Ertuğrul Özkök :”1990′da Hürriyet gazetesinde künyeye girdiğim gün kendime beş yıl süre biçmiştim”, diye yazmış. Ve şahane bir şekilde devam etmiş:

”

43 yaşımdaydım.

Geçmişimde sadece 3.5 yıllık bir gazetecilik tecrübem vardı.

Gazete nasıl yapılır bilmiyordum.

Bagajımdaki tek sermaye, dünyanın nereye gittiğini anlama ihtirasıydı.

Hürriyet, çocukluğumdan beri evimize giren gazeteydi.

Türkiye’nin en büyük gazetesiydi.

“Gazete” denince akla ilk gelen isimdi.

Ben kendime 5 yıl biçmiştim, ama bu mesleğin eskileri, en fazla bir yıl ömür biçiyordu.

Çünkü Ankara’dan gelmiş, aklı havada bir öğretim üyesiydim.”

Şans diye buna denir.35-40 yıl sağlam gazetecilik deneyimi olanlar sokakta kaldı bu ülkede.Nezaket ve zarafetten yoksun yöneticiler gazetecilik yapmak isteyen “harbi  ” ler kapılaradan sokulmuyor,gazetecilik  dizi ve sit-com kıvamında sürüyor. Oysa gazetecilik bilmeyen şanslı arkadaşlar bu ülkede  bir koltukta 20 yıl oturuyor. Tebrik ediyorum canı gönülden. İşte başarı budur.  Nasılsa gazetecilik bilmeyen patronlarla dolu bir ülkede bu önemlidir.

Bizim eve de Hürriyet girerdi ve aynı sokakta yan yana apartmanlarda otururduk ,annelerimiz arkadaş ama Ertuğrul Özkök  hiç nostaljik değildir. Tebrik edilecek diğer yönü hep önüne bakmasıdır.

Tüm samimi itiraflarıyla yazdığı son yazıyı bence herkes okumalı. Türkiye’de gazetecilik,gazete, gazetecilik eğitimi, kuurmlar v.b. hepsini sorgulayın  desem kimin umuru,unutun gitsin!