Bugün bile  Batı’da  eşitlik sağlanamadığı gibi  dünyanın bir çok yerinde de gerçekleşmedi. 

UNESCO verilerine göre; Dünya kadınları hak mücadelelerinin 100. yılını kutlarken, toplumsal statü, gelir, eğitim ve sağlık imkanları, karar alma mekanizmalarında temsil gibi konulardaki yetersizlikler devam ediyor.

Araştırmalar, ekonomik faaliyet alanında eşitsizliklerle karşı karşıya kalan kadınların, benzer sebeplerle aile reisliği, mülk sahipliği, iş kurma ve yürütme gibi konularda erkeklerle eşit olmadığını ortaya koyuyor. Kadınlar dünya nüfusunun yüzde 50’sinden fazlasını temsil ettikleri, iş saatlerinin yüzde 66’sını doldurdukları halde, dünya gelirlerinin sadece yüzde 10′una, mülkiyetlerin de yüzde 1′ine sahipler.

Hala ilköğretim çağında olduğu halde eğitim görmeyen 130 milyon çocuğun, 3′te 2’sini kızlar oluştururken, okuma yazma bilmeyenler arasında bir erkeğe karşın iki kadın bulunuyor. UNESCO’nun saptamalarına göre, dünyadaki okur yazar olmayan 876 milyon kişinin 3′te 2’sini kadınlar oluşturuyor.

Kadının siyasete katılımı incelendiğinde, ulusal parlamentolarda da kadın sayısında artış olmasına rağmen bu konudaki gelişmenin oldukça yavaş ilerlediği görülüyor. 1945 yılında dünyada yalnızca 26 parlamentoda kadın varken ve parlamenterlerin sadece yüzde 3′ü kadınken, 1999 yılında 179 parlamentoda kadın parlamenterler yer alıyor ancak temsil oranları yüzde 13.2′de kalıyor. Parlamentolarda halen 36 bin 294 erkeğe karşılık 7 bin 793 kadın yer alıyor.

Yeryüzünde mutlak yoksulluk sınırındaki 1.5 milyar kişinin yüzde 70′ini kadınlar oluştururken, 700 milyon kadın yeterli yiyecek ve içme suyu ile sağlık ve eğitim hizmetlerinden mahrum bulunuyor.

TÜRKİYE’DE DE DURUM FARKLI DEĞİL

TÜİK’in aile yapısı araştırmasına göre, kadınların yüzde 80′nin, erkeklerin ise yüzde 39.6’sının üzerinde kayıtlı ev veya araç bulunmuyor.

Kız çocuklarının ilköğretimdeki okullaşma oranı 2006 yılı verilerine göre yüzde 93.37 ortaöğretimdeki okullaşma oranı ise yüzde 76.66. ÖSYM verilerine göre, 1933 yılında yüzde 14 olan kadın öğrencilerin oranı 2006-2007 öğretim yılında yüzde 43′e yükseldi.

TÜİK verilerine göre, kadınların işgücüne katılma oranı yüzde 24.9. Ancak işgücüne katılım oranı, eğitim seviyesi ile doğru orantı gösteriyor. İlkokul mezunu kadınlarda işgücüne katılım yüzde 11.30 iken, bu oran meslek lisesi mezunlarında yüzde 28.30′a, üniversite mezunlarında ise yüzde 60.9′a yükseliyor.

Türkiye’de kadınların yüzde 41′i ücretli veya maaşlı, yüzde 6’sı yevmiyeli, yüzde 1′i işveren, yüzde 41′i ise ücretsiz aile işçisi olarak çalışıyor. Ücretli çalışan kadınların en fazla istihdam edildiği sektörlerin başında yüzde 37.79 ile büro ve müşteri hizmetleri gelirken, kanun yapıcılar, üst düzey yöneticiler ve müdürler arasında kadın istihdamının oldukça düşük olduğu görülüyor.

Buna karşın kadınlar uzmanlık gerektiren mesleklerde önemli oranda yer alıyor. Kadın öğretim elemanı oranı yüzde 42.6, toplam profesörler içinde kadınların oranı yüzde 27.8 olarak gerçekleşirken, 13 üniversitede kadın rektör, Dışişleri Bakanlığında ise 16 kadın büyükelçi görev yapıyor. Mimarların yüzde 38′i, avukatların yüzde 37’si ve bankacıların yüzde 50.2’si kadın.

Türkiye genelinde doğum öncesi yeterli bakım alanlar yüzde 46, hiç bakım almayanlar ise yüzde 19 olup bölgeler arası farklılıklar görülüyor. Diğer bir ifadeyle Türkiye’de her 5 gebeden biri doğum öncesi bakım almıyor. Doğumların yüzde 77.4′ü sağlık kuruluşunda, yüzde 4.8′i evde sağlık personeli yardımıyla gerçekleştiriliyor. Diğer taraftan yaklaşık olarak her 5 gebeden biri sağlık personeli yardımı olmadan doğum yapıyor.

Kadınların siyasi hayatta yer almaları incelendiğinde, 2007 seçimlerinde TBMM’deki kadın temsil oranının bir önceki döneme göre yüzde 100 artarak, 9.1′e yükseldiği görülüyor. Hala her 100 milletvekilinden sadece 9′u kadın.

Yerel yönetimlerdeki kadın temsil oranı da TBMM’dekinden çok farklı değil. 19 Siyasi partinin katıldığı 2009 yerel seçimlerinde, 44 kadın il belediye başkanlıklarına, 321 kadın da ilçe ve belde belediye başkanlıklarına aday gösterilirken bunlardan sadece 27’si seçildi, 2’si il belediye başkanı olabildi. Türkiye genelindeki 31 bin 790 Belediye Meclis üyesinin bin 340′ı (yüzde 0.42), 3 bin 379 il genel meclisi üyesinin ise 110′u (yüzde 3.25) kadın.

AKP Kadın Kolları da  ataerkil cinsiyetçilik anlayışından şikayetçi

AKP Kadın Kolları’nın düzenlediği Kadın-Erkek Eşitliği Çalıştayı’ndan çarpıcı sonuçlar çıktı. Türkiye Cumhuriyeti devletinin ataerkil cinsiyetçiliği benimsediği tespiti yapılan çalıştayda günde 5 kadının öldürüldüğü belirtildi. AKP Kadın Kolları Başkanı Fatma Şahin başkanlığında gerçekleştirilen  çalıştayın raporunda kadın-erkek eşitliği önündeki engeller şöyle sıralandı:

l Anayasanın 10. maddesi, eşitlik tanımı yapıyor. Ancak bu maddeye ekleme yapılarak, kadınlara pozitif ayrımcılık getirilmeli.
l TC devleti ne yazık ki ataerkil cinsiyetçiliği bir devlet politikası olarak benimsemiş durumda. Devlet kendi zihniyetini değiştirmek istemediği için yasaları değiştirirken çok direniyor.
l Namus konusu hala erkek mülkiyeti demek.
Çalıştay raporunda, başörtülü kadınlara yönelik de ilginç şu tespit yapıldı: ‘Başörtüsü konusunu görmek gerekiyor. Başörtüsü meselesinde de çok büyük öğrenilmiş çaresizlik var. Bu çaresizliği yaşayanlar eğitimli kadınlar.’

Bunalmış,kavrulmuş,bu kızgın yol üstünden sizi otomobil “kurander”li bir dehlizde gibi rüzgar sademelerine uğratarak,akıntıda götürür;karşımıza kah bir koru çıkar,kah  öteden Kanlıca tepesini,kah beride Yuşa dağını görürsünüz; bazen Boğaziçi’nin kapanmış bir parçasına rast gelirsiniz;göl gibi durur.Kah sırtı çıkınca önünüze birdenbire Karadeniz yayılır; içine yuvarlanacakmışsınız gibi başınızı döndürür. Daha sonra ağaçlıklı  bir bayır….Otomobilin motoru durmuştur, kendi sikletinizle ve frenlere dayanarak,derin bir sükut içinde  mütemadiyen,döne çevrile iniyorsunuz. İşte ilk evler,işte Tarabya,deniz ,rıhtım!”

Refik Halit Karay (Ago Paşa’nın Hatıratı)

Hesaplaşmak mümkün değil.Bulgar suçlular ve yetkililer de “zaman aşımından”yırttı ve rahat rahat yaşıyorlar.Asimilasyon politikasının en alçakca uygulamalarını yapan Bulgaristan’ı eleştiren AB ülkesi var mı?

Ülkede büyük yankı uyandıran kitapla eski rejimin saklamaya çalıştığı bazı gerçekler ilk kez gün ışığına çıkarılırken, komünist diktatör Todor Jivkov’un “asimilasyon kampanyasına dair söylediklerinin belgelenmediği” yolundaki görüş de yalanlanmış oldu.

Doç. Evgeniya Kalinova ve Doç. İskra Baeva’nın araştırmaları sonucu ortaya çıkarılan toplam 900 belgeyi bir araya getiren kitapta yer alan, 1984 yılına ait bir politbüro toplantı tutanağına göre, asimilasyon kampanyasının mimarı olarak bilinen Jivkov yaptığı konuşmada, “Ne Türkçe radyo, ne televizyon ne de folklor olsun” ifadesini kullandı.

TÜRKLER BULGARLARLA EVLENSİN
Jivkov, asimilasyon kampanyasını ilk kez resmi olarak dile getirdiği bu konuşmasında, Bulgaristan Türklerinin Bulgar toplumuna kazandırılması için “Bulgarların Türklerle evlenmelerinin teşvik edilmesi” ve bu ailelere aylık 200 leva (o döneme göre yaklaşık 200 Dolar) para yardımı yapılmasını istedi.

Toplantı tutanağına göre, dönemin Başbakanı Grişa Filipov da Jivkov’a, “Bu çalışmaların yoğunlaştırılması gereğine katılıyorum. Bu işi ciddiye almazsak sonradan yıllarca konuşup dururuz. Karma evlilikler meselesini büyük, ulusal bir dava olarak görmemiz gerekiyor” yanıtını verdi.

Kitaptaki belgelere göre, Jivkov bu toplantının ardından en yakın çalışma arkadaşlarıyla bir araya gelerek, Türklerinin isimlerinin kısa sürede değiştirilmesi için gerekli kararı aldı. Karar sonucu 800 bine yakın Türkün ismi zorla Bulgar isimleri ile değiştirildi.

BULGARİSTAN’DAKİ TÜRKLERİN GÖNDEREMEDİĞİ MEKTUPLAR
Kitapta, Bulgaristan’daki Türklerin Türkiye’deki akraba ve dostlarına göndermek istedikleri ancak dönemin İçişleri Bakanlığının takibi sonucu “yakalanan” bazı mektuplar da yer alıyor. O dönemde yaşananları en iyi şekilde anlatan bu mektuplardan biri, Stombolovo köyünden Nadviye Hasanova’ya ait.

Hasanova, Türkiye’deki bir akrabasına göndermek istediği mektubunda şunları yazıyor:

“Buradaki hayatımız son derece zor. Tüm Türkler korku içinde yaşıyor. Tehdit altındayız. Köy halkının büyük bir bölümü kışın en soğuk günlerinde ormanlarda saklanıp yaşıyor.

İşte bugün, 18 Aralık 1984′te bize geliyorlar. Yarın köyü basacaklar. Yasa tanımadan 500 yıllık boyundurluklarının hesabını bize çıkartacaklar. Ben kaçmamaya karar verdim. Kahramanca evimde kalacağım. Gerekirse ölerek Türklüğümü onlara gösteririm. Sizlerden büyük bir ricam var; bu mektubumu bir an önce Kenan Evren’e götürün. Damarlarında Türk kanı akıyorsa onlar da benim dedelerimin yaptığı gibi, buradaki zulümlere ve isim değiştirilmesine son verilmesi için ne gerekiyorsa yapsınlar…”

Belgelere göre, dönemin İçişleri Bakanı Dimitar Stoyanov da bakanlığa bağlı güvenlik birimlerine gönderdiği talimatta, “Can kaybı olmamasına dikkat edin. Belene’de yeteri kadar yer var. Liderlerinin, kışkırtıcıların ve düzeni bozanların haberi olsun” ifadesini kullandı.

KAPİTALİST TÜRKİYE’NİN ETKİSİ ALTINDA KALANLAR VAR
Kitaptaki belgelere göre, bugün hala hayatta olan ve Grişa Filipov’dan sonra Başbakanlık yapan Georgi Atanasov ise Komünist Parti’nin 13-14 Şubat 1985 tarihindeki Merkez Kurul toplantısında asimilasyon kampanyasının ilk sonuçları ile igili şu değerlendirmeyi yaptı:

“Soydaşlarımızın Bulgar isimlerini iade etmemiz yargıların kırılmasında büyük değer taşıyor. Sosyalist devletimizin vatandaşı olarak bu kişiler kendi vatanında artık sosyalizmin zaferi için mücadele veriyorlar. Ancak bazı vatandaşlarımız kapitalist Türkiye’nin burjuvazi propagandasının etkisinde kaldı. Ama unutulmasın ki, Bulgaristan Halk Cumhuriyeti Balkanlarda sosyalizmin en sadık nöbetçisidir.”

Bulgaristan’da komünizm döneminde Türk ve Müslümanlara karşı girişilen asimilasyon kampanyasında yüzlerce kişi hayatını kaybetmiş, cezaevlerine atılmış, 1989 yılında 350 bin kişi Türkiye’ye göçe zorlanmıştı.

Ülkedeki rejim değişikliğinden sonra asimilasyon kampanyasının sorumluları hakkında dava açılmış ancak söz konusu dava dosyası “zaman aşımı” gerekçesiyle rafa kaldırılmıştı. Davanın sanıklarından sadece Georgi Atanasov hayatta bulunuyor. Devletten emekli maaşı alan Atanasov, Sofya’da yaşıyor.