Yaşadığı ölüm kalım mücadelesini, mücahitliğinin ateşini anlatan Denktaş Hakka yürüdü. Onunla bir devir kapandı.Allah rahmet eylesin.

DENKTAŞ: 40 YIL BOŞA MI GEÇTİ?

Spotlar: *O bir efsane. Kıbrıslı Türklerin anası, babası, atası. İneği sütten kesilen ona koşuyor. 40 yıldır Kıbrıs Türklerini ayakta tutan çadır direği gibi dimdik duruyor. Seçim sanki Denktaş için bir referandum.

*Denktaş’a göre Rumlar 40 yıldır yapamadığı Enosis’i şimdi Annan Planı ile Avrupa üstünden yapmak istiyor. Denktaş haklı olarak soruyor: “40 yıllık direnç boşa mı gidecek?” Bakalım çözüm Denktaş’a nasip olacak mı? * Denktaş’lar aile boyu siyaset yapıyor. Küçük oğul Serdar Denktaş babasına rağmen 23 Nisan’da Rumlara kapıları açtı. Seçimle anahtar parti olarak koalisyona girerse AB kapısını da açacağına inanıyor. Küçücük bir köpek hemen yanımıza koşup kokladı. İki kanarya, biri tepeli ve çok güzel, en baş köşeye kurulmuşlar. Denktaş’ın ofisinde doğanın parçalarını ve bol kağıt görüyorsunuz. Geç saatlere kadar ve her gün çalışan Denktaş adadakilerin babası gibi. Onların her derdine koşuyor. Kızı evlenemeyen, ineği süt vermeyen Denktaş’a koşuyor. O da her isteğe cevap vermeye ve yapmaya uğraşıyor. Çok eski bir gelenek halindeki bu davranış biçimini sorunca Rauf Denktaş’ın yorgun yüzünde buruk bir ifade oluştu: “Ne olursa benden bilirler. Maalesef öyle. Yüreğim yufka her şeyi yapmaya çalışırım. Olmaz diyemiyorum. İşleri olmayınca da yapmadı diyorlar.” İnek süt vermeyince bile size danışırlarmış? diye sorunca gülümseyen Denktaş naif bir aile reisi gibi. 40 yıllık lider ve efsane yaşamın kırgınlıkları. Evi idare edemeyen baba durumuna düşen Denktaş’a öfke biraz da bundan kaynaklanıyor. Herkese iş bulması, işe yerleştirmesi beklenen Denktaş’a öfke var. “Ne yapalım insan tabiatı bu. Değişmez” diyen Denktaş çok müracaat olduğunu vurguluyor. Başbakan Erdoğan’ın konuşmasındaki “Yolumuz AB yoludur. AB tam üyelik stratejik hedefimizdir. Bu vizyona Kıbrıs dahildir” sözünü sordum. Denktaş: “çok güzel,çok doğru bir söz “ diye söze girdi: “Biz de AB’ye girmek istiyoruz. Haklarımıza riayet edilmesi şartıyla girmek istiyoruz. Kıbrıs meselesinin Türkiye’nin önüne konulması haksızlıktır. Engellemek için zorluk çıkaran adam olarak lanse ediliyorum muhalefet tarafından, bu doğru değil. Vizyon aynıdır. Türkiye önce girerse işimiz çok kolaylaşır. Bizim Türkiye ile gireriz dememizin nedeni bu. 1960 anlaşmalarına göre ısrarımız Türkiye’nin girişini çabuklaştırır. Ben de AB’ye girmek istiyorum. Devlet olarak tanınmamız gerekir. Rum’un müracaatı bizi ilgilendirmez. Kıbrıslıların AB’ye girme isteğini muhalefet başlangıçta kullanmaya kalktı. Annan Planını her istediğimizi veren bir anlaşma gibi sundu. Bizim aydınlatma kampanyalarımız sonucunda halkımız gerçekleri görmeye başladı. Şimdi Simitis diyor ki: Türkiye’nin AB üyeliği Helenizm için yeni bir sayfa açma anlamına geliyor. Kıbrıs şimdi AB içinde bizimle beraber. Yani dolaylı Enosis yapıyor adamlar. Bakıyoruz 1989 Konsey kararına ki bu Rum liderleri bağlar. Nedir istekleri: Tek devlet, tek egemenlik, Türkiye garantörlüğünün kaldırılması, bütün askerin çekilmesini sağlamak. Biz ne istediysek hepsini aldık Annan planında diyor Vassiliou bir önceki Cumhurbaşkanı.” Rum tarafı için AB Kıbrıs’ın ve Türkiye’nin sırtında bir sopa mı? soruma Denktaş’ın cevabı şöyle: “Açıkçası acele edin gelin diyor bize, sonra Türkiye’yi dışlarız Kıbrıs bizim olur. Oynanan oyun budur. Biz ısrar etmezsek Avrupa aracılığıyla Kıbrıs’ı alacaklar. Türkiye de uzaktan bakacak. Türkiye’yi hala AB’ye alacaklar mı bilemem.Almayacaklar bence. Bu Hıristiyanlık Müslümanlık meselesi haline geldi. Ben iyi niyet göremiyorum. İnşallah alırlar.” Rum tarafı AB’ye girerse açılan kapıların kapatılacağı söyleniyor Kıbrıs’ta ne olacak? diye soruyorum. 40 yıldır kapıların kapalı olduğunu, o zaman kendilerinin başka kapılar açacağını öne süren Denktaş şöyle diyor: “Burayı tam serbest liman haline sokarsak daha faydalı olur ve kimse de AB’yi arar olmaz artık. Rum tarafına geçen en fazla 2000’i bulmaz. Muhalefet bunu abartıyor.” 2004 Mayıs’a kadar ne olacak herkes merak ediyor. Bunun Rum tarafına bağlı olduğunu söyleyen Denktaş Klerides’in “Ortaklık cumhuriyetini Rum Cumhuriyetine dönüştürmek için harekete geçtik” beyanatı verdiğini dünyanın duyduğunu anlatıyor hiç bitmeyen enerjisiyle. Söz yine Denktaş’ın: “Rumlar 40 yıl daha meşru hükümet olarak ‘Kıbrıs meselesi 1974’de başladı, göçmenlerin geri gitme meselesi, işgal meselesidir’ yalanını söylemeye devam eder. Bizim de basınımızda ‘mesele 1963’de başlamıştır, mesele uluslararası anlaşmalara uymamadır’ demiyor. Basın gözlerini gerçeklere kapamak kararını aldıysa ben ne yapabilirim? Basın gerçeği arar ve bulur. Burada bir gazetemiz milli çizgideyken bir gecede dönüp Annan planını destekledi. Sonra dedi ki, İngiliz bir gazeteciye: Patron o gece geldi ve bundan sonra Annan planını destekleyeceksiniz dedi. Biz de öyle yazıyoruz!” Seçimlerin önemli olduğunu vurgulayan Denktaş kimin nereye oturacağının değil, devlete inananlar ve savunanlarla, Annan planı çerçevesinde biz Türkiye’den koparak gidelim Allah Kerim diyenler arasında seçimin geçeceğine inanıyor. Seçim nasıl bir çözüm getirecek Kıbrıs’a? soruma cevabı: “Devletim Türkiyem diyenler kazanacak. AB komiseri şimdiden, eğer Denktaş tarafı kazanırsa tanımayacağız dedi. Şu terbiyesizliğe bakın siz. Anti insani! Şimdiden söylüyor. Seçimler şeffaf olmayacak diyorlar bir de. Bu ne ki? Gözleri kararmış halde. Türkiye’nin elinden Kıbrıs’ı çekip alacaklar. Çünkü stratejik olarak kendilerine lazımdır. Eğer biz kazanırsak eğer Türkiye’yi AB’ye almak istiyorlarsa; altını çiziyorum, bizimle gelip anlaşacaklar. Seçimlerden galip çıkarsanız ilk adımınız ne olur soruma cevabı: “İlk adımımız halkımıza teşekkür etmek ve Rum tarafını davet etmektir. Sonra ambargoların kaldırılıp bizim seviyemizin de Rum seviyesine çıkmasını sağlamak. Rumlarla yaptığınız yasaları bir bir gözden geçirelim deriz AB’ye.” Hem AB, hem Rum tarafı ile masaya oturacağını söyleyen Denktaş seçim başarısını bekliyor çözüm için. Bu başarı Kıbrıs’a ne kazandırır ne kaybettirir dediğimde şöyle yanıtlıyor: “Kimliğine sahip çıkan bir devlet olur. KKTC tanınması için bu kafi bir nedendir. Daha önce yasa dışı dedikleri devletimizin tanınması için bu referandum kafidir. Bizim kimliğimizin altının çizilmesi anlamına gelecektir bu.” T.C. kökenlilerle aramızda hiçbir sorun yok diye Denktaş Türk köylerinin biraz yoksul olduğunu itiraf ediyor: “T.C kökenlilerin köyü gerçekten gerektiği gibi kalkınmış değil. Ayrıcalık yapılmadı mı bazı zamanlarda. Yapılmış olabilir. Bu neden değil. Hepimiz Anadolu’dan geldik. 1975’de gelenler yavaş yavaş kaynaşıyor toplumumuzla. Bunların altını çizmek hatadır. Hükümetin kendilerine yardım etmediğini söyleyen T.C. köylerine gittim geçenlerde. Karpaz bu şikayetlerle dolu bir yöre. Toplantı yaptım. Çok acı şeyler göreceğiz sandım. Yapılan hizmetlerin listesini koydu hükümet önüme şaşırdım. İşsizlik hepimiz için geçerli. Dünyanın hiçbir yerinde iç sıkıntılar nedeniyle devletten vaz geçilmez. Muhalefet bunu söylüyor. Ben muhalefeti hep korudum. Demokrasi varsa benim sayemde var. Ama artık burama geldi mecburum halkıma onların yanlış olduğunu söylemeye. Onları destekleyemem.” Sayın Denktaş Annan planına alternatif bir plan üstünde çalıştıklarını söyledi. Seçim yeni şeylere gebe.

Bardakçı, Başbakan’ın Dersim halkından özür dilemesi üzerine ilginç bir yazı yayınladı

Ünlü tarihçi Murat Bardakçı, Habertürk gazetesindeki bugünkü köşesini, 19 maddelik bir özür metnine ayırdı. Başbakan Erdoğan’ın Dersim katliamından dolayı Tunceli halkından özür dilemesi üzerine Bardakçı, Türk tarihine ait özür listesi yayınladı.

en ilginç yazı bugünkü Hürriyet eki Kelebek’te Güzin Abla’nın köşesinde ABD’den küçük bir Amerikalı çocuğun Atatürk’e yazdığı mektup yıl 1922

 Çünkü Şanlıurfa’da ve Güneydoğuda çok gezen biri olarak gözlemim aslında sağlık konusunda
bir çok şeye ihtiyaç var” dedi.
Kanserin toplumsal bir hastalık ve toplumsal sağlık sorunu olduğunu anlatan Sevindi, şöyle konuştu: “Fakat Şanlıurfa’da halen bir Kanser Derneği yoktur. Hatta Güneydoğunun hiçbir ilinde yok. Bunun için ben bu derneği büyükannemin adına kurdum.”
Pembe Hanım Derneği adına Şanlıurfa İl Sağlık Müdürlüğü ile ortaklaşa bir program düşündüklerini anlatan Sevindi, şunları söyledi: “İl Sağlık Müdürlüğü de sağolsun bu projeyi sevdi ve destekledi. Bundan önce bir uzman doktor buraya geldi ve sağlık müdürlüğü çalışanlarına bir seminer verdi. Bu Şanlıurfa’da ilk kez oldu. Sağlık çalışanlarının hastalara nasıl davranacaklarına dair bir eğitim programı. Bütün dünyada uygulanan çok başarılı bir program ve il sağlık bu eğitimi aldı. Şimdi de 25 Ekim tarihinde
sağlık müdürlüğümüz ile birlikte Şanlıurfa’da kanser hastalarına sesleneceğiz. Bu konuda toplumu bilinçlendirici bir konferans vereceğim. Derneğimin yönetim kurulu üyeleri ile birlikte buraya geldim. Derneğin kurucusu ve yönetiminde olan Asuman Cevahir Yazmacı ise bize konağını açtı ve konuk etti. Böylece bizim sponsorumuz oldu.”
Yaptıkları etkinlikleri anlatacaklarını belirten Sevindi, sözlerine şöyle devam etti: “Neler yapıyoruz? Neden bunları yapıyoruz? Ayrıca, Kanserle Yaşıyorum diye Türkiye’de ilk defa yazılan kitabımı da hastalara karşılıksız vereceğiz. Bilinçlenmelerinde rol oynayacak, onlara yön gösterecek, ne yapmaları gerektiğini anlatacak bir kitap çünkü bu. Gerçekten kanseri yenmek için iki şeye ihtiyacınız var. Bilgi ve sevgi. Kanseri bilgi ve sevgiyle yenebilirsiniz ve erken teşhisle yenebilirsiniz. Kanser,
yenilebilen ve tedavi edilen bir hastalık. Ama ancak ve ancak erken teşhis edilirse olur. Bunun içinde bilgiye ihtiyacınız var.”

http://www.haberx.com/kanseri_nasil_yenebiliriz_konferansi(17,n,10778380,765).aspx

KanalUrfa’da canlı yayındaydık “Haftanın Panoraması” Said Koyuncu’nun sunduğu programda Pembe Hanım derneğinin kurucularından Cevahir Asuman Yazmacı ve genel sekreter Seda Kansu katıldı Nevval Sevindi ile birlikte.

“Bir tarafta bahçe,bir tarafta dere

Gel uzan ,sevgilim,benimle yere

Suyu yakuta dönüştüren bu hazan

Bizi gark eyliyor düşüncelere”

Ruhumuza akan bir hazan Ahmet Haşim’in şiirinden çağıldayarak kırmızı  yapraklarla döşenir.İstanbul’da güze mevsimi yeşilden kahverengiye dönüşen  cazibeli kıvrımlarıyla çekici.

Bunu Ahmet Haşim her akşam “6” vapuruyla karşıya geçerken hissettiren uzaktan sevdiği kadınlardı. Tutulduğu bir genç kızı vapura erkenden binip görmek ayrıcalığı.Onun girişini görmek için müsait bir yere oturmakla başlayan ritüel sessizleşerek sürerdi.Çakmak çakmak gözleriyle kızı ararken kalabalığın içinde onu gördü mü kendine gelir,aşk üzerine paradokslar yapmaya başlar.Hele sevgilisiyle uzaktan uzağa bakışma fırsatı yakalayınca neşesinden yerinde duramaz olur. O zaman dönüp dostu Yakup Kadri’ye “Azizim, ben artık bu kızla evlenmeye karar vermeliyim.Bundan güzelini,iyisini bulamam” Der. Yakup Kadri; “ben ise kimbilir kaçıncı evlenme kararı olduğu için,yüzüne şüpheli şüpheli bakarak gülümseyince hemen deminki kanaatinde sarsılmış görünür.” Diye yazar. Haşim ya kendini beğenilmez bulur ,ya da dostunun onu engellediğini düşünür evlilik konusundaki iki açmazı boğazına takılı iki lokmadır. Gönül işlerinde maymun iştahlı,evlilik konusunda ne kadar ciddiyetsiz olduğunu bildiğini açıkca yüzüne söylediğinde Haşim kıs kıs güler.Hep lise öğrencisi heyecanı taşıyan ancak ayni yaşların sorumsuzluğundan da kurtulamayan Haşim asla sevgilisiyle başa başa buluşmaya gitmez! Mutlaka bir dostuyla yapardı bu gezileri. Her şeyden canı sıkılan,büyümemiş bu çocuk  olağanüstü tatta şiirler yazan bir  edebi kimliktir.

Bu devamlı nişan  bozan, evlilikten ödü kopan şairimiz Türkiye’nin kimliğini anlatan bir sembol gibi. Türkiye’de aydınlar kendi kimlikleriyle nişanlansa bile bunu bozmak için bir çok abuk sabuk neden bulurlar.İş evliliğe hiç gelmez zaten. Evlilik talebi olsa bile kimliğinden ikircikli olan aydın ayni evde bu kimlikle oturamayacağına karar verir. Nedenler sıralandığında insan inanmaz gözlerle bakakalır,nasıl bu kadar gerçekdışı bir dünya kurulabilir diye. Gerçeğin dışına kaçma hayali cemaatler kurma sonucu boşalan iç dünyalar şablonlara mahkum olur. İstanbul 1990’da şiddet sıralamasında en alt sıralarda yer alıyordu.Bugün konuşulanlara,haberlere bakınca kanımız donuyor. Şiddet sadece bizim sorunumuz değil.Bir zamanlar “barut fıçısı” diye tanımlanan Balkanlar neler yaşadı unuttunuz mu?

BARUT FIÇISI

Makedon yazar Dejan Dukovski’nin yazdığı oyunun içeriği yaşadığımız şiddet dolu hayat.

Yıldıray Şahin’in ilk yönettiği oyun olan “Barut Fıçısı” Muhsin Ertuğrul Sahnesinde başladı.

Üsküp doğumlu Dukovski ‘nin bu oyunu filme de çekilmiş. Dekor tasarım tek kelimeyle harikaydı.Barış Dinçel’in başarısını görmek lazım.Yönetmen diyor ki:”Burada oyuncu olarak da bulunmamın nedeni iki yıl önce yitirdiğim babamla,bu oyunda oynadığım Andreja’nın hayata,dünyaya,bu şehirde yaşayanlara söylemeye çalıştıklarının özdeş olması”. Belki bu nedenle çok severek yönetilmiş,oynanmış ve kotarılmış bir oyun var karşınızda. İyi seyirler.

Oyun öncesinde mütevazi bir ödül töreni oldu. Türkiyenin  ciddi bir tiyatro geçmişi olmasına rağmen neden oyun yarışması düzenlenmez diye düşünürdüm. 1.si yapılan Mitos Boyut Tiyatro oyunu yarışmasına 116 eser katılmış. Ödül kazanan gençler  herkes için bir umut. Halkımız tiyatroyu çok seviyor.Bunu Anadolu’da yakından gördüm.Okulların daha teşvikçi olması gerekiyor. Ülkeleri tanıtan yazarları,şairleri,oyuncuları, sinemacılarıdır.O kültürün ruhunu, bakışını,içini ortaya serenler yani.

ABİDİN DİNO

Onun “lüferler” tablosu geliyor aklıma hazan vakti. Minyatürlerde boğaz ,balıklar ve rengarenk kültürün çiçeklenmesi.

Figürlü minyatürlerde ışık-gölge uygulamaları,hacimli Batı örneklerine uygun.  manzaralarında da ışık-gölge ve perspektif var. Yüzyılın sonlarında minyatür azalmış ve 19.yüzyıl başlarında son örneklerini vermişti.
Osmanlı sanatçısı Doğu resim anlayışından Batı’nınkine geçerken özgün yol aramış. Batı Anadolu’ya , İstanbul’a gelen antik harabe,köy ve İstanbul manzaraları yapan  ressamlara Boğaziçi Ressamları deniliyordu. Panoramik görüntüler,meydanların resimleri -Osmanlının zenginliğini, yaşam şeklini yansıtan resimler-Osmanlı’yı Avrupa’ya tanıtıcı nitelikler taşıyordu. Fransız Guillemet azınlık Osmanlılara resim dersi vermek için okul açmıştı. Buraya daha sonra Türkler de gitmişti

*Cenap Şahabettin

eski bir yazımdan….2007 Zaman

Ama bu kez memelerini değil, rahim ve yumurtalıklarını da kaybetti. Şimdi kendini eksik, yorgun, savaştan çıkmış gibi hissediyor. Savaşını, devam eden mücadelesini ve hayatında yaptığı temizliği konuştuk…

Kansere hangi yıl yakalanmıştınız? Nasıl farkettiniz?

1998 Mayısı’nda. Beş yıllık kontratı olan bir evde otururken ikinci yıl ev sahibim “Oğlum Rusya’dan geliyor, çıkın” dedi. Çıkmayabilirdim ama evden soğuduğum için bir hafta içinde taşındım. Taşınırken, kolilerden biri şiddetle sol göğsüme çarptı. Ertesi sabah kalktığımda sol göğsümde büyük bir bombe oluşmuştu. Doktora gittim. Tahliller yapıldı. Kanser olduğumu anlatırken kelimeleri titizlikle seçtiler. Örneğin “Bakın, bu kanserli hücre olmasaydı kenarında çıkıntılar olmayacaktı ama sizinkinde var” sözleriyle açıkladılar. İlk başta işin merak kısmındaydım. Ameliyatı yapacak cerrah dedi ki; “İki memeyi de alacağız.” “Alamazsınız” dedim. “Ne var canım. Memen elin, kolun değil ki” dedi. Ben de “Kusura bakmayın ama elim, kolum kadar değerli. Çünkü onları ben kullanıyorum” cevabını verdim. Bu tepkiyle ilk defa karşılaştığı için cerrah şaşkın ve sinirliydi. Ama dediğim gibi oldu. Sadece kanserli dokular alındı ve memelerim bende kaldı. Kanser olduğumu ilk idrak ettiğim nokta, cerrahın yanından ayrıldığım andı. Aylar sonra muayenehanenin kapısında hıçkıra hıçkıra ağladım. Kanserle yolculuğum olacağını da ilk o zaman hissettim.

O yıllarda toplumda kanser bilinci ne durumdaydı? trong></p>

Türkiye’de o kadar az bilgi vardı ki, kendimi çaresiz hissettiğim anlar oldu. Toplumdaki bu bilinçsizliği kırmayı, kanserle ilgili daha fazla bilgi akışı sağlamayı kendime iş edindim. Dünyanın pek çok ülkesinden yüzlerce doktorla tanıştım. Ameliyatın ardından bir gazetede bunları dizi yazı halinde yayınladım. Kemoterapi ve radyoterapi görürken Türkiye’deki kanserli hastaların ne kadar sahipsiz olduğunu gördüm. Sivil toplum kuruluşları arasında daha çok doktorların kurduğu derneklere rastlanıyor, Sağlık Bakanlığı’na bağlı Onkoloji Başkanlığı’nın elinde ‘Türkiye’de kaç tane kanserli hasta var?” istatistiği bile bulunmuyordu.

“Annem ve teyzem kanserden öldüler”

Genetiğin bu hastalığa etkisi biliniyor. Ailenizde kanser görülmüş müydü?

Evet, hem de sıkça. Annem ve teyzem benim gibi meme kanserine yakalanmıştı. İkisini de kaybettik. Babam gırtlak kanserine yakalandı, atlattı. Onları anlamam ansere yakalanmamla gerçekleşti. Daha önce bir kanserlinin normal insandan daha fazla ilgiye, şefkate ihtiyaç duyabileceğini anlamamıştım. Anadolu’da kanseri anlattım. Kanserle ilgili ilk kitabı da ben kaleme aldım.

Kansere yakalandıktan sonra hayatınızda ne gibi değişiklikler yaptınız?

Arkadaşlık yaptığım ama aslında birlikte olmaktan çok hoşlanmadığım insanları hayatımdan çıkardım. Tüm sorumlulukları üstüme alıp gece gündüz çalışmaktan kurtuldum. Şimdi yapılması gerekeni görüyor ama kendimi durdurabiliyorum. Yemek alışkanlıklarımda değişiklik yapmadım.

Cinsel simgeleri kaybedince çirkinlik hissine kapılıyorsunuz”

İlk savaşın galibi siz oldunuz. Geçtiğimiz yıl ikinci kez kansere yakalandınız. Bu, beklenen bir gelişme miydi?

Hiç beklemediğim bir anda başıma geldi. Çünkü 10. yıldan sonra kanserin nüksetme ihtimali yüzde bire düşüyor. Ben de bu yüzden rahattım. İkincisinde sağ mememde görüldü. Allah’ın sevdiği kuluymuşum, safra kesesini kontrol ettirmek için hastaneye gittiğimde tesadüfen mamografi çekildi ve kanserli doku farkedildi. İkinci kez kansere yakalanmak travmatik bir durumdu. İlkinde direnip aldırmadığım memelerimi ikincisinde kaybettim. Yumurtalıkları ve rahmimi de aldılar. Kabullenmek çok zordu. İnsanlar “Ne gerek var? Çocuk mu doğuracaksın?” diyordu. Bu kayıp beni mahvetti. Cinsel simgelerimi kaybetmiştim.

Şimdi sağlığınız nasıl? Kontroller sürüyor mu?

Memeler, rahim ve yumurtalıklarım alınınca kanser geni ile ilgili riskler sıfırlandı. Kadın tarafım kendini kötü hissetti. Organlarım benden çalındı gibi hissettim. Çirkinlik duygusuna kapılıyorsunuz. Beş haftada iki ameliyat oldum. Bir ay aynaya hiç bakmadım. Neredeyse bir yıldır kemoterapi görüyorum. Beni kimsenin görmesine hâlâ izin vermem. Memelerimin yokluğunu hâlâ kabullenemedim. Artık iyiyim, en azından bu halime alışabildim. “Risk de kalmadı” dediler. Ama hayat bu, belli mi olur! Deniz ve güneş tedavisi görüyorum. Çünkü vücuttaki D vitamini seviyesi çok düşmüş. İki ay boyunca antidepresan tatili yaptım, o bana çok iyi geldi.

“Büyükannemin adını derneğe verdim”

1998’den bugüne Türkiye’de kanser bilinciyle ilgili yaşanan değişiklikleri inceleme fırsatı buldunuz mu?

Bayağı bir yol alındı. En son, geçen yıl kurduğum Pembe Hanım Kanserli Hastalar ve Dayanışma Derneği ile Brüksel’e gittim. Ve hem Türkiye’de hem dünyada alınan yolu net olarak gördüm. Sağlık Bakanlığı Kanser Daire Başkanlığı müthiş işler yapıyor.

Derneğin adı neden Pembe Hanım?

Boşnak büyükannemin adı Pembe. Onun adını yaşatmak için derneğe adını verdim.

Dernek çatısı altında ne gibi işler yapıyorsunuz?

Türkiye’de ilk defa kemoterapi ziyaretlerini başlattık. Her ay bir hastanenin kemoterapi bölümünü ziyaret ediyor ve “Huzurlu olun, bakın biz de kanseri atlattık” mesajı veriyoruz. Bu ziyaretlerin ne kadar etkili olduğuna inanamazsınız. Kürek çekme organizasyonlarına destek veriyoruz, çünkü ABD’de kürek çekmenin meme kanserine iyi geldiği ıspatlandı. Şu anda yer problemimizi halletmek için sponsor arıyoruz.

izi14″>Nevval Sevindi kimdir?>

İzmir’de dünyaya gelen Nevval Sevindi, Ankara Üniversitesi Antropoloji Bölümü’nden mezun olduktan sonra klasik arkeoloji ve Antik Yunan alanında yüksek lisans yaptı. Nevval Sevindi 1987’de Dünya Bankası’nın Çukurova Bölgesi Gelişim Projesi’nde görev aldı. Serbest yazılarına o yıllarda başladı. Yeniyüzyıl Gazetesi’nde kadın-erkek ilişkileri, kadın hakları, sosyal ve kültürel politikalar üzerine yazılar yazmaya başladı. Aynı dönemde Fethullah Gülen ile New York’ta ses getiren seri röportajlar yapan Nevval Sevindi bunları kitap haline getirdi. Gazeteci-yazarın, aralarında ‘Aşk Kapıyı Her Zaman Çalar’, ‘Kent ve Kültür’, ‘Ne Kadar İlgi O Kadar Sevgi’ ve ‘Daha Fazla Özgürlük’ adlı kitaplarının da olduğu 13 eseri bulunuyor.

(17.09.2011 tarihli Cumartesi Postası’ndan alınmıştır.)

1997’de Fethullah Gülen’le röportaj yapmıştınız. Bu röportaj toplumun bir kesimi tarafından beğenilirken diğer kesim tarafından çok eleştirildi. Bu röportaj size neler kazandırdı, neler kaybettirdi?

O röportaj beni bir sürü insanın kalbine ve zihnine taşıdı. Fakat hakkımda o kadar çok dava açıldı ki neler çektiğimi, nasıl ağır eleştirilere uğradığımı sadece yakın çevrem bilir. Gülen’le nişanlandığıma, sevgilisi olduğuma kadar ağır iftiralara uğradım. Bugünlerin geleceğini bilmiyorlardı tabii. Dinci demek en ağır hakaretti o zaman. Dinciden fahişeye kadar uzanan isimlerim oldu. Bu deneyimden sonra siyasete atılmak pek akılcı değildi aslında. Siyaseti bir araç gibi görüp bir şeyleri düzeltebileceğime inanarak girdim.

Kanserin tetiklenmesinde Gülen röportajı ve sonrasının etkili olduğunu düşünüyor musunuz?

Yakın çevrem kesinlikle bu şekilde düşünüyor. O kadar ağır şeyler yaşadım ki, bunlar mutlaka bir şeyleri tetiklemiştir. Yaşadığım nefret kültürü beni dehşete düşürdü.

Fethullah Gülen’le ilişkiniz devam ediyor mu?

Elbette. Birbirimize hem saygımız, hem sevgimiz büyük. Türkiye’de statükonun değişmesi nedeniyle bugün onunla yeni bir röportaj yapılabilir diye düşünüyorum. Gülen’in çocukları da dünyanın pek çok noktasında ilk mezunlarını verdiler.

Az önce politika geçmişinizden söz ettiniz. Neden politikaya girmek istediniz? Amacınız neydi? >

<

YASEMİN YURTMAN

Cinsel simgeleri kaybedince çirkinlik hissine kapılıyorsunuz”

 .

izi14″>Nevval Sevindi kimdir?>

İzmir’de dünyaya gelen Nevval Sevindi, Ankara Üniversitesi Antropoloji Bölümü’nden mezun olduktan sonra klasik arkeoloji ve Antik Yunan alanında yüksek lisans yaptı. Nevval Sevindi 1987’de Dünya Bankası’nın Çukurova Bölgesi Gelişim Projesi’nde görev aldı. Serbest yazılarına o yıllarda başladı. Yeniyüzyıl Gazetesi’nde kadın-erkek ilişkileri, kadın hakları, sosyal ve kültürel politikalar üzerine yazılar yazmaya başladı. Aynı dönemde Fethullah Gülen ile New York’ta ses getiren seri röportajlar yapan Nevval Sevindi bunları kitap haline getirdi. Gazeteci-yazarın, aralarında ‘Aşk Kapıyı Her Zaman Çalar’, ‘Kent ve Kültür’, ‘Ne Kadar İlgi O Kadar Sevgi’ ve ‘Daha Fazla Özgürlük’ adlı kitaplarının da olduğu 13 eseri bulunuyor.

(17.09.2011 tarihli Cumartesi Postası’ndan alınmıştır.)

.