP projesinde yıllarca
çalıştım 13-14 yıl öncesiyle bugün farklı
artık. Ancak alınacak yol uzun ve kadınlar
kalkınmaya entegre edilmedikçe Türkiye
kalkınamayacak, hakları hayata geçirilmedikçe
de Türkiye medeni bir ülke olamayacak.
Fettullah Gülen’le ABD’de yaptığınız
röportajlarla da ünlendiniz? Gülen

o günlerde gündemdeydi, size kitap
yazdırdı ve hala gündemde. Bize Fettullah
Gülen’i anlatır mısınız?
Ne Fettullah Gülen ne de başkası hayatımda
bana kitap yazdırmadı. Ben ne istediysem
onu yazdım ve arkasında dur

dum. Çünkü sosyal bilimler pek sevilen
bir bilim dalı değildir, sonuçları itibariyle
siyasidir. Bu da ideolojik ve politize grupların
hoşuna gitmez ama bu gerçeği değiştirmez.
Ben 6 yaşımdan beri irademi
kullanan bir İzmirliyim.
Fetullah Gülen’i merak etmemin nedeni;
Orta Asya’da bir belgesel projesi üzerine
çalışırken okullarını görmem oldu. İnanılmaz
etkileyici buldum. Benim de tezlerim
vardı Orta Asya ile ilgili. Çok etkileyiciydi,
Türkçe konuşulması beni çok etkilemişti.
Merak ettim Fettullah Gülen kimdir diye.
Tamamen benim kültürel merakımla başladı.
Hem düşünür olmak, liderliğini yapıyor,
filozof bir yanı var,hem de aktivist. Bu
ikisi bir araya gelmez kolay kolay,yani ya
aktivist yada düşünce üreten olur insan
lar genellikle,bu ikisinin bir arada olması
da benim çok ilgimi çekti.Ben de Türk
kültür sentezine kafa yorduğum için ya-
kın geldi .Benim bir antropolog, bir gazeteci,
bir aydın olarak yani her kimliğimle
ilgimi çeken bir kişilikti. Görüşmeden
önce onun bütün yayınlanmış eserlerini
okudum, yani son derece dolu gittim
röportaja. Kendi tezlerimle birlikte bir
sohbet gerçekleştirdik, röportajı hem bir
tartışma gibi yaptım, hem de her bölüme
kendi imzamla bir yorum koydum. Çok
ilgi gördü. Türkiye için çok olumlu bir şeydi.
Orada zihni bir değişiklik yaratıldı ve
cemaat toplumla buluştu ve açılım yakalandı,
fakat buna gerek cemaatin içinden
olsun gerekse toplumun diğer kademelerinden,
aydınlarından olsun çok olumsuz

MART 2012
VE R ÖPORT A J – NE V V AL SE VİNDİ VE R ÖPORT A J – NE V V AL SE VİNDİ
bakan ve benden rahatsız olanlar çıktı.
Ama tabii ki ben, yaptığım her şeyi bilerek,
hissederek yaptım. Ben de doğru bildiğimi
söylemekten çok memnunum.
FG bir sosyal fenomendir ve özgün bir
model üretmiştir. İncelenmesi, konuşulması
ve üzerinde kafa yorulması gerektiği
aşikardır. Bu konuda iki Türkçe bir İngilizce
yayınım var.

Fettullah Gülen’in Erdoğan hükümeti
ile bağı nedir?

Bunu bilemem ama benim röportajımda
Refah Partisi ile ilgili söylemi olumsuzdu.
Başkanı Erbakan ile de hiçbir diyalogu
veya görüşmesi yoktu.

Türkiye’de başta polis ve yargı olmak
üzere bir Fettullah örgütlenmesi söz
konusu mu? Bu konuda daha neler yaşayacağız.
Gazetede okuduklarımız kadarıyla biliyorum
belgelere dayalı bir çalışmam yok
böyle bir çalışma da okumadım.

Gazeteci ve yazar kimliğiniz dışında
kamuoyu sizi kanser savaşçısı olarak
tanıdı. Bu konuda yaşadıklarınızı ve
hala yaşamaya devam ettiklerinizi anlatır
mısınız?

11 yıl önce kanser olmuştum ve düzenli
kontrollerden sonra istatistikî anlamda
riskim tamamen düşmüştü.
Ben de her fani gibi rahatladım. Geçen yıl
kontrollerimi 6 ay aksattım. Fakat batın
kontrolünde safra kesemde 4-5 taş tespit
edildi ve “hemen almalıyız” dedi doktorlar.
Tam ameliyatı organize ederken
tümör bulundu. İlk kanser sol memede
1998 ve ikinci kanser sağ memede çıktı
2009 Ekim. Hiç kolay geçmedi…. İkinci
kez kanser duygusunu yaşamak, ikinci
kez tedavilerden ve zor ameliyatlardan
geçmek, beş kez narkoz almak kolay değil.
Hatta travmatik! Ancak önemli olan
bütün bu zorlukları bir imtihan diye düşünüp
bundan da geçeceğinize iman
etmeniz ve gerekenleri yapmaya odaklanmanız.
İlk bir kaç ay depresif olmanız,

dalgalanmanız insana olduğunuz için çok
normal. Sonra toparlanmak ve kabullenmek
gerekiyor. Daha sonra da eylem planını
devreye sokmak ve sonuç aldıktan
sonar yeniden hastaların karşısına geçip
“umutsuz olmayın! her zaman başarabilirsiniz”
demeye devam etmek insana
güç veriyor. Şevk veriyor. Şimdi çok şükür
iyiyim. ilk karşılaşmamda “bu yenebileceğim
bir sorun ve projelendirir başarırım”
dedim ve hızla her şeyi planladım. Sonra
kimsesiz olan kanser hastalarına dönüp
onlara yardım ve örgütlenmeyle tecrübemi
paylaştım. İkinci karşılaşma daha travmatik
elbette. Yeniden her şeyi baştan
yaşamak ve bu enerjiyi bulacağınıza dair
kuşkular duymanız söz konusu. benim
sorunum tek kendim değildim maalesef
annem ve babam da kanser olmuştu ve
onlara hissettirmeden yaşamaya çalışırken
onları bir yıl göremedim ve hep yalan
söylemek zorunda kaldım. Dramatik
günler geçirdim. Depresif olduğum üç
dört ayı atlatmak hiç kolay değildi. Ayrı
MART 2012
ca organ kaybım vardı. Memelerim alındı
tehlikedeyim diye. Buna hep karşı çıkmıştım
ama doktoruma güvendim onayladım.
Duygusal olarak çok zorlandım. Ama
Allah’a imanım ve ona teslimiyetim ile akıl
ve bilgi hepsini çözdü sonunda. Zorlayan
şey annemin de nükseden kanseri yüzünden
ondan gizlemek zorunda kalmak ve
onu bir yıl görmemek…
Damdan düşmeden anlamıyorsunuz.
Teyzemi, anemi, halamı meme kanserinden
kaybettim. Annem kanser olduktan
1,5 yıl sonra meme kanseri oldum. Kimseyi
anlamadığımı anladım. Doktor “Kansersin.
48 saat sonra acil ameliyat olman
gerekiyor. Göğüslerini alacağız” diye sıralıyor,
ama hayatınızda nelerin değişeceğini,
ruh halinizi anlatmıyor. Mesele sadece
meme alma işi değil. Arkasında bir anne,
eş, işkadını, bir gazeteci var. Bunlar göz
ardı ediliyor. Aniden bir boşluğa düşüyorsunuz.
Sadece hastasın. Hasta diye koydukları
yerde kendinizi yapayalnız hissediyorsunuz.
Türkiye’yi hasta hakları konusunda dünyada
temsil ettim. Fransa, Almanya, İsviçre
gibi pek çok Avrupa ülkesinde çalıştık.
Bunun içinde Filistin, mısır gibi Ortadoğu
ülkeleri de var. En son Almanya’da Avrupa
Birliği Kanser Günü vardı. Bu arada 2000’li
yıllarda “Hasta Hakları Yasası” çıktı. Kanserin
hastayı söylenmesi için çok mücadele
ettim. Hastanın içindeki enerji ve bilgi harekete
geçirilmeli. Kanser sevgiyi ve bilgiyi
bir araya getirerek yenebileceğiniz bir
hastalık. İrademize ihtiyacımız var.

Pembe Hanım Derneği çalışmaları
hakkında bilgi verebilir misiniz?

Pembe Hanım kanserli hastalar ve ya-
kınlarıyla dayanışma derneğini kurarken
ikinci kez kanser olmuş ve bir çok ameliyat
geçirmiştim.
Annem metastaz yapmıştı, babamın gırtlağına
radyoterapi uygulanıyordu. Onları
üzmemek için gizlice kanseri yaşarken
böyle bir kucaklaşma istedim.
İki ameliyat arası Boşnak büyükannem
adına bir dernek kurmak aklıma geldi.
Tuna kıyısındaki Zivoşki’de yaşayan büyükannem
Pembe Hanım güzel bir kadın ve
eski Rumelili kadınlar gibi çiçek düşkünü.
Saçlarına her akşam bir çiçek takıyor. Tıpkı
anneannem gibi…
Böylece derneğimizi kurunca logomuzu
Sardunya yaptık.
Ben ameliyatlar olmaya devam ettim.
Acı beni pişirirken yine konferanslar verdim.
Urfa’dan dostum da Pembe Hanım’a
katıldı, İstanbul’dan, Bosna’dan arkadaşlar
da. Kızım, damadım ve kardeşlerim de
ilk kez benim kurduğum çatı altında yer
aldı. Herkes el ele versin, bu toplumsal
felakete karşı bireysel bir tutam tuzlarını
atsınlar istedim. Hastalar da var, doktorlar
da.
Haliç ‘te kürek çektik ilk etkinliğimizde.
Kürek çekmenin meme kanserinde alıştırma
olarak verildiğini biliyor muydunuz?
Neler yaptığımızdan önemlisi neler hissettiğimiz
bence. Birlikte olmanın, ortak
bir amaç için çalışmanın dayanılmaz hafifliği
sarıyor ruhunuzu. Bir başkasına “yalnız
değilsin” derken kendinin de yalnız
olmadığının bilincine varıyorsun. Cömert
olmayan, bencil dünyanın karşısına geçip
tüm içtenliğimizle cömertlik yapıyoruz.
Cömertliğe çağırdık herkesi.
Dünyayı yeşertmek kalbimizdeki iyiliği
yeşertmekle başlar. Çünkü onun ferahlığı
bizi mutlu kılar.
İyilik bir başkası için gibi görünür, ancak
iyiliği kendimiz için yaparız. O vazgeçilemez
tatlı iç kayması, sarılma ve gözyaşı
için…
Projeler yapıyoruz. AB kanser haftasında
Balkanlı, Avrupalı kardeşlerimizle buluştuk.
Kısa zamanda ayaklarımız üstünde
durmayı başararak iyi şeyler yaptığımızı
gördük.
Sivil toplum dayanışmasının her zaman
yanında oldum. Herkesi teşvik ettim. Binlerce
kilometre yol gittim, yüzlerce konferans
verdim. Kanseri ve yaşadıklarımı

anlattım. Kitap yazdım. Ödüller aldım.
Bilgiye ulaşılmasını sağlamaya çabaladım.
En zor şey bilgiye ulaşmak ülkemizde.
Türkiye’nin ve dünyanın toplumsal felaketi
olan kanseri bilgi ve sevgiyle yenelim.
Biz sevginize talibiz. “Kalbin nerede?
Kalbin nerede?” diye sorar Mevlana. Kalbine
bak ve sevgiyi farket. Demek için
yola çıktık.

Siyasetle aranız nasıl? Türkiye’de 3 dönemdir
iktidar olan AKP’nin geleceği
konusunda neler düşünüyorsunuz?

DP’den 2007’de 1.sıra İstanbul milletvekili
adayı oldum. Sonra Genel Başkan yardımcısı
oldum ve 2009 da bıraktım. AKP
nin muhalefetsiz bir ortamda rahat siyaset
yaptığını düşünüyorum.

Sizce görev süresi dolduğunda kim
Cumhurbaşkanı olacak?

Fal açınca söylerim!

Erdoğan’ın Cumhurbaşkanı olması
halinde AKP Genel başkanı kim olur?
AKP’nin durumu ne olur?

 Bu konuda rivayet muhtelif ama Erdoğansız
AKP ayni güçte bir parti olamaz,
elektik bir yapıda.

Türkiye’de medya adeta ikiye bölündü.
İktidarda yana olanlar, olmayanlar? Bir
araştırmaya göre medya’nın %67’si iktidardan
yana. Siz Taraflı bir gazeteci
misiniz? Varsa tarafınız nedir?

Gazeteci neden ahlaklı olmalıdır diye bir
yazı yazmıştım 28 Şubat’ta. O zaman da
iftira atan ve karalayan ideolojik gazeteciler
için. Benim tarafım milletin, kamunun
tarafıdır. Benim görevim kamuya doğru
bilgi ve haberi iletmek, kendi görüşümü
korkusuzca yazmaktır. Ortega YGasset
der ki: Aydın bir çölde tek başına sadece
ve sadece gerçeği haykırandır.
Bunu anlamak ve anlatmak zor olsa da
ben bu bağımsız aydın konumunda direndim
direniyorum.

Bugünlerde neler yapıyorsunuz? Yeni
bir kitap var mı ufukta?

Her zaman projeler var. Televizyon programım
var, dergilere yazıyorum ve pembe
hanım derneğinin işleri çok yoğun.
Önümde Avrupa’da Türklerle ilgili, Mevlana
ile ilgili projeler var.

Çok teşekkür ederiz.

MART 2012

gerçeği nasıl ifade edeceği

konusunda biraz zorlanıyor ve

ancak bir kelimenin gidesi hiç yok!

Çakılıp kalmış olduğu yere.

Gözünüze bıçak gibi batıyor.

k… falan filan.

olmayan garip türevler

üretiyorsunuz.

Nevval Sevindi, hayatının büyük bir

bölümünü bu sözcükle tanış geçiren

bir isim. Türkiye’nin bilinen gazeteci,

yazar ve antropologlarından birisi.

%

ALMANYA’nın Frankfurt kentinde düzenlenen ‘Uluslararası Kanser Hastalıkları Organizasyonları Bilgi Alışverişi Toplantısı’na katılan gazeteci-yazar Nevval Sevindi, kamuoyunun hastalıklar konusunda doğru aydınlatılmasının gerektiğini söyledi.

Sevindi, “Örgütlenmek kadının toplumsallaşması açısından çok önemli. Kadın gözardı edilerek toplumun kalkınması düşünülemez. Kadınların eğitimine yapılacak her yatırım topluma 10 misliyle topluma geri dönecektir. Kadınlarımızda utangaçlıklarını atıp özellikle hastalıklarında açıkça rahatsızlıklarını söylemelidirler” dedi.

Kanserle mücadelede erken tanının çok önemli olduğunun altını çizen Sevindi Avrupa’daki Türk kadınlarına seslenerek şöyle konuştu:

“Tüm kadınlar 20 yaşından sonra yılda en az bir kere mutlaka kontrolden geçmeli. Ailesinde kanser vakası olanlar bu konuda özellikle hassas davranmalı. Ayrıca çocuksuz kadınlar, diyabet ve tansiyon hastaları, aşırı kilolular, fazla sigara ve alkol tüketenler, sağlıksız beslenenler de risk grubunda olduğu için kontrollerini yaptırmalı. Özellikle kadınlarımız cinsel uzuv hastalıklarını utanıp sıkılmadan doktora gidip erken tedavi yaptırmalıdırlar.”

Roche ilaç firmasının dünyanın her yerinden hasta dernekleriyle yaptığı

toplantı çok başarılı geçti.

Hürriyet Avrupa baskısı

tarihleri arasında gerçekleşen

hasta deneyimi paylaşma toplantısı

verimli geçti.

Japonya ,Rusya,Lübnan gibi birbirinden farklı ülkelerin yanısıra bütün A

AB ülkelerinin katılımıyla gerçekleşen toplantıda Roche firmasının

üst düzey yetkililerinden yeni ilaçlarla ilgili bilgileri edindik.

Hasta hikayeleri yanısıra bilimsel bir çok konuda oturum yapıldı.

Kanser dernekleri yanısıra Hepatit,Artirit,mental sorunlarla uğraşan farklı hasta dernekleri sorunlarını paylaştı.

EuroD televizyonunda kanserle ilgili geniş bir program yaptım.

Okmeydanı Hastanesi kemoterapi hastalarını

ziyaret ettik.

Su içmeleri gerektiğini anlatarak su dağıttık ve sohbet ettik.

Mavi Meleklerle birlikte yaptığımız etkinlik hastaları sevindirdi.

Prof. Özdoğan, meme kanseri kadınlarda en sık görülen bir kanser türü olduğuna dikkat çekerek, son yıllarda meme kanserinin görülme sıklığının hem Türkiye’de hem de dünyada artış gösterdiğini dile getirdi.

Gelişmiş ülkelerde meme kanserinin erken tanısının önem kazandığını da belirterek, gelişmekte olan ülkelerde ise geç tanı nedeniyle yaşam sürelerinin kısa olduğunu söyledi. Özdoğan şöyle devam etti: “Meme kanserinin görüntülenmesi, patolojik değerlendirilmesi, cerrahi ve tıbbi tedavileri son yıllarda hızla değişmektedir.

Antalya’da çalışan ve meme kanseri ile ilgili hekimlerden oluşan grubumuz bilimsel bir platformda bir araya gelerek bu alandaki gelişmeleri paylaşıp hastalarımıza daha faydalı olmayı hedefleyerek bu derneği kurduk.

Aylık yapacağımız bilimsel toplantılar ile Antalya’da meme kanseri tanı ve tedavisinde çıtayıen yüksek düzeylere taşımayı amaçlıyoruz. Bunun yanı sıra hasta ve hasta yakınlarına yönelik projelerimizle bireylerin hastalıktan korunması, erken tanı konulması ve hastaların daha iyi yaşam kalitesine sahip olmasını amaçlıyoruz”

İLK KONUK NEVVAL SEVİNDİ
Kanser Savaşçısı, Gazeteci- Yazar Nevval Sevindi, ayın konuğu olarak geldiği toplantıda meme kanseri hikayesini anlattı.

Eskiden hastaların kimliksiz olduğunu, hekimler açısından birey kabul edilmek yerine adeta bir nesneye dönüştürüldüğünü belirterek, şimdi hastaların da bir kimliğinin olduğunu dile getirdi. “Yaşam kalitesine ulaşmadan kanser hastası iyileşmez. İnsan ruhuna hitabetmeden bu hastalığı iyileştiremeyiz” diyen Nevval Sevindi, şöyle devam etti: “Bana 1998’de meme kanseri teşhisi kondu. Daha önce annem, halam ve teyzem de meme kanseri olmuşlardı.

Onlar hastalandığında empati yapamadığımı fark etti. Sizin anlayacağınız damdan düşenin acısını damdan düşen bilmeli… Bir de korkmamalı hastalar. Ben hep korkusuzluğa ve sevgisizliğe savaş açarak başardım”

YENİ YÖNETİM
Antalya Meme Hastalıkları Derneği Geçici Yönetim Kurulu Prof. Dr. Mustafa Özdoğan Başkanlığında Prof. Dr. Elif Peştereli, Prof. Dr. Akın Yıldız, Prof. Dr. Cumhur Arıcı, Doç Dr. Nurullah Bülbüller, Uzman Dr. Sema Başman ve Doç Dr. Cem Sezer’den oluştu.

http://www.antalyaburada.com/haber.php?haberid=20564

Acı baskılarla, Asimilasyon politikasıyla yaşamakta olan Türk
Dünyasında Kardeşlerimiz, Soydaşlarımız bugün olduğu gibi eskiden
yüzlerce katliam, soykırım acısıyla yüz binlerce Türkler öldürülerek,
şehit olmuşlardır,

Yerlerinden, topraklarından uzaklaşarak, sürgün olarak, göçe zorlanmışlardır.
Düşmanlar binlerce kadın, çocuk, yaşlıları her türlü işkenceyle,
baskıyla öldürerek, yaşamlarını kayıp etmişlerdir,
Açlıktan, hastalıktan dolayı öldürülmüştür.

Türkler dünyada ilk millet olarak her bir dönemde dünyanın her yerinde
Rusların, Çinlerin, Sırpların, Amerika, İngilizlerin, Bulgarların,
Rumların, Ermenilerin, Yunanların, Farsların, Arapların katliamına,
soykırımına maruz kalarak,
Önde gelen yüz binlerce insanlarını Türk olduklarından dolayı
katliamda şehit vermişler.

Dünya yüzünde kıyıcı diktatörler Türk dünyasının her karış toprağında,
yerinde, bölgesinde gözü olarak baskı zoruyla Türkleri göçe,
uzaklaştırmaya her türlü sindirme politikasını uygulamıştır.

Amerika 100 Milyon Kızılderili Türkünü, Çinler yüz binlerce, Uygur,
Doğu Türkistan Türkünü, Ruslar milyonlarca Azerbaycan, Kırım,
Türkmenistan, Kırım, Tatar,  Özbek Kafkas, Gagavuz, Ahıska Türküne
soykırım, katliamla Sürgün ederek öldürmüştür.,
Sırplar
Kosova, Bosna Türkünü, Emriler
yüz binlerce Türkiye, Azerbaycan, Karabağ, Hocalı, Bakü, Irak Türkünü,
İngilizler 1920 Telafer Kaçakaç katliamını,
1944, 1924 Kerkük Katliamı düzenlemişlerdir.
İran Farslar yüz binlerce Tebriz, Erdebil, Urumya, Türkmen Sahra,
Tahran Horasan, Kaşgar, Zincan, Hazar Türkünü,
Romlar Yunanılar Kıbrıs, Lefkoşa, Yeşil Ada Türkünü
Araplar ve Kürtler, komünistler, Irak Kerkük Katliamı 14 Temmuz 1959,
Telafer Katiamı 2004- 2007,
Erbil Katliamı 31 Ağustos 1996
Altunköprü Katliamı 28 Mart şehit etmişlerdir.
Suriye yüz binlerce Lazikiya, Helab, Colan, Hama, Hamıs Türkünü,
 Filistin, Lübnan, Cezayir, Mısır Türkünü her türlü baskı, işkenceyle
şehit ederek topraklarına el koyarak Türkleri kendi ana yurtlarında
sürgüne göndererek yok etmeye her yolu deneyerek, her yönüyle acı,
çile, ölüm dolu soykırım politikasını uygulatarak sürdürmüşlerdir.

Balkan Ülkeleri  yaşanan en çok bu acıların kaynağı olarak güzel bir
ülkeden veremeye dönmüştür.
Balkan Ülkeleri
Dağlık yer bilinerek, Karadeniz ile Adriyatik denizi
Arasında dağlık ve engebeli alanlar kapsamaktadır.
Eski Yugoslavya’nın parçalanması ile kurulan Slovenya, Bosna-Hersek,
Sırbistan, Karadağ, Hırvatistan, Arnavutluk, Makedonya, Kosova, Romanya,
Türkiye,
Makedonya
Yunanistan ve
Bulgaristan’ı içermektedir.
Balkanlarda ülkelerinizde Alp dağları ile
Dinar, Pindus, Balkan, Rodop ve Karpat dağlarının çoğunlu bölgeyi almaktadır.

Balkan Devletlerinin Dağlarını ormanlar kaplamakla ormanlarında
ovalar ve geniş akarsu vadileri bulunmasıyla buralarda önemli tarım
alanları yapılmakla
Ülkelerde tarım önde gelen insanların geçim kaynakları tarım ürünleri; tahıl
Buğday, mısır, tütün,
Ayçiçeği, üzüm ile çeşitli sebze ve meyvelerdir. Hayvancılık
Gelişmiş durumdadır
Öte yandan sanayi ilerlemiştir.
Balkan ülkelerinin çoğu, 14. yüzyıldan 20. yüzyıl başlarına kadar
Osmanlı Devleti’nin yönetiminde uzun yıllar kalarak, Osmanlılar, bu
Ülkelere her türlü yatırımda bulunarak cami, yol, çeşme, köprü ve
okullar gibi birçok eser inşa
Ederek izleri kalmaktadır.
Balkanlarda, çok sayıda etnik grubunun olduğu bir bölgedir.

Buralarda
Türkler, Slavlar, Bulgarlar, Sırplar, Hırvatlar, Boşnaklar,
Arnavutlar, Yunanlılar yaşarlar.
Dinleri Müslüman Hıristiyan olanlar yaşamaktadırlar.

Türk Osmanlı İmparatorluğun çoğunluk Türklerin yaşadıkları Balkan
topraklarından çekilişiyle arkada bırakmış olduğu milyonlarca Müslüman
Türkler sahipsiz, kimsesiz, çaresiz Türk düşmanı olan aşırı komünist
kıyıcı dikta rejimlerin
Baskı, işkencesi katliamı, soykırımı altında kalmıştır.

14. yüzyılın yarısında Anadolu’ya baskı, soykırım, işkence nedeniyle
çok sayıda Türkler Balkanlar’dan
Göçler gerçekleştirerek 19. yüzyılda Osmanlı Devleti’nin birçok dünya,
Arap devletlerini, bölgeyi adalet, hoşgörü, kardeşlik eşitlik,
felsefesi ile yöneltmiş olduğu için Osmanlı devletine birçok milletler
İmparatorluğuna sıkınayı, barınmayı göz alarak yerleşmiştir.

Balkanlarda yalnız başına kalan Türkler etnik kimliklerden dolayı
düşmanlar tarafından yok etme, sinsi, temizleme politikasına uğrayarak
devletler arasına çıkan savaşların ve trajedim olayların, dikta
rejimlerinin kurbanı olmuşlardır ve çok sayıda Türkler vatanlarından,
topraklarında uzak ülkelere trenler Türklerle taşarak Sibirya gibi
ölüm yolcuğuna bırakılarak, boz karlar,
Soğuktan
Canlarını kayıp etmişlerdir.

Türklerin kendi toprakları olan Balkanlarda uzun tarihlerden beri
yaşayan Türk soydaşlarımıza yönelik katliamlar, soykırımlar, acı
işkence baskılar her yönüyle sürerek, ölüme bırakılan Türkler artık
yok olmaya doğru acı hayatlarını, göz göre, göre vahşi Avrupa’nın
karşısında sessiz kalarak yok olmaya gidiyorlar.

Evet, Türk kardeşlerimiz, soydaşlarımız Balkan Savaşları 93 savaşında
Türkler öldürülüyorlar, şehit oluyorlar ve daha acısı 1992-1995
yıllarında Bosna’da yaşanan katliam, soykırım başta olarak binlerce
insanlar Müslüman Türk olduklarından dolayı öldürmüştür.

Soğuk Savaşlar dönemi ve sonrasında acılar artarak her Türk kendisini
güvenceye alınmadan gecenin son saatlerinde ve gündüzün başlangıcıyla
ölüm karşılamaktaydı düşman her an Türkleri yok etmeye, ortadan
kaldırmaya soykırıma doğru planlarını çizmekteydi, yönetmekteydi kendi
toprakları olan Bulgaristan ve Yunanistan Türkleri acı, baskılı,
çileli günleri bitmeden her Türk’e yönelik sistematik asimilasyon
politikalar sürmekteydi.

1999 yılında
Yugoslavya’daki Sırplar, Kosova’da yaşayan Türklere karşı katliam
düzenlemekle Türkleri, öldürerek
Kosova’da yönetim ele almak isteyerek
NATO devreye girmesiyle
Sırpların Kosova’dan
Çekilmeye başladılar Kosova Türkleri bir bölüm haklarına kavuşmalarına
rağmen yene acıları vermiş oldukları şehit kardeşlerini unutmadılar.

Ahıska Türkleri uzun yıllar Ruslarının acı baskı, soykırım, katliamına
maruz kalarak dikta rejini tarafından binlerce Ahıskalı Türklerinin
çocukları, kadınları, gençler, yaşlıları öldürülerek, Vatansız yaşayan
Ahıska Türkleri sürgün olarak kimsesiz, sahipsiz 9 devlette acı
durumları sürdürerek yaşamaktadırlar,

Bu acı asimilasyon baskılar 1877-78 Osmanlılar, Ruslar arasındaki
Savaşlarla, Balkan Savaşları doğrultusunda çok tehlikeli acılı günler,
ölüm korkusunu Bosna Hersek Türkleri Müslümanları Yaşayarak, yüz
binlerce suçsuz yere dünyanın BM, İnsan Hakları Örgütünün, Af Örgütü,
Avrupa devletlerinin gözü önünde öldürülmekteydi.

1877-78 Osmanlı ile Ruslar Savaşı söylenen, 93 savaşı tam olarak etnik
Irklara karşı sinsi, yok Etme politikası korkunç, dünyanın sonu geldi
diye yok olma Savaşta söylenmekteydi.

1877- 1878 Osmanlı-Rus Savaşında
1.253.500 Türk Müslüman insani göçmen olarak yurdundan, toprağından
ayrı kalma durumunda yaşamaktaydı.

İnsanların canları yok olarak, bu savaşlarda göç edenlerinin sayıları
birçok kaynaklara göre 1 milyonun üstünde olmaktaydı,

93 savaşında bizler için en acı taraf ise bu korkunç savaşta 260.000
Türk kardeşlerimizin şehit olması, öldürülmesidir, ayrıca çok üzücü,
acılı olarak çok sayıda uzaklaştırma, sürgün olan kardeşlerimiz
soğuktan ve açlıktan, hastalıktan ölmesidir.

Ayrıca 93 savaşında Türk Balkanlar topraklarında önemli birçok Türk,
İslam kültür yapıtları, anıtları, eserleri bina, camiler sanat
eserleri kalıntıları tahribata uğrayarak, yıkılarak yok olmuştur.

Türklerinin Balkan Devletlerinde çoğunluk olmalarına rağmen düşmanının
acımasız sinsi politikasıyla
93 savaşında ne yazık ki  azınlık konumuna düşmüşlerdir yerlerine,
topraklarına, yurtlarına el koyunmuş duruma gelmiştir.

1912-1913 yıllarında
Balkan Savaşlarının başlamasıyla tüm düşmanlar bir araya gelerek
Osmanlı Türk devletine karşı Bağımsız 5 Balkan devletlerinden olan
Bulgaristan, Karadağ, Sırbistan, Romanya ve Yunanistan aralarında
birleşerek Osmanlı Devleti’ne savaş açmışlardır.

Bu Balkan Savaşında Osmanlı Devleti 93 savaşı ile birlikte çok sayıda
soydaşlarımızı şehit vererek, milli topraklarımız ağır saldırılar
sonucu Ruslar, Bulgaristan, Yunanistan düşmanların toprağına
katılmıştır.

Bu korkunç savaşta düşmanlar Türklere karşı saldırılarını
yoğunlaştırarak Bulgar ordusu kıyıcı Çeteleri Balkanlarda
topraklarında yaşayan Türklere ve Müslümanlara saldırarak, birçok
yerde soykırımlar, katliamlar uygulamışlardır.

Bu acı durumdan, katliamdan çok Türkler Müslümanlar göç ederek, kendi
yerlerini, yurtlarını, evlerini bırakmışlardır.

Balkan Savaşları tüm hızıyla sürerek bu dönemlerde soykırım katliamlar
gerçekleşerek, 500.000 Müslüman Türkler Bulgarlar, Sırplar, Yunanlılar
tarafından öldürülerek, şehit edilmiştir.

Aynı durum Balkan Savaşlarından sonrası 1912-1920 yıllarında 413.000
Türk Türkiye’ye göç ederek yaşamış oldukları işkence, acıları,
Türklerinin vahşice öldürülmesi yaşamış oldukları üzüncü, çileleri
önemli trajedinin anları gönül yakıcı, kadınlarının, çocukların,
yaşlıların iniltisini, ağlayışını gözler önünde ibret verici anları
sergilemektedir.

1992-1995 yıllarında daha acı durum, soykırım, katliam, üzüntüler,
çileler Bulgaristan, Yunanistan, Doğu Türkistan’da olduğu kadar
Balkanlarda Türk ve Müslümanlar Bosna’da kendi topraklarında
Yaşamaktaydılar.
Türklere, Müslümanlara karşı toplu katliamlar
başlatılmıştır.

Sevinç, mutluluk içinde bağımsızlığını dünyaya bildiren Bosna Hersek,
düşman Sırplar tarafından kanlı bir iç savaşı başlatılmıştır.

Bosnalı Sırpların Türklere Müslümanlara ve Hırvatlara karşı saldırlar
katliamlar düzenleyerek 200.000 insan suçsuz, günahsız yere
öldürülmüştür, her türlü işkence yapılarak, Ayrıca yüz binlerce
Müslüman Türkler Bosnalılar göçmen durumuna geçmiştir ve ülkelerini
bırakmışlardır.
 İşkenceler katliamlar sonucu
Srebrenitsa’da 8.000 Bosnalı Türk Müslümanlar Sırpların ordusu
tarafından topluca öldürülmüştür.

Bosna Hersek’te yaşanan bu iç savaş, Dünya Savaşının hatırlatarak
Avrupa’da en büyük soykırım yaşanarak Türkler Müslümanlar zorla
Sırplar eliyle öldürülmüştür.

Artık buna savaş söylemeden yanı başında düşmanlar tarafından uzun
yıllardan planlanan ve gerçekleşen büyük bir soykırımdır bu acı
duruma, ölüm kokusunu seyir eden Batı Avrupa Bosna’da olan soykırım
gündem olmalıdır cezalar buna neden olanlara doğrudan verilmelidir.

Balkanlar’da uzun yıllar yaşanan acı olaylar, soykırım katliamlar Türk
ve Müslümanlar çok sayıda insanları kayıp ederek Türk nüfusuna daha
fazla etkisi olmuştur. Çünkü bu büyük kıyımları çoğunluk ölenler hep
Türkler olmuştur

Ve bu nedenle Türklere yönelik değişik yönlerde  şiddet ve baskı,
saldırılar, korkutma, soykırım süreci uygulanmıştır ve yeniden
uygulama birçok Türk düşmanları Ermeniler gibi soykırımını Karabağ ,
Hocalı, Bakü Nahçivan Azerbaycan topraklarını işgal ederek baskısını
sürdürmektedir.
Türklere karşı her Türk topraklarında baskılar, soykırım politikası,
işkence acılar her yönüyle
Sürmek üzere
Bulgaristan, Batı Trakya’daki Türklerin durumu başka ülkelerden hiçte
farklı değildir her Türk dünyasında olduğu gibi buralarda da her türlü
baskılara Maruz kalarak Türkler her türlü ana yasal, kültürel,
insanlık haklarından yoksun olarak
Katliamlar, acı, işkenceler Bulgaristan ve Batı Trakya’da Türklere
yönelik sistematik açıda baskı, asimilasyon, sindirme politikaları
kapsamlı olarak yürütülmektedir.

Bu yönden acıların, baskıların devam etmesiyle Türklerin göçleri bu
ülkelerden anavatan Türkiye’ye kurtuluş, yaşam mücadelesi sonucu
zorluklarla artmaktadır.

Ayni durum Türklere karşı Yugoslavya’dan Türklerin göçleri imzalanan
Yugoslavya ile Serbest Göç Antlaşması gereği ile 1953-1967
tarihlerinde 175.392 Türk milli siyasi, ırk, Dil, dini sosyal,
ekonomik nedenlerden dolayı Türkiye’ye yerleşmişlerdir.

Bulgaristan devletinin kendi Türk topraklarında yaşayan Türklere karşı
Bulgar Devleti her dönemde, acı baskısı sonsuz asimilasyon
politikaları artarak Türkler Dillerinden, Dinlerinden dolayı
öldürülmektedirler çoğunluk olarak Bulgaristan Türkleri azınlık duruma
konularak göç ettirmeye kendi yerlerinden, topraklarından değişik
bölgelere gönderilmektedirler.

1951 yılından başlayan Türk göçleri
Moskova Sofya’nın izlemiş olduğu baskılı politikasıyla 154.000 Türk
Bulgaristan Türkiye’ye zorla, baskı nedeniyle göç ettirilmiştir.

Bulgaristan yönetiminin Türklere karşı asimilasyon politikasının
artması en önemli nedenler biri Türklerinin diğer Balkan Türklerinin
nüfus daha fazla görünmesi Bulgaristan’ın demografik dengelerinin
bozmakla tehdit etmesi nedeniyle Türklerinin nüfusunun az göstermesi
için her bir yolu denemektedirler.

En çok Bulgaristan’ın komünist dönemlerinde Türkleri Türkiye’ye göç
ettirmek için Bulgaristan’ın temel politika olarak 1968 yılında
imzalanan Göç Antlaşması’yla 130.000 Bulgaristan Türkü 1978 yılına
kadar Türkiye’ye göç ettirilmiştir.

Bulgaristan rejimi bununla yetinmeyerek
Kendi topraklarında yaşayan Türkleri etnik kimliklerini yok etmek,
kaldırmaya yönelik her türlü acımasız baskılar politikalar uygulamaya
başlamıştır.
1972-1974 tarihlerinde Türk Pomakların, 1981′de ise Romanların ana
dillerinde bırakmış oldukları adlarını baskıyla, zorla değiştirerek
1984 yılından tam olarak bu politika Türklere karşı uygulamıştır.

Bulgaristan Türkleri değişik dönemlerde her zaman tehlikeli, baskılı
anlar, karanlık günlerini yaşayarak Bulgaristan Dikta rejimi Türkleri
azınlık göstererek sistematik olarak baskı, ölüm kalım politikasına
maruz kalarak Türklerin adları zorlukla Bulgarcaya değiştirilmiş,
İslam dininin görevler yasaklanarak, her türlü din ibadet
engellenmiştir komünizm diye camilerin kapılarına kapatılarak, kilit
vurulmuştur.

Ekonomik bakımından Türklerin yoğun yaşadıkları bölgelerde yerlerde
yatırım, ticaret yapılması yasaklanarak,  Türkçe konuşmalar
kaldırılarak konuşanlar para cezasına çarptırılmıştır okullarda Türkçe
eğitim yasaklanarak kaldırılmıştır. Bu uygulamalara karşı duranlara
karşı her türlü baskı işkence yapılarak Belene’de bulunan hapishane
götürerek toplama, yok etme kampına gönderilerek işkence altında
öldürülürlerdir.

Bulgaristan yönetimi Bulgaristan Türklerine karşı asimilasyon
politikçi değişmeden yine Irk Ayrımı sürmektedir, birçok Medeni ve
Siyasi, eğitim, Ekonomik Sosyal, Kültürel hakları bulunmamaktadır
İnsan Hakların Evrensel Beyannamesi ve Helsinki’nin   birçok
antlaşmasını da çiğneyerek yerine getirmemektedir..

Türklere İnsan Haklarını, Anayasal, eğitim, yayın, basın haklarını
uygulamamanın yanında 1989 yılında 350.000 Bulgaristan Türkünü
Türkiye’ye göç ettirmiştir. Buda günümüze kadar gerçekleşen en büyük
göç hareketi sayıla bilinmektedir.

Batı Avrupa, Balkanlarda sinsi Asimilasyon politikası, tüm yönüyle
hareketlenerek Avrupa’da, Türk bölge, topraklarında insanların değeri
olmadan birçok haklardan yoksun kalmaktadırlar.

Ve Türklere karşı olayları İngilizler, Ruslar tarafından
Kışkırtmalar sürerek, Ermenilerin, Teröristlerin kanlı eylemleri
birçok ülkede görünmektedir.

Bu son dönemde Bulgaristan Türkleri kendileri nasıl olursa da
toparlayarak, demokratik yollarla kısıtlı olarak Partileşme haklarını
elde etmeye çalışmaktadırlar.
Bulgaristan Türklerine Komünist döneminden iyi olsa bile birçok
sorunlar yaşanmaktadır.

Bulgaristan Anayasası’nın 36/2. maddesinde Türklere haklar tadılmasına
rağmen bir millet ve bir Bulgar Vatandaşı olarak Anadillerinde birçok
haklardan, etnik kimlikleri yok durumuna düşmektedir.

Son yıllarda Bulgaristan Anayasasında Türklere ana dillerinde
okumaları, Türkçe Eğitim: yapmaları 1999 yılında kabul edilen bir
yasa olmasına rağmen tam olarak yerine getirilmemektedir.
Türkçe ders vermek, okumak için Türkçe kitaplar basılmasında devlet
çok sıkıntılar yaratmaktadır.

Eğitim yanında Türkçe Yayın basın, Türkçe TV ve radyo programlar yok
sayılmaktadır,
Bulgar Devleti günlük olarak yayın
Organlarını yasaklayarak Yalnız birkaç dakika yayınlanan Türkçe TV’nin
devlet kaldırmaya uğraşıyorlar.

Bulgaristan Türklerinin başka bir önemli sorunlar ise Ekonomik
alanında Türk nüfusun yoğun olduğu kentlerde, bölgelerde yatırımların
yasaklanması,  nedeniyle Türklerinin arasında işsizlik oranının
artmaktadır.

Bulgaristan Türkleri Ekonomikten sonra devlet kademelerinde dairelerde
görev almak genel olarak siyasette yeterince temsil etmek,  kamu
personeli olmak birçok engeller ile karşılaşıl anarak,
Ayrıca orduya katılmak subay ve önemli görevlerde bulunmak Türklere
karşı hiçbir fırsat tanınmamaktadır.

Bulgaristan yönetimi Türklerin Müslüman omlarına karşı birçok Dini
ayinlerini, camilerde Din derslerini, Türkçe konuşmalara sert çıkarak
Dini Sorunlar yaratmaktadır. Türkçe Müslüman din adamı, öğretmen
atanmak  konusunda da kendisini göstermektedir.baskılar yaranmaktadır.
Ayrıca Türk-İslam kültür miraslarına, camilere, Türk Osmanlı
yapıtlarına, izlerine eserlerine provakatif saldırılar düzenleyerek,
camilere çeşmelere tahribe etmektedirler

Bulgaristan olduğu gibi bu saldırılar, asimilasyon, planlı sindirme
politikalar Yunanistan, Batı Trakya’da Türklere karşı artarak büyük
ırk, milliyet sorunları yaşamaktadır.

Batı Trakya’da Türkler de her yönüyle baskı, işkence asimilasyon
politika eskiden olduğu gibi bu günlerde artmak üzeredir.

Türkiye’ni Kıbrıs adasında Türkleri kurtarma nedeniyle günümüze kadar
Türk Yunan ilişkileri bozulmuş durumdadır.
Ortaya çıkan her olumsuz sorunlar Batı Trakya Türklerini ilgilendirmektedir.
Batı Trakya’daki Türklerin anayasal hakları Lozan Antlaşmasının
güvencesi altına alınması rağmen birçok insan hakları sorunları
yaşanmaktadır.

Yunanistan devletinin 1967 yılında Batı Trakya Türkler Vatandaş olarak
tüm haklara sahip olarak bu dönemlerde ise Yunanistan Türklerinin
olduğunu yok saymaktadırlar ve tüm haklardan yoksun bırakmaktadırlar.
Etnik kimliğin inkârı ederek tabelasında Türkçe yazılan, dernek, vakıf
kuruluşları kapatmaktadırlar.
Bu kapatılan kuruluşlardan
Türk Gençler Birliği, Batı Trakya Türk Öğretmenler Birliği dernekleri
baskıyla Türkleri tutuklayarak 1987 yılında Ve İskeçe Türk Birliği
2005 yılında kapatılmıştır. Yunanistan devleti Türkleri birbirinden
ayırmak,  bölmeye yönelik girişimlerde bulunarak Türk Pomak, başka
Türkleri birbirinden ayırmak politikasını ne kadar uygularsa bile
sonuç getirmeden tüm Türkleri birbirlerine karşı sevgi birlik
göstermektedirler.
Bu politikayı birçok dikta rejimler Türk, Türkmen, Özbek, Kırgız,
Türkmen, Gagavuz, Uygur, Ahıska, Tebriz, Azeri, Kızılderili Türklerine karşı
bu siyaseti uyguladılar.

Yunanistan yönetimi son yıllarda Türklere yönelik önemli kararlarından
vatandaşlıktan çıkarmayı tüm hızıyla uygulamaktadır.
Yunanistan Vatandaşlık yasasına göre 19. maddeye dayanarak Haziran
1998 yılına kadar 46.638 Türk Yunan Vatandaşlığından çıkarılmıştır.
Bir bölüm kaynaklara göre 60.000 olarak bilinmektedir.

Yunanistan’ın Bu asimilasyon politikası binlerce Batı Trakya
Türklerini yurtsuz, yersiz bırakmaktadır.
Ve imzalanmış olduğu tüm İnsan Haklarının
Birleşmiş Milletlerin Vatandaşlık ve öteki Sözleşme kararını İhlal
etmiş olmaktadır, ama buna ilişkin hiçbir devlet, hiçbir kuruluş sesiz
çıkarmamaktadır.

Yunanistan İslam Dinine karşı durarak Türk müftülerini kendisi seçerek
göreve atamaktadır. Ayrıca görkemli camilerin yapılmasına karşı
durarak İslam Diniyle ilgili çok engelleri çıkarmaktadır.

Önde gelen önemli konulardan sayılan Anadilde eğitim yapmak Batı
Trakya Türklerinin bölgesinde büyük bir sorun olarak yasaklama yönüne
gedmektedir.

Ekonomik alanında yatırım yapma, çalışma iş görme, Hükümet
dairelerinde, Siyasette Orduda görev alma büyük bir sorun olarak her
bir bakımdan Türklere karşı her türlü engeller büyümektedir.

Balkan devletlerinde tarihimiz boyunca Türklere yönelik soykırım,
katliam ve acı, çile, işkenceler yapılmasıyla asimilasyon ve baskı,
saldırı kin düşmanlık politikaları sürekli olarak her Türk Dünyasına,
bölgesine, yurduna yayılmaktadır.
Ve kendi yurdundan, yerinden göçe zorlanarak soykırım, katliam
uygulanmasıyla yok olarak, asimilasyon ve zorunlu göç politikaları
Balkanlar’da olduğu gibi birçok Türk dünyasında günümüzde İran, Irak
Kerkük, Suriye, Uygur Türkistan Türklerine uygulanmaktadır.
Ve tüm
Avrupa, dünya devletleri, insan Hakları, BM, Af Örgütleri uluslar
arası hukuk hukuksal bir işlem alınmadan ceza verilmeden bu acı
durumları görerek, ser ederek ses çıkamamaktadır.

Buda bunu gösteriyor
Sorun Türkler olduğu için çifte standartlı ve art niyetli
politikaların göz önüne serilmektedir.
Uzun yıllardan, günümüze kadar
yapılmamış ve yapılmakta olan acı soykırımları bizlere uygulayanlardan
karşı kayıtsız şartsız kalmaları ile sesiz durarak kımıldamadan birde
gelip İnsan Hakları, sevgiden, kardeşlikten, haktan eşitlikten söz
ederek konuşmaktadırlar.

Artık biz Türkler olarak kendi yaramızı kendimiz sarmalıyız, kendi,
acımıza, halımıza, yanmalıyız kaynaşmalıyız, bir olalım, birleşelim, Türk
olduğumuzu tüm düşmanlara, dikta rejimlere, dünya devletlerine
gösterelim.
Biz, Bize dost oluruz, Kardeş oluruz ama yabancılardan, Türk
olmayandan bizlere hiçte, dost, kardeş olamaz.

Kaynak:
1-Balkanlar Tarihi 1912′den Günümüze
2-Balkanlar Tarihi, 1912 Yılına Kadar
3-Osmanlı Tarihi (1402-1451) Kuruluşu .
4-Yıldırım Ağan oğlu, Osmanlı’dan Cumhuriyet’e Balkanlar’ın Makûs Talihi
Göç, Kum Saati Yayınları, İstanbul, 2001
5- Balkan Savaşları
Ord.Prof. Dr. Bayur, Yusuf Hikmet
Yeni Gün Haber Ajansı Basın ve Yayıncılık A.Ş.
İstanbul

Balkanlar’a 1346’da adım atan Osmanlı’dan 1689’da çoğunluğu Türk ve Müslüman Üsküp yakıp yıkılıncaya kadar  ki zaman diliminde büyüdük genişledik. Rumeli’yi vatan bildik. 1912 Balkan harbinde kaybettiğimiz Rumeli göçümüz  ve soykırım hiç durmadı. Akla hayale gelmeyecek mezalimler, dini baskı ve zulümler ve bölge Hıristiyanlarının Türklerin malına mülküne el koyma isteği,çeteciliği sistematik bir soykırımı da içeriri. Mora’da Yunan Ayaklanması’nda (1821) 25.000 Türk’ün soykırımı sonraki mezalimler için metot teşkil etmiştir.

1877-78’de Osmanlı  Rus harbi sonucunda da Rus ve Bulgarlar tarafından yarım milyondan fazla Türk katledildi.1.250.000 insan da göç etmek zorunda kaldı.

1911’de Rumeli’de Müslüman  nüfusumuz 2.315.000 savaş sonunda 600.000 kişi soykırıma uğradı. Katledildi veya göç yollarında  can verdi. 400.000 kişi de topraklarımıza ulaştı. Cumhuriyet tarihi boyunca da ne göçler durdu ne soykırım. Boşnak soykırımı,Kosova’da Sırpların yaptığı soykırım,Makedonya ve Bulgaristan,Yugoslavya uygar Avrupa’da görmezden gelindi.

1913’de Rumeli Muhacirleri Derneği ‘nin yayınladığı şiirden:

“Rumeli’nin dağı ,taşı ağlıyor!

Kan içinde her subaşı Ağlıyor!

Parçalanmış gövdelerin yanında!

Can çekişen arkadaşı ağlıyor!”

Hele hele tutsak sivillere reva görülen insanlık dışı işkence ve mezalim türkülere yansımıştır. Tutsak kızların dramı motifi çoktur.Kadına,kıza yapılan saldırılar acımasızdır.

Türk kimliğine ve kültürüne saldırılar hiç bitmemiştir. Avrupa kültürünün temelini yapılandıran bir çok maddi ve manevi  eserinde yaygın şekilde işlenmiştir. Günümüze dek bu nefret canlı tutulmuştur.

1912-2012 Rumeli’yi kaybedişimizin ve uğradığımız soykırımın 100.yılıdır.

Bu sadece arşivlerin tozlu raf süsü değildir. Atalarımızın,anneanne dedelerimizin, amcalarımızın dramları ve acılarıdır. Buna sahip çıkmak  kimliğimizin bir parçasıdır. Bize  Bosna’da yaşanan soykırımı ve kültürel yok etme hırsını bile unutturmaya çalışan  Avrupa medeniyetine karşı hafızamızı taze tutmalıyız. Bizi biz yapan köklerimizi kesmeden  ve ne olduğunu bilerek bize dayatılanlara karşı durabiliriz. Bu nedenle Balkanlarda Türk soykırımı önemli.

Öğrenmen gerekeni öğren, yazacağını yaz, ağlaya ağlaya geç yolları ama bugüne ancak o yollardan gelebilirsin.

Unutma!

Rumeli muhacirleri ve Ermeni tehciri

 1912-2012 Balkan Savaşı ile birlikte Rumeli’de Türk soykırımının 100. yılını gündeme getiren kampanya kamuoyunda büyük ilgi görüyor.

Zaman gazetesinin bugünkü manşetinde yeralan Fransız Büyükelçi’nin “Kayıp 2.5 milyon Türk’ü de Fransız kamuoyuna anlatmalıyız” sözleri bu kampanyanın ne kadar önemli ve etkili olduğunu bir kez daha gündeme taşıdı.

Bu kampanyaya karşı Ermeni propagandasına endeksli bazı çevreler ise şimdi panik içinde “Rumeli zaten Türklere ait değildi”şeklinde bir karşı-kampanya örgütleme çabasındalar.

Bu çabaları boşuna!

Türkler 500 yıl Rumeli ve Balkanlar’da kaldılar ve orada kök saldılar. Osmanlı döneminde camisiyle, kimliğiyle, türküsüyle ve mutfaktan hamama her türlü kültürüyle Rumeli’ye kök salan Türk izleri, günümüzde de tüm görkemiyle kendini ‘gören gözlere’ göstermektedir.İzleri silmek için her  şey yapıldı ama kültür varlıkları yaşıyor. Sarı Saltuk selam ediyor oradan.

Ama ‘Gözleri vardır, görmezler’ denebilecek propaganda elemanları için küçük bir hatırlatma yapalım.

Soru şu: Rumeli muhacirleri ile Ermeni tehciri arasındaki bağlantı nedir?

Yanıtı net: 1912’de Balkan Savaşı ve o bölgelerde yaşanan ‘Türk soykırımı’ nedeniyle yaklaşık 500 bine yakın Türk ve Müslüman İstanbul ve Anadolu’ya geliyor. Bunların perişanlığı ve çaresizliği kamuoyunu adeta kalbinden vuruyor. Herkes yardıma koşuyor. Bu durum aylarca, yıllarca dönemin basınında yer alıyor.

Daha ‘Balkan muhacirleri’nin acısı dinmeden ve tam da Osmanlı 1. Dünya Savaşı’na girdiği sırada, yani 1915’in başında özellikle Sarıkamış faciasından sonra Ermeni tugayları, Rus ordusu ile birlikte Erzurum ve Van üzerinden Anadolu’nun içlerine doğru ilerlemeye başlıyorlar.

Bu bölgeleri terk etmek zorunda kalan onbinlerce Türk ve Müslüman Ermenilerin önünden Anadolu’ya kaçıp sığınıyorlar. Bunların bir bölümü “Balkan muhacirleri” gibi görüntüler vermeye başlıyorlar.

O dönem Osmanlı ordusu’nu yöneten Alman Genelkurmay’ı Anadolu’nun tümüyle elden çıkıp Rus ve Ermeni kontrolüne girmesinden endişe ediyor.

Bunu dönemin yöneticileri olan Enver Paşa-Talat Paşa ikilisine aktarıyorlar. Bu ikili “Balkan Savaşı sonrası yaşanan Balkan göçü faciasının” çok yakın tanıkları oldukları için “İkinci bir Balkan göçü”nün Rus-Ermeni saldırısı sonrası Anadolu’da yaşanmasından aynı şekilde endişe ediyorlar.

Ünlü “Ermeni tehciri”, yani Ermenilerin Anadolu’dan boşaltılıp, Suriye- Filistin bölgesine yollanması kararı işte bu endişeler sonucu alınıyor.

Yani 1912 Balkan Savaşı’nda yaşanan Türk soykırımı ve bunun 1915’te bu kez Anadolu’da yaşanması ihtimali “Ermeni tehciri”, yani Ermenilerin Anadolu’dan gönderilmesi kararının ana nedenleri arasında yer alıyor.

Balkan faciası olmasa, dönemin yönetimi Ermeniler konusunda belki böyle bir karar almayabilirdi.

Bugün Ermeni tehciri konusunda Rumeli ve Balkanlar’da Türk soykırımının hatırlatılmasından tedirgin olanlar, gerçeklerin bilinmesinden rahatsız oluyorlar.

Tarihi olayların birbiriyle bağlantısının anlatılmasından da rahatsız oluyorlar.

Onlar “kendi propagandaları dışındaki” her türlü gerçeğin dile getirilmesinden rahatsız oluyor.

Olabilirler…

Birileri rahatsız olacak ve kirli propagandaları ortaya çıkacak diye, tarihi olayların gerçeği yıllar sonra kimsenin keyfine göre değiştirilemez…

Rumeli ve Balkanlar’da Türk soykırımı yaşanmış bir gerçektir.

Ve 100. yılında çeşitli etkinliklere anılacak olan bu soykırım, Ermeni tehcirinin ana nedenlerinden biri olmuştur…

Gerçek acıtsa da gerçektir….