Невваль Севинди Типичный турецкий мужчина Nevval Sevindi Ortalama bir Türk erkeği Мне стало интересно, с чего начнет свой ответ человек, который задастся вопросом: “Как живет типичный средний мужчина?”. Мой ответ звучал бы так: “Он живет согласно заведенному порядку”. Пусть подумает об этом уважаемый читатель, посмотрим, какая особенность жизни мужчины броситься ему в глаза в первую очередь.

Средний турок обычно женат, но кроме жены у него есть еще возлюбленная на стороне. Он никогда не захочет вляпаться в неприятность; ему ненавистна сама ситуация, когда необходимо принимать решение о выборе между этими двумя женщинами. Отсюда у подавляющего большинства турок наличие любовницы есть факт, твердо внедрившийся в сознание. Турецкий мужчина изменяет жене, к которой он остыл, но согласно общепринятым представлениям в обществе такие его действия не считаются изменой, ибо это некий стиль или образ жизни, не противоречащий обществу и устоявшемуся порядку вещей. Подобное понимание распространено и среди женщин. Типичный турок дома ходит в пижаме или в спортивном трико. Свой дом он считает комфортным и уютным местом, которое он никогда не принесет в жертву чему бы то ни было. Свой дом и семью он не променяет ни на какую любовь и ни на какой идеал. Для него очень важны сохранение и укрепление привязанности к устоявшимся привычкам. Предпочитает женщин, не подавляющих его мужское “эго” и не утомляющих его. По этой причине женится обычно на женщине, не в которую влюблен и которой восхищается, а которая обладает качествами, необходимыми для семейной жизни. Ему не нужны головная боль и лишние проблемы. Что бы он ни натворил, возвращаясь домой, он испытывает чувство благодарности перед женой, ждущей его дома, так как она хранит для него порядок в домашнем очаге и не создает проблем, которые лишали бы его покоя. Предпочитая женщин, которые не борются за право быть личностью, в то же время он обращает внимание на их статус в обществе. Женщина обычно занимает определенное место в обществе, в доме мужа она занимает также то место, которое соответствует ее положению в обществе. Женщина не скандалит за право быть “личностью”, она считает, что всему должно быть свое время. Средний турок считает, что все женщины – это некие создания, которых можно покупать. У каждой женщины – своя цена. Женщину, стоимость которой им оплачена, турок очень любит и не сможет от нее отказаться. Он контролирует семейный бюджет, но часть денег, которые жена сможет перетянуть под свое усмотрение, с его ведома передается ей. Таким образом, муж – полный глава семьи. Зарплата жены не имеет на власть мужа никакого влияния. Господствует неписаное правило: “Муж – хозяин как своих денег, так и денег жены”. Типичный турок ревнив. Он никогда не упускает из виду, что женщина может сбежать или изменить ему, а посему он, как правило, бьет жену заранее (авансом), как бы на всякий случай, чтоб не забывалась. Если вы полагаете, что муж, дабы предотвратить уход жены, носит ее на руках, вы глубоко заблуждаетесь, как раз все наоборот, он проводит политику наказания предполагаемых “чертей в тихом омуте”. Он использует все средства, чтобы сузить ее мир. Своими ограничениями он доводит ее до белого каления, почти до сумасшествия, и когда жена бросает его, он никак не возьмет в толк, отчего она развелась с ним, будет считать, что с ним поступили несправедливо. Типичный турок считает ниже мужского достоинства разговаривать или постоянно общаться с женой. В его представлении жена должна быть рентгеновским аппаратом, она должна улавливать его мысли без слов. Женские же устремления он не обязан понимать. Если же он соизволит вас выслушать, то, слушая вас, он будет думать: “Сейчас она, глупышка, полагает, что убедила меня!”. Он очень нуждается в женщине, которая бы служила ему опорой. В женщине он прежде всего видит мать, поэтому хотя в молодости он и руководствуется смутными сексуальными желаниями, то, достигнув среднего возраста, он руководствуется кредо: “Женщина, не изменяющая (верная) своему мужу, – священна!”. Он внутренне привязан именно к таким женщинам и считает, что брак с не девственницами исключен. Мать его ребенка становится главной женщиной в его жизни. Средний турок не любит умных женщин. Для него приемлемы не отягощенные знаниями женщины или такие, которые, обладая ими, не выказывают их ему. Он любит женщин, не являющихся личностью и не способных к самостоятельной жизни, но способных создать для него стабильную семейную жизнь. Круг знакомств жены, с которыми она общается, должен состоять исключительно из женщин. С ними она может общаться лишь в дневное время. Без разрешения мужа жена никуда не может пойти, будь то место близким или удаленным. Прежде всего, она должна заниматься домашними делами. Но если даже все домашние дела сделаны, чтобы пойти куда-то, она все равно должна получить разрешение мужа. Мужчина должен всегда ощущать свою власть. Здесь планетой является мужчина, женщина – лишь спутник, вращающийся вокруг этой планеты. Если же в семье управляет жена, значит, муж, мягко говоря, из тех, кто витает в облаках, вроде не от мира сего. Типичный турецкий мужчина любит поговорить о том, о сем. Он обожает политику, спорит о прочитанном в газетах. Рассказывает о своих сексуальных похождениях в стиле охотничьих рассказов. Подобные рассказы и сам с удовольствием слушает. Разговоры об автомобилях являются главной темой для основательных теоретических дискуссий. Мужчина, не рассуждающий о футболе, – это не мужчина! Ему нравится, когда его хвалят, но ненавидит критику. Вы можете ему говорить не о том, чего он не смог сделать, а о том, что он выполнил с блеском. Его мнение невозможно изменить, так как свои знания, убеждения и решения он считает абсолютно верными. Но, с другой стороны, каждый человек и каждая вещь могут быть изменены и подстроены под его представления. Раз есть такая удобная “философия”, вы никогда не сможете ему втолковать, для чего, собственно, нужны изменения. Легче самой измениться. По сути, многие женщины так и поступают; делают вид, что повинуются, а на самом деле управляют мужчиной. Типичный турецкий мужчина не уверен в себе, а посему он ревнив, излишне опекает женщину, многое ей запрещает и вообще ведет себя эгоцентрично. Он – сторонник статус-кво. То, что делают партии с авторитарными лидерами и наше государство, он все это повторяет в своей жизни. Его совершенно не радуют демократия, участие в чем-либо, равенство и права человека, так как он любит порядок и ненавидит тех, кто его нарушает. Стиль жизни, которой он не жил, не может быть для него неким руководством. Такие плоды цивилизации, как утонченность и изящество, существенно на него не влияют. Он предпочитает использовать грубую силу. Он счастлив и верит в величие своего существования как такового. Тот прототип среднестатистического турка, который здесь представлен, является создателем главных опор, подпирающих всю структуру нашего общества. На вопрос “Откуда возникают проблемы в социальной сфере?” можно ответить с многих точек зрения. Что касается меня, то я хотела бы указать о необходимости поиска ответа на этот вопрос с точки зрения взаимоотношений мужчины и женщины. Если наше стремление к собственному величию будет строиться на подавлении других, то такой строй будет называться тоталитарным. Когда мужчины жалуются на тоталитарные порядки, может быть, им полезно было бы обратить внимание на то, какими методами они сами пользуются в решении своих проблем. Строй, который, невзирая на классовые различия, смог создать подобный прототип среднего мужчины, определяет и весь стиль жизни. Представления и убеждения, проистекающие из принципа “Всегда будь мужчиной”, объединяющего собой, например, мужчину-мясника и мужчину-преподавателя, предупреждают нас об опасности превращения страны многообразных взглядов в страну однотипных людей. (Перевел с турецкого Р.Ф. Мухаметдинов.) Türkçeden Rusçaya çevirdi R.F.Muhametdinov

Kasım 2002′den bu yana geçen 1. AKP hükümeti ve bugünün 2. AKP hükümetinde kadınların toplumda var olabilmesi için neler yaptıklarını da sormak gerekiyor.

Başbakan Erdoğan türbanlı kız öğrencilerin üniversite eğitimlerinin önündeki engel için “Toplumsal mutabakat vardı, kurumsal mutabakatın olmasını bekledik” diyordu. Beş yıl türbanla ilgili hiçbir düzenleme yapmayıp, altıncı yıllarında Anayasa değişikliğine gitmeleri konusunda. Kasım 2002′den bu yana geçen 1. AKP hükümeti ve bugünün 2. AKP hükümetinde kadınların toplumda var olabilmesi için neler yaptıklarını da sormak gerekiyor. Türbanın üniversiteye girmesinin bir başlangıç olmasından endişe duyanlara da, ‘sabrın sonu selamettir’ diye düşünenlere de gösterilecek çok çarpıcı üç tablo var. Son sözü başta söyleyelim, üç tablonun sonucu şu: “Türbanlısı da, başı açık olanı da, kadınlar eve kapanıyor, toplumdan çekiliyor.” İşveren sendikalarının konfederasyonu TİSK’in ortaya koyduğu birinci tablo şu: 15-29 yaş grubu genç kızların yüzde 60′ı, 25-29 yaş grubunun ise yüzde 66′sı ne öğrenim görüyor, ne çalışıyor ne de iş arıyor. Yani her 10 genç kızdan 7′si evkızı. Türkiye’de ‘evkızlarının’ sayısı 5,5 milyona yakın ve bu sayı Avrupa’daki 16 ülkenin nüfusundan daha fazla. Söz konusu ülkeler şunlar: Danimarka, Slovakya, Finlandiya, İrlanda, Letonya, Litvanya, Slovenya, Estonya, Kuzey Kıbrıs Rum Kesimi, Lüksemburg, Malta, Norveç, İzlanda, Hırvatistan, Makedonya ve Arnavutluk. TİSK, çalan alarm zili için şu yorumu yapıyor: Çalışma hayatının başlangıç ve gelişme devresine rastlaması gereken 25-29 yaş dönemindeki genç kızlardan üçte ikisinin ‘evkızı’ durumunda bulunması, sorunun büyüklüğünü ifade ediyor. Çağdışı nitelikteki bu durum alarm zili olarak kabul edilmeli, genç kızların eğitim ve istihdamdan dışlanmasına son verecek bir seferberlik başlatılarak ‘kadının yeri evidir’ yaklaşımı terk edilmelidir. İkinci tablonun yine TİSK altını çiziyor: Türkiye İstatistik Kurumu’nun (TÜİK) verilerine göre, Kasım 2006-Kasım 2007 döneminde 237 bin kadın işgücü piyasasından çıkarak evine çekildi. Yani 237 bin kadın daha işsiz ve iş aramıyor, sadece ev işleriyle meşgul. İşsizlik önce kadını vuruyor. Bir yılda 15 yaş üstü çalışabilir nüfusun baz alındığı veriye göre, istihdam azalışı tarım sektöründe 349 bin, sanayide 52 bin, inşaatta 45 bin kişi oldu. Hizmetler sektörü istihdamı 76 bin kişi artabildi. Toplamda Türkiye’nin istihdamı 368 bin azaldı. Bu arada kadın istihdamı 248 bin kayba uğradı. Genç kızların, kadınların çalışmamasının, iş gücü piyasasından uzaklaşıp, eve kapanmasının ‘ekonomik’ ve ‘toplumsal’ sonuçlarını dert etmeyip, sadece türban peşine düşmek AKP hükümetinin kadınlara verdiği önemi de gözler önüne seriyor. Göç etmiş Türk beyinlerden nasıl faydalanılır? Gazetedeki masamın üstünde her zaman yoğun sirkülasyon vardır, gelen mektuplar, dosyalar, yayınlar. İşime yaramayacakları hemen atarım, okuduklarımın içinde bir bölümü de bilahare faydalanılacak bilgiler olarak ‘arşivimdeki’ yerini alır. Gelenlerin tasnifini her yaptığımda Altan Öymen gelir şöyle bir bakar “Nasıl kıyıyorsun, ben hiçbir sayfayı atamıyorum” der. Benim de atamadıklarım var. Mesela Türkiye Bilişim Vakfı’nın dergisi ‘Bilgi Çağı’. Son sayısında ‘diasporadaki Türk bilim insanlarını’ işlemiş. Dışişleri Bakanlığı 2006 verilerine göre, 118 ülkede 5 milyon Türk yaşıyor. Türklerin, Türkiye’den sonra en kalabalık olduğu yer, 2 milyon 500 binlik nüfusuyla Almanya. Fransa’da 500 bin, Hollanda’da 351 bin, ABD’de 250 bin, Avusturya’da 200 bin, Avustralya’da 138 bin Türk yaşıyor. ‘Bilgi Çağı’nın incelediğiyse, geniş diasporadaki Türk bilim insanları. Türkiye Bilişim Vakfı Başkanı Faruk Eczacıbaşı, “Herhalde örgütlenme yetersizliğinden olacak, devletin elinde diasporadaki beyin gücümüz hakkında yeterli veri yok” diyor. Türk beyin gücünü, ülkemize yararlı çalıştırmayı becerebilmenin önemi ‘bilimin vatanı yok ama vatanın bilimi olmalı’ vurgusuyla dile getirilmiş. Faruk Eczacıbaşı, dünyanın yükselen ekonomisi Hindistan’dan örnek veriyor: “Nüfusu 1 milyarı geçen Hindistan’ın diasporası 20 milyon. Diasporadaki Hintliler konusunda Hindistan hükümeti başrolde. Hem ‘ülke dışında yaşayan Hintliler Bakanlığı’ var, hem de Hindistan İşadamları Derneği ortaklığıyla bir diaspora yönetimi örgütlenemisi var.” Hindistan, diasporadaki Hintli iş ve bilim insanlarının geri dönmeden, ülkelerine nasıl yararlı olabilecekleri üzerinde formüller geliştiriyor. Üniversiteli kızlar sonuncu Üniversite eğitimi gören kızların türbanından daha önemli sorunlarımız olduğunu gösteren üçüncü tablo da şu: 30 OECD ülkesi arasında yükseköğrenim görme oranı açısından Türkiye kadınlarda sonucu, erkeklerde ise sondan ikinci sırada. Ülkemizde 25-64 yaş grubundaki kadınların sadece yüzde 7.1′i yükseköğrenim mezunu. OECD ortalaması ise yüzde 24.8. Türkiye gelişen bir ülke iddiasıyla, olgun kuşağa göre genç kuşaktaki yükseköğrenim mezuniyet oranını çok daha hızlı yükseltmesi gerekiyor. Maalesef ki, 25-34 ve 55-64 yaş gruplarının mezuniyet oranları arasındaki fark, kadınlarda 6,1 puan, erkeklerde 3,2 puan. OECD ortalamasında genç nesil kadınlar yaşlılara göre 18,6 puan, genç erkekler ise 7,7 puan daha fazla yükseköğrenim görüyor. Funda Tüm Ekonomi Haberlerini Okumak İçin Önceki Haber Sonraki Haber 23 Nisan 2008 Olan kadınlara oldu SOSYAL Güvenlik Yasası’ndan, en çok zarar gören kadınlar oldu. EMEKLİLİK VE AYLIK KAYIPLARI 1- Kadınların 58 olan emeklilik yaşı, 65’e yükselecek. 2- Evlenen kadınlar, ödedikleri SSK primlerinden, emekliliğe yönelik olanların yarısını alabiliyorlardı. Buna da son veriliyor. 3- Çalışan dul eşe bağlanan aylığın oranı, yüzde 75’ten 50’ye indirildi. 4- Ölen eşin askerliğini borçlanarak süreyi tamamlayıp “dul aylığı” bağlanması önlendi. 5- Kadınlar, erkek sigortalılardan 2 yıl önce emekli olabiliyordu. Buna da son verildi. 6- Malûllük aylığında aranan 1800 prim ödemeye, 10 yıl sigortalı olma koşulu da eklendi. 7- Yeni yasa yürürlüğe girdikten sonra sigortalı olanlar, emekli olduklarında başka bir işte çalışırlarsa, emekli aylıkları kesilecek. 8- Yeni yasadan sonra işe başlayanlara, daha düşük oranda emekli aylığı bağlanacak. 9- Aylık bağlanmasındaki güncelleme oranı yüzde 100’den yüzde 30’a düşürüldü. SOSYAL YARDIMLAR VE HAKLAR 1- Dul kadınlar için 5510 Sayılı Yasa ile öngörülen 12 aylık çeyiz parası, bütünüyle kaldırıldı. 2- Altı ay ve asgari ücretin üçte biri oranında ödenmesi öngörülen “emzirme yardımı”, bir aylık asgari ücretin üçte birine indirildi. Tepkiler üzerine yeni bir tarife belirlenecek. 3- Çalışmayan ve evlenmeyen kız çocukları, yaşlarına bakılmaksızın anne ya da babalarının sigortalılıkları nedeniyle, sağlık yardımından yararlanıyorlardı. Yeni yasa ile bunların sağlık yardımları 18 yaşını, yüksek öğretimde ise 25 yaşını doldurduklarında kesilecek. 4- 5510 sayılı yasa, geçici iş göremezlik gelirinin, yatarak tedavide günlük kazancın 2/3’ü oranında ödenmesini öngörüyordu. Yeni yasa ile günlük kazancın 1/2’sine indirildi. 5- Sağlık primi ödemeksizin, isteğe bağlı sigortaya devam eden kadınlar, eşin sağlık sigortasından yararlanabiliyordu. Bu hak yeni yasa ile kaldırılıyor. 6- İşten çıkartılan sigortalının eşi 6 ay süre ile sağlık yardımından yararlanıyordu. Yeni yasa ile bu süre 90 güne indirildi. 90 günden sonra “sağlık sigortası primi” ödenmesi halinde, sağlık sigortasından yararlanılabilecek. 7- Sigortalı ile aile bireylerine, kamu hastanelerine “otelcilik hizmet bedeli” ve “öğretim üyesi muayene ücreti” gibi, fark ücret ödemeleri öngörüldü. Özel hastanelere de yüzde 100’e kadar fark ödenebilecek. Dört kocadan 4 maaş kalkıyor ÖTEDEN beri süregelen uygulamaya göre; SSK, Bağ-Kur, TC. Emekli Sandığı ve özel vakıf emekli sandıkları gibi farklı kurumlardan olmak koşuluyla, ölen 4 kocadan 4 maaş almak dahi mümkün olabiliyordu. Özellikle iki ya da üç kocasından, “dul aylığı” alan, çok sayıda kadın vardı. Yeni yasa, mevcutların hakkını koruyor ancak bundan böyle, yalnızca bir kocadan dul aylığı alınması öngörülüyor. Dul kadın, hangi kocasından aylık bağlanmasını tercih ediyorsa, yalnızca o kocasından dul aylığı bağlanabilecek. Emekliye emlak vergisi YAKINDA çıkacak bazı yasalarla, aşağıdaki hak kayıpları da olacak. 1- Evlenip, bir yıl içinde işten ayrılan kadınlara ödenen “kıdem tazminatı” kaldırılıyor. 2- Emekli Fatma Teyze, oturduğu ev için emlak vergisi ödemiyordu. Yakında çıkacak bir başka yasa ile emlak vergisi ödeyecek ayrıca emlak vergisine de yüzde 50 zam yapılacak!.. Milletin aslına yok vekiline var YENİ kanun, sigortalılara geriye dönük hizmet borçlanması yoluyla, prim ödeme gün sayısını tamamlayıp, emekli olma olanağı sağlamıyor. Örneğin emeklilik için bir güne ihtiyacı olan dahi borçlanamıyor. Ancak, milletin aslına sağlanmayan bu hak, milletvekillerine öteden beri sağlanıyor. Milletin aslı, hizmet borçlanması yapamazken, milletin vekili 15 yıla kadar borçlanabiliyor. Eşten ve babadan aylık yok YAPILAN düzenlemelerden biri de; ölen babasından “yetim aylığı”, ölen kocasından da “dul aylığı” alanlarla ilgili. Yeni yasa, mevcutların durumuna dokunmuyor ancak bundan böyle, hem eşinden hem de ana ve/veya babasından aylık bağlanmasına hak kazananlardan, tercihine göre eşinden ya da ana ve/veya babasından bağlanacak geliri tercih etmesi isteniyor. Emekliye de emzirme yardımı SON anda yapılan bir değişiklikle, emeklilere de “emzirme yardımı” yapılması kabul edildi. İlgili Bakan’a, “Emekli bir kadın, 58-65 yaşında olacak. Bu yaştan sonra doğum yapması tıbben imkansız. O zaman emzirme yardımı kağıt üzerinde kalmayacak mı?” diye sorduğumda, aldığım yanıt ilginçti; “Belirttiğiniz açıdan haklısınız ama emekli bir erkek, genç ya da orta yaşlı bir hanımla evlenip, çocuk sahibi olabilir. Bu durumda, emzirme yardımından da yararlanabilir.” Banka sandıkları 3 yılda SGK’ya devir olacak BANKA, sigorta ve reasürans şirketleri ile ticaret odaları, sanayi odaları, borsalar ve bunların oluşturduğu birliklerin, personeli için kurulmuş bulunan sandıkların iştirakçileri ile aylık ya da gelir bağlanmış olanlar ile bunların hak sahipleri, herhangi bir işleme gerek kalmaksızın, kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren “3 yıl içinde” Sosyal Güvenlik Kurumu’na (SGK) devredilecek ve bu sandıklardan yararlanan kişiler de kanun kapsamına alınacak. Gurbetçiler yurtdışı hizmet borçlanması için acele etsinler ŞU anda yürürlükte olan 3201 sayılı Kanuna göre; yurt dışındaki vatandaşlarımız, yurt dışında geçen sürelerini, “günlük 3.5 dolar, aylık 105 dolar” yani ayda yaklaşık 140 YTL ödeyerek borçlanabiliyorlar. Borçlandıkları tutarı da ödemeleri bakımından, bir süre sınırlaması yok. Yeni yasa ile olay değişiyor. 1- Ödenecek tutar asgari ücretin (608 YTL’nin) yüzde 32’si (yani 194,56 YTL) ile asgari ücretin 6.5 katının yüzde 32’si (yani 1.264,64 YTL) arasında değişecek. 2- Hesaplanan borçlanma tutarının, “üç ay içinde ödenmesi” gerekiyor. Bu nedenle, düşük ödeme ve süresiz vade olanağından yararlanabilmek için, yeni yasa yürürlüğe girmeden, bir an önce borçlanıp, belgesini cebinize koyun. İleride canınız ne zaman isterse, o zaman ödersiniz. Sizi kimse ödeme yapmaya zorlayamaz. Gazeteciye yıpranma hakkı yok YENİ yasa ile gazetecilerin de içinde bulunduğu pek çok meslek grubunun yıpranma hakkı kaldırıldı. Öte yandan, Türk Silahlı Kuvvetleri, Emniyet ve MİT mensupları ile dalgıçlar, radyoaktif maddelerle yapılan işlerde çalışanlar, asit üretimi yapılan yerlerde çalışanlar, demir çelik fabrikalarında ve kurşun izabe fırınlarında çalışanlara, yıpranma karşılığı olarak, yılda 90 gün fiili yıpranma zammı verilecek. Başka bir anlatımla, bunların 360 günlük çalışmaları, 450 gün olarak kabul edilecek. Şükrü Kızılot Hürriyet

“En iyi kadın kendisinden sözedilmeyendir.”Tarihçi Thukidides, Atinalı kadından ne beklediğini bu sözlerle dile getiriyor.O, kendini perde arkasında tutmalı,olabildiğince kendisinden söz ettirmemeli, kendisini ne iyi ne kötü anlamda öne çıkarmamalıdır.Atina’da evli ve varlıklı kadının hayatı kocasıyla sınırlanmış ev yaşamı içinde ve kamusal her türlü olayın dışındadır.  

Gülümseyin, çekiyorum…

Sabahın bir köründe kalkarsınız, daha uykunuzu alamadan giyinip kuşanıp koştur kuştur durağa gidersiniz. Bir dizi insan…  

Başbakan’ın ATV söyleşisi gerçekten çok samimi bir havada geçti. Samimiyeti nereden mi anladık? Başbakan’ın gergin olmayan neşeli bir kişi olduğuna dair yapılan girizgahdan.Sonra da söylediklerinden elbette. Beş yıl sabredip kan kustuğunu ama inatla kızılcık şerbeti içtim diyerek yeni oy oranlarını beklediğini samimi olarak ifade etti:

etti: “5 yıl başörtüsü konusunda hep sabır dedik. Şimdi böyle adım atıldı, parlamentoda destek yüzde 80’i aştı, toplumsal destek yüzde 73. Bunu bir kenara koyamayız” . Başbakan tüm Türkiye’nin kişisel olarak onu sevmesini ,bizatihi , iktidarın teminatı olduğunu ilan etti.Toplumsal mutabakat gerekiyor diyenleri dudağını kıvırıp küçümsedi.Yüzde yüz mutabakat olamayacağını bilmeyen cahiller muamelesini samimiyetle yaptı.Hani ülkede okumuş yazmış ama yüzde yüz mutabakat lazım diyen cahiller var fevkalbeşer düşünceyi hepimize samimiyetle hediye etti. Allahım, bunu kimse düşünemezdi! Bu kadar bilgili bir o kadar da sopalı olan Başbakan “gerekirse teşkilatıma emrederim o sokaktaki kalabalıkların on katını toplarım” dedi samimiyetle. Ben inanıyorum. Ülkeyi böldün mü yarısı ne eder? Bir fazla bulan kazanır. “Siyasetçinin görevi, zaten sorun çözmektir. Asla bir gerilimin tarafı olamayız” diyen Başbakan şiir okuduğu gün dahil hep sorun çözen taraftır.Buna hepimiz şahidiz! Sorunlar o kadar çözüldü ki sonunda çarşafa dolandı. Ama çözüm şekli biraz garip: Önce sorunu oluştur,gerginliği tırmandır sonra gelin beraber çözelim (benim istediğim şekilde)de! Sorun çözme tekniklerinde patent hakkı alabilecek bir yöntem. Rejime yönelik endişeler sorulunca “yeni değil bunlar ,yıllardır var” diyeceksin ve üç kez parti kapattırmıştır diye cümleyi tamamlamayacaksın.Başbakanı ilk görenler için farklı bakış açısı hazırlayacaksın,eskiler de hafıza detoksu yaptırsın diyeceksin. “Mahalle baskısı” gibi sosyolojik bir açılımı “medya baskısı”na indirgeyerek sosyolojiye katkıda bulunan Başbakan Tarsus’taki genç kızları aramayı zul sayıyor(ayırıyor) başörtülü kızları hemen arıyor(bu bölücülük değildir yanlış anlaşılmasın) millet olarak biz de hayretle izliyoruz. Sosyolojiye katkıda kararlı devam edrse Başbakan “rol model” üzerine de görüşlerini söylese diyorum. “Rol model” eğitim ilişkisini merak eden vardır ona da değinirse memnun oluruz. Bir de Boğaziçi üniversitesi bilimsel adı altında çalışma yapmış artık bunu değerlendirmek Başbakan’ın yetkisinde ancak orada iki profesör çalışıp didinip üniversiteye girenlerin içinde türban talebi olanların yüzde 1 olduğunu saptamış. Bütün kavga,Anayasa falan hep bu yoğun yüzdeden. Gerisi zaten eğitimden, istihdamdan, terekeden,adaletten,eşitlikten pay alamayan kadınlar. Cinsiyet eşitsizliğinden maddi ve manevi acı çekenler önemli değil geçiniz. Bilimsel konuşmuyorsunuz Başbakan kızacak! 30 yıllık arkadaşı ve AKP’li Cumhurbaşkanı bu konuda ne karar verecek gibi ciddi bir soruya Başbakan samimiyetle cevap vermiş:”çok çok çok önemli….. Valla da öyle,billa da…. Akın akın gençlerimiz yurt dışında okumaya gidiyor yazıktır….demiş samimiyetle. O zaman Türkiye beyin göçüyle kimleri kaybediyor bilimsel verilere bakalım: “İnsan kaynakları etkisinin önemli bir göstergesi ülkenin verimlilik ile ilgili rakamlarıdır. Türkiye de çalışanlar verimli midirler? Rakamlar cevabın hayır olduğunu söylüyor. Çin son 20 yılda verimliliğini 5 kat arttırırken Türkiye adeta yerinde saymaktadır. İşgücü verimliliğini arttıran ülkeler sırasıyla Lüksembourg, İrlanda, G.Kore, Tayland ve Çin olurken işgücü verimliliği azalan ülkeler Arjantin, Peru, Zimbabwe ve Türkiye(TÜSİAD eğitim raporu 2006). 2000 yılı itibariyle Türkiye de işgücünün ortalama eğitim süresi 5,2 yıl. Avrupa ortalaması ise 8,5 yılın üstünde. 75 ten günümüze ülkemizde lise mezunlarının sayısı artmakta iken verimliliğimiz diğer ülkelere göre azalan bir eğilim göstermektedir(TÜSİAD eğitim raporu 2006). Eğitimli insan sayısı artarken verimlilik neden düşmektedir.? Başka etkenlerde rol almakla beraber cevap aslında çok basit. İş piyasasına girenlerin çoğunun mesleki bir eğitimi yok. Mesleki eğitim almayan kişiyi piyasada yetiştirmek de oldukça zor.Yani sadece genel lise eğitimi almış insanlar işgücü verimliliğini arttıramıyor. YÖK yayımladığı 2006 raporunda üniversite kapısında yığılan milyonlarca okumuş ama işsiz, ülkemizin geleceği olacak gençlerle ilgili akıllara ziyan bir tespitte bulunuyor. Değiştirmemekte direttiği katsayı uygulamasında ülkemizin uğradığı ve uğrayacağı zararları hiç kabullenmiyor. Suçu iş piyasasına ve MEB’ e atıyor. Şu cümleler YÖK raporundan aynen alınmıştır. “Türk yükseköğretim sistemi üzerinde oluşan demografik baskının temel nedeni, lise mezunlarının herhangi bir yükseköğretim kurumuna giremedikleri takdirde geçimlerini sağlayabilecek bilgi ve beceriden büyük ölçüde yoksun olmalarıdır. Ülkemizdeki işgücü piyasasında, işe yeni girenler için düzenlenen iş eğitimi programları yaygın olmadığı gibi, genel lise mezunlarımızın eğitimleri itibarıyla bu tür programlara hazır olup olmadıkları da tartışma konusudur” (sitemdeki” Eğitim faciası” başlıklı yazıyı tıklayınız) Başbakan ekonomide pembe beyaz bir durum olduğunun da samimiyetle kıyısından geçti. Onun için de Çiftçilerle yaptığım konuşmalar için Çiftçiler banka kredisiyle yaşıyor başlıklı bölümü tıklayın Başbakan’ın samimiyetine ben güveniyorum. Ya siz?

İçerden mırıldanmalar Gözlemlediğim odur ki, korkutan tülbent değil, türban. Niye, çünkü, derin belleğimizdeki hayırhah kadının uzantısı tülbent. Döner yara sarar, döner kırık kol bağlar, döner sancılı başı sıkar, döner yoğurt süzer, döner hamur teknesini örter, döner bebeyi haşerattan korur,

hastanın terini siler, yavukluya armağan olur, hasreti iyileştirir. Nurani yüzleri çevrelerken anılır; sabun kokusu, kekik ıtırı, kadın şefkati, ana kucağı çağrıştırır. Türban öyle değil. Çünkü, türban, İslâmi tesettüre ilişkin en katı (dilerseniz, en erkeksi) yorumun benimsendiğinin ilânı hüviyetindedir; ve dolayısıyla, kadına ilişkin tüm diğer yorum ve kuralların da kabullenildiğini ima eder. Bunların arasında kötülük, fitne ve uğursuzluk kaynağı olmamızdan başka, dinen ve aklen dûn (eksik) yaratıldığımız, namazı bozan köpekler ve eşeklerle bir tutulduğumuz şeklinde, eşrefi mahlûkat olmaktan gelen haysiyetimizi rencide eden yorumlar vardır. Türban, bu yorumların zımnen kabulü olarak görüldüğü için korkutur. Kadın/ana koşulsuz sevginin simgesidir. Toplumun, yasaların, hatta kutsal kitapların dayatmalarına rağmen doğurduklarından vazgeçmeyen, terörist torunundan da, eşcinsel oğlundan da, konsomatrist kızından da kopmayandır. Hiç bir ideolojinin yada toplumsal kurgunun ya da inancın selâmeti anayı çocuklarını feda etmeye iknaya yetmezken, kadın, pederşahi kuralların inşa ettiği dünyanın iflâh olmaz muhalifi olarak tebarüz eder. Bu iflâh olmaz muhalif, yeri geldiğinde tüm kuralları çiğneyecek, oğlan ya da kız, suçları ne olursa olsun, doğurduklarının esenliğini sağlamaya çalışacaktır. “Ağlarsa ana ağlar gerisi yalan ağlar” olgusu, kadın unsurunun beşere sunduğu eşsiz sığınağı minnetle ulularken; kadının kendisi yeryüzünde gözlenen tüm karışıklıkların (fitnenin) müsebbibi olarak takdim edilir, dünya kurulalı beri. Hint’in kutsal metinlerinde, “doğuştan düşüncesiz ve hilekârdır” kadın. “İman yolunda bir engel, salâh yolunda bir bariyer, uygulamada bir büyücü, iğrenç arzuları temsil eden” bir aşifte.(1) Buda, öğretisini sulandıracakları için kadınların rahibe olmalarına karşıdır. Ortodoks Yahudi erkeklerinin sabah dualarından biri, “Beni bir kadın olarak yaratmayan Kâinatın Yaratıcısı Efendimize hamdolsun.” Adem’i mennu meyveyi yemeğe ikna ederek, insanlığın cennetten kovulmasına neden olan Havva ile ilişkilendirilmiyor olmasına şükretmektedir. Hıristiyan geleneğinin başat bileşeni, kadının kötülük, ayartma ve günahla özdeşleştirilmesidir. Erkek, ruhani, akla yatkın ve tanrısal olan İsa’nın alanının temsilcisi sayılırken, kadın, Sezar’ın ten ve madde dünyasıyla bütünleştirilir. Hayrın ve şerrin, cinslerdeki karşılıkları erkek ve kadın olarak belirlenirken, yeryüzüne kötülük bulaştırdıkları gerekçesiyle kadınlardan topluca tövbe edip, günahlarını affettirmeleri talep edilir. İsevi öğretiyi kaleme alan Aziz Paulos, memnu meyva olayında “aldanarak suça düşen” kadının susup, erkeğe tabi olması gerektiğini bildirir: “Kadın tam tabiiyetle sessizce öğrensin. Fakat kadının öğretmesine, ve erkeğe hâkim olmasına izin vermem…”(2) Hıristiyan kadınların günahlarının bağışlanması, cinsiyetlerinin dayattığı rolü canı gönülden kabullenip çocuk doğurmaları, cinselliklerini kontrol altında tutmaları, erkeğe tabi olmalarına bağlıdır. İslam’da, “Ümmetim için kadın fitnesinden daha büyük bir fitne kaldığını bilmiyorum” mealindeki cümlenin Hazreti Muhammed’e ait olduğu bildirilir. “Allahım bizi kadınların şerrinden, fitnesinden ve onlarla imtihan olup kaybetmekten koru” mealindeki duanın(3) varlığı, semavi dinlerin ortak tutumlarının yansıması olarak belirir. Öte yandan, 1900’lü yılların başlarına kadar medeni dünyanın hemen her ülkesinde bir eş, kocasının gölgesi, uzantısı, parçası olan kadın, dünyayı saran değişimden nasibini alacaktır. “Yeni kadın” erkeğin bir refleksinden ibaret olmayı kabullenmeyen, yardımcı oyuncu rolünü reddeden, kendisine ait bir içdünyasına sahip, coşkulu, bağımsız, özgüven sahibi, yaşamını bir başına sürdürmeyi göze alabilen kadındır. Bu kadın, modernleşen toplumların her basamağında rastlanabilecek birisidir. Sabahın kör karanlığında işçi mahallelerinden fabrikalara akan solgun kalabalığın arasında da görülebilir, mutevazı bir tezgâhın arkasında da, laboratuvarda da, devlet arşivinde de, hastane koğuşunda da. Aşkları çok başarılı evliliklerle sonuçlanan, el değmemiş “iyi” kızlar değillerdir bunlar. Kocalarının ihanetlerine katlanan evli kadınlardan olmadıkları gibi, intikamlarını zina yaparak almaya kalkışanlardan da değillerdir. Ne mutsuz bir aşk hikâyesinin yasını tutan yaşlı bakire, ne de bir aşifte; yeni kadın, yoksulluğa ya da mesleksizliğe kurban gitmeyi reddeden, hayattan özgün talepleri olan, ömrünü ailenin, sülâlenin hizmetinde tüketmeyi reddeden, hemcinsinin haklarını savunan kadın. Yeni kadın, erkeğin ne gönlüne ne de aklına hitap eder. Erkek cinsinin en duyarlı zümresi iken şairler, yeni kadını ne görürler, ne duyarlar, ne anlarlar, ne de ayırt ederler. Kendilerini geliştirmeye adanmış, yeni yollar, yeni renkler, yeni dünyalar keşfetmeye çalışan yazarlar, yeni kadının yanından geçip giderler. Edebiyat, ihanete uğramış, terk edilmiş, acı çeken kadınlar, intikamcı zevceler, büyüleyici aşifteler ya da iradesiz, renksiz, sade, şirin kızlar üretmeyi sürdürür. Romancıların muhayyeleleri de sanki kadının geleneksel görüntüsünden başkasını algılamaya müsait değildir. Değişimi idrak edemedikleri gibi, belleklerine de kaydedemezler. Yeni kadının hekimlikten yargıçlığa, sanayicilikten mühendisliğe, müzikten edebiyata, tiyatrodan öğretmenliğe kadar hemen her çağdaş uğraşta rastlanan muhteşem örneklerine gelince, onlar istisna sayılır; olağandışı psikolojik fenomenler olarak tanımlanıp, uzak durulur. Yaşı ne olursa olsun, erkeğin kanatlarının altında olmayan kadın, ana muamelesi görür. Özetle, kadının ne olup olmadığı erkekler tarafından kadınlar üzerinden tartışılan bir süreç olmaya devam eder; günümüzde türban meselesinde gördüğümüz gibi. Oysa, cinsellik, yeni kadının kimliğini oluşturan onlarca bileşenden sadece birisidir; meğer ki, yaptırımların kurbanı olsun, asla belirleyeci olanı değil. Keza, doğurma eylemi, kadın hüviyetindeki ömrünün sancılı bir safhasından ibarettir, bütününü şekillendiren bir fenomen değil. Doğum yapmış, yani, kadın olmaktan ana olmaya terfi ettirilmiş olmak, yeni kadın tarafından cinsine atfedilegelen fıtrî kötülüklerden arındırıldığı gösteren bir ibraname olarak da önemsenmez. Yeni kadın, evlâd sahibi olmanın hormonlarının desteğindeki koruma içgüdüsünü körükleyeceğini, doğurduklarını yaşatabilmek için elinden geleni ardına koymayacağı ruh halinin “fitne potansiyeli”ni de güçlendirebileceğinin bilincindedir. Kediler ana olmasın derler, doğrudur; en narinimiz bile tırnaklarını çıkaracak, aslan kesilecektir. Bu çerçevede, “haram helâl ver Allahım/çoluk çocuk yer Allahım” yakarışının bir kadın duası olduğunu hatırlatayım. Tekvin ve Kur’an’da yer alan İsmail kıssasında biricik oğlunu kurban etmeyi düşünebilenin çocuğun anası değil, babası olmuş olması, yeni kadının gözünde erkeklerin çocuklarına ilişkin eğreti tutumlarının teyidi mahiyetindedir; erkeklerden oluşan hakim sınıfının hükümranlığını yasallaştıran çağların pederşahi toplum sistemlerinde oğullarını esirgeme çabası içindeki anaların feryadlarının şeytanın iğvaları olarak yorumlanmasını da ciddiye almayacaktır. Yeni kadının tecrübesi, yeryüzündeki yaşamın somutta ispatlanan aşkla ayakta kaldığı şeklindedir, yasalarla değil. Cinselliğin iletişimle mümkün olduğu şeklindedir, şiddetle değil. İmanın akılla güçlendiği şeklindedir, dayatmayla değil. Ruhaniyatın saygı ile beslendiğidir, seçkinci ayırımcılıkla değil. Erkeklere nasip olmamış gibi duran işbu tecrübe, fitne vb. suçlamalara karşın kadınların/anaların yasaların dışında ve üstündeki konumlarına ısrarla sahip çıkmalarını öğütleyen kadınlık bilgisidir. Gerektiğinde baş örten, gerektiğinde yara saran tülbent, kadınlara mahsus bilginin kadim nakil aracı olarak görülür. Bu bağlamda, türban, kadınlık bilgisinin bastırılması, diğer bir deyişle, kadının kadına ihanetinin dışavurumu olarak algılanabildiği için korkutur. Türk toplumun eriştiği tarihinin bu noktasında, yargıç kürsüsündeki yerini dişiyle tırnağıyla elde etmiş yeni kadın, tanık mahallindeki hemcinsinin şahitliğini irade ve akıl bakımından erkeklerden daha zayıf olduğu gerekçesiyle reddetmeyi aklından bile geçirmezken, dünya ve kâinat görüşünü türbanı aracılığıyla ilân eden kadın yargıcın vereceği hüküm, erkek cinsi lehine cinsiyet ayırımı yapacağının peşinen kabulü demek olacağı için korkutur. Benzeri korkular tıptan sahne sanatlarına, öğretmenlikten turizme kadar hemen her uğraş dalında nüksedebilecek; yalnız seyahat edememekten yönetici kadrolarından uzak durmaya varıncaya kadar çok sayıda olası yasaklar gündemde kalmaya ve ürkütmeye devam edeceklerdir. Bana sorarsanız, türban sorunu işbu “kadının kadına ihaneti” olarak ifade ettiğim açmazda düğümlenmektedir. Bir kısmımız türbanı egemen erkeklerle kadınlar aleyhine yapılan bir ittifak olarak değerlendirirken, diğer bir kısmımız yasakçılarla birlikte hareket etmek suretiyle kendilerine tekâmül yollarını kapayan hemcinslerinin ihaneti olarak görebilmektedirler. Her halûkârda, konu üzerinde tartışacak, uzlaşma zemini arayacak, meseleyi çözüme ulaştırmaya çalışacak olan kadınlardır; kadınlar üzerinden ahkâm kesen muhalif ya da muvafık erkekler değil. Bu aşamada gerçek tehlike arzeden bir şey varsa, o da tarafların içtenlikle konuşacakları yerde birbirlerini basmakalıp sıfatlarla takdim ve itham etmeyi sürdürmeleri olsa gerek. Rahmetli Meriç’ten mülhem bir ifadeyle, kavga, kadın ile kaderi arasında olmalıdır, kadın ile kelimeler arasında değil. (1)Devi Bhagaveta (1.5.83) (2) Yeni Ahit, 1.Timoteosa. (3) ”Allahümme ecirna min şerri’n-nisa…” ZAMAN gazetesi bu yazıyı basmamıştır.

AKP iktidarında, kavga var. Üniversiteyle, yargıyla, orduyla, medyayla, kendilerine oy vermeyenlerle kavga ediliyor. AKP iktidarında, aşağılama var. Zavallılar, çaresizler, işsizler dertlerini dile getirdiklerinde aşağılanıyor. AKP iktidarında, kendinden olmayanı yok etme isteği var. Kendilerinden olmayan iş adamları tasfiye edilmek istenirken, kendi zenginleri abat ediliyor.

AKP Türkiye’ye vakit kaybettiriyor Aylardır bir metre bezle uğraşıyoruz. Başbakan, ülkenin bağımsızlığı için değil, türban için darağacına gidebileceğinden bahsediyor. Eski Meclis Başkanı’nı ağlatıyor. Bu efendiler, bizim ülkenin geleceği için ağladığımızın farkında değiller. Belki de onlar için, ümmet, devletten önemli. Artık, belli oldu. Üniversitelerde türban takılamayacak. Cumhurbaşkanı, korktu; anayasa değişikliğini veto edecek. Etmezse, yasa, Anayasa Mahkemesi’nden dönecek. Dönmezse, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nden geri gelecek. Türban taraftarı ve Atatürk düşmanı yazarlar bile, çark ettiler. Şimdi, Cumhurbaşkanı’ndan, değişikliği veto etmesini istiyorlar. Karısının türban uğruna, ülkesini Avrupa’ya şikâyet ettiği Cumhurbaşkanı, Başbakan’la bir araya gelip hatadan şimdilik dönme çareleri arayacak. Bu kafalar, ülkeye boş yere aylar kaybettirdiler. Ülkeyi boş yere gerdiler. AKP iktidarında, yenilik, yaratıcılık, bilimsellik engelleniyor. Darwin’e karşı çıkanlar çoğalıyor. Bilim adamları dışlanıyor. AKP iktidarında, sanat ve kültür yok ediliyor. Açılma, yerini kapanmaya bırakıyor. AKP iktidarında, basın özgürlüğü katlediliyor. Başbakan, neredeyse her gün medyaya çatıyor. Eleştiri kabul edilemiyor. RTÜK, işlerine gelmeyen her şeyi engelleme peşinde. AKP iktidarında, müsamaha ve hoşgörü yok. İnsanlar, bizimkiler-sizinkiler diye ayrılıyor. Karısının kafası açık olmayan hiç kimse göreve getirilmiyor. Kavga, aşağılama, yolsuzluk… AKP iktidarında, kavga var. Üniversiteyle, yargıyla, orduyla, medyayla, kendilerine oy vermeyenlerle kavga ediliyor. AKP iktidarında, aşağılama var. Zavallılar, çaresizler, işsizler dertlerini dile getirdiklerinde aşağılanıyor. AKP iktidarında, kendinden olmayanı yok etme isteği var. Kendilerinden olmayan iş adamları tasfiye edilmek istenirken, kendi zenginleri abat ediliyor. AKP iktidarında büyük yolsuzluk var. Toplanan paralar, çanağa konulduğu için, alanlar rüşvet almadıklarını zannediyor. AKP iktidarında, oyların satın alınması uygulaması var. Kömür, ayakkabı, yiyecek dağıtılıp karşılığında oylar alınıyor. Balık tutmanın öğretilmesi yerine, balık verilip millet uyutuluyor; tembelliğe alıştırılıyor. AKP iktidarında, devrimlerden geri dönüş var. Atatürk düşmanlığı kol geziyor. İçki yasaklanıyor. Kadın, erkek ayrı gişelerde para ödemeye başladı. Ülke, bilinçli olarak geri götürülüyor. AKP iktidarında, takiye var. Her konuda, insanlar aldatılıyor. Yalnız bizim insanlarımız değil, Avrupa Birliği’ne bile takiye yapılıyor. Avrupa Birliği’ne girilmemesi için her şey yapılıp; Birlik’e girmek için her şey yapılıyormuş havası veriliyor. AKP iktidarında, cumhuriyet rejimi hiçe sayılıyor. İktidar, oy sayısıyla her şeyi yapabilirim, zannediyor. Atatürk devrimleri oy sayısıyla mı yaptı? Şapka takılması oylandı mı? AKP iktidarı sadece şanslı. Ekonomide yükselen bir trend yakalandı; o kadar. ytoruner@milliyet.com.tr

Çiftçiler bankaların ipotek kredisiyle yaşam sağlayabiliyor DP, genel merkez kadrolarını ’nabız’ tutmak için Anadolu’ya çıkartmış… Genel Başkan Yardımcısı, sosyolog-yazar Nevval Sevindi de İzmir bölgesine gitmiş.

28 ilçenin çoğunu GİK üyesi arkadaşı Cengiz Yılmaz’la gezmiş; “İnsanların durumu içler acısı. Köyler ve esnaf perişan” diyor. Sevindi’nin gözlemleri hayli ilginç: “Tire köylüleri perişan, organize sanayide doluluk oranı %11’e düşmüş. Ödemiş’te tarlaların 3’te 2’si bankalara birinci veya ikinci dereceden ipotekli. Yoksulluk görünür durumda, kendi deyimleriyle ’Züğürt Ağa’ sendromu yaygın. En büyük gelir kaynağı hayvancılık ama süt alımcısı tekeller aniden alımda 20 kuruş indirim yapmış. Bölgede süt üretimi 800 ton. 1 kg. süte karşı 1 kg. yem almak gerekiyor; gelir gideri karşılamıyor. Gübre dediler; 12 YTL olan gübre bugün 42 YTL’ye çıkmış. Çoğu alamıyoruz diyor. Mazot zaten başını almış gitmiş. KREDİ KARTINDAN KREDİ KARTINA Köylülerden çoğu dört-beş kredi kartına sahip; borçları için birinden çekip diğerine yatırıyorlar. Kredi iflasları çok. Köylüler hastalarını İzmir’e hastaneye, doktora götüremez olmuş. Partimiz onlara yardımcı olmaya çalışıyor. Doğuda kıştan-kardan doktora gidememek haber oluyor, batıda yoksulluktan hastaneye ulaşamamak haber olmuyor bile. ÇAY PARASI YERİNE YUMURTA O hale gelinmiş ki, üretici tarımsal sulama için kullandığı elektrik parasını ödeyemiyor; konuştuğum yerlerde neredeyse %90’ı bu borçlarından ötürü icralık… Katmerli bir batış… Kiraz köyünde köylüler çay parası bulamadığından ceplerine iki yumurta koyup kahveye çıkıyor ve takas yapıyor, bunu bizzat gördüm. Hükümet sayesinde takas ekonomisi hortlamış! CEZAEVİNE GİRMEK SIRAYLA Herkesin icralık olduğu 28 ilçede 640 kişi cezaevine girmek için sırada bekliyor. Ödemiş cezaevi dolu olduğundan ’yatma’ sırası uzamış! Küçük esnaf ve çiftçi faiz borçlarının silinmesini istiyor. Eskiden Ziraat ve Halkbank vardı; şimdi yoklar, hepsi özel bankaların eline düşmüş… Bağ-Kur’lular zorda! Bu ay başlayan kesinti %10 sağlık destekleme primi adı altında kesilen bu paradan çok mağdur olduklarını söylüyorlar. Esnafın durumu ayrı o zaten bitmiş… TARLADAN KAÇIYORLAR Zengin diye bildiğimiz Ege’deki tarım bölgelerinde gençler İzmir’e iş için geliyorlar. Artık kimse topraklarında kalmıyor; bu bir çözülme… Bir veteriner hekim bana ’Hayvanı hasta diye köyüne gittiğimiz 10 çiftçiden 7’sinden para alamıyorum, çünkü vereceği bir şey yok” dedi. Üreticiden tüketiciye aracıların kalkmasını sağlamayan AKP tekelci hal tüccarlarına çalışıyor. Yani üreticiden yana yapılan bir reformu yok AKP’nin…” Sevindi, talep azlığı nedeniyle konut ve yazlık fiyatlarının %40 düştüğünü de sözlerine ekliyor. Ekonomi daralıyor; hedefler düşüyor. Hürriyet

Kardelenler Kahramanlar Çocukların gözü ile de bakabilmeli

. Onlar yazın da kışın da tadını çıkarmayı biz büyüklerden daha iyi biliyorlar. Yaşam istekleri taze ve her hadiseden bir şeyler öğrenmeye açıklar. Yazın eve girmeyi hiç istemezdim. Geç saatlere kadar oynamaktan bıkmazdık. Arada kavgalar, kıskançlıklar, küskünlükler olurdu. / Çocukların arkadaşlıkları büyüklerin arkadaşlıklarından daha sağlam./ Birbirimize ihtiyacımızın olduğunu bildiğimizden küskünlükleri unutuverirdik. Hatta anne ve babalarımızın dargınlığı bizim beraber oynamamıza engel teşkil etmezdi… Çocukluğumu ilkbahara, gençliğimi yaza, orta yaşlarımı sonbahara, yaşlılığı da kış mevsimine benzetirim. Büyüdük! Rüzgâr gibi geçti yıllar, yaz geçti. Şimdi sonbahar, önümüz kış… Ağaçların yaprakları gibi soldu saçlarımız. Kışın beyaz kefen giymiş gibi yeryüzü. Kuşlar da olmasa büsbütün ölüm geziyor her tarafta. Kelebekler nerede? Sinekler rahatsız etmiyor. Çiçekler, onlar da yok… Beyaz cansız bir örtüyle kaplanan yeryüzü bir daha canlanmaz gibi görünüyor. İlkler, öncüler; zafere giden yolu onlar açar, ilk kurşunu onlar yer. Çoğu zaferi göremez. Zafer kutlamaları geridekilere kalır. Ganimeti paylaşanlar da geridekilerdir… Öncüdür kardelenler! Yeryüzünün kefenini delip kahramanca, başları dik boy gösterirler. Belki kardelenlerin başlattığı bir hareketin devamıdır bahardaki şenlik. Rengârenk çiçeklerin açışını ve kelebeklerin uçuşunu, cıvıl cıvıl çocukların coşkusunu göremez onlar… Öncüdür onlar; yol açar, çığır açar geriden gelenlere. Acaba kardelenler aceleci mi, cesur mu? Onlar öncülük etmese gelmez mi bahar? Geride kalsalardı(başkaları gibi) daha güzel bir ortamda mı gelirlerdi? Bilinmez… Ama kardelenler hallerinden şikâyet de etmiyorlar. Çünkü kahraman onlar.