1950’lere kadar bir ruh ve medeniyet sahibi edebiyatçılar varlığını sürdürdü. Bu Cumhuriyet’in taze kanıyla nefes alıp veren eski ruhun senteziyle gerçekleşti. Ancak yeniler yeni bir ruh inşasını gerçekleştiremedi. Bunu Ziya Osman Saba’nın yazılarını, şiirlerini, eleştirilerini okuyunca çok net göreceksiniz. Yazılar 1928 ila 1957 arasını kapsıyor. Bu dönemin bugün için anlamı daha da özeldir kanımca.
Ziya Osman Saba dostluk,civanmertlik, tevazu ve bilgelik gibi değerleri hal diliyle yaşamış bir sanat,edebiyat adamı. Ondan Cahit Sıtkı Tarancı’nın yakın arkadaşı olarak haberdar olmuştum küçük yaşlarda. Ama bir portre,bir kimlik halinde okutulmamıştı. Hem de benim gibi bir edebiyat delisi bile ona ulaşamamıştı. Bilgi yoktu maalesef.