Kasaba politikası çöktü sağa kentli parti gerek Seçimlerde en büyük hezimeti yaşayan Demokrat Parti’de (DP) 17-18 Kasım’da kongre yapılacak. Genel başkanlık için kulislerde Tansu Çiller’den Sinan Aygün’e kadar çeşitli isimler dolaşsa da bu isimlerden adaylığını açıkça ilan eden yok.

Seçim sonrasında sessizliğini koruyan ve ortalarda pek görünmeyen Mehmet Ağar’ın adaylığı konusunda ise önceki gün “taban istiyor” şeklinde bir açıklama yapıldı. Ancak tabandan böyle bir talebin olmadığı da yapılan açıklamalarla görünüyor. DP’de adaylığını ilan eden tek bir isim var: Nevval Sevindi. Sosyolog ve gazeteci Nevval Sevindi ile bir araya geldik ve herkesin kaçtığı bir partiden ne beklediğini konuştuk. Parti kilitlendi Sevindi’nin ne bir ofisi var ne de yanında dolaşan ekibi. Sohbetimizi bir kafede yaptık. Anlattıkları da bugüne kadar dinlediğim politikacılara benzemiyordu. “Temmuzdaki seçim hezimetinin hemen ardından başladım çalışmalara” diyor. O günden beri çeşitli bölgelerde ilçe örgütleriyle çalışmalarını sürdürdüğünü söylüyor. Seçim sonrasında partinin kilitlendiğini, hiçbir yetkili organın çalıştırılmadığını ekliyor ve “Türkiye yanıyor kimseden ses çıkmıyor. Anadolu’da taban aymazlığın farkında. Ben tabanla ilgiliyim” diyor. Sevindi, aslında tüm partilerin yaşadığı bir gerçeği dile getirerek “Demokrasi yok. Seçim unutulmuş. Tüzük antidemokratik. Gelen gitmek istemiyor” sözleriyle eleştirilerini sıralıyor. Sosyolog kimliğiyle yaptığı analize dayanarak da “Türkiye’de kentlilik gelişiyor. Merkez sağ da gücünü köyden değil kentten alıyor” diyor. Bu konuda tezini dayandırdığı bir araştırma var: Geçenlerde açıklanan Boğaziçi Üniversitesi’nin “orta sınıf” araştırması. Araştırmanın sonucunda ortaya çıkan tespitleri kendisinin bir yıl önce yaptığını söylüyor ve “Türküm, modernim, Müslümanım demiştim. Araştırma da bunu işaret ediyor. DP bu gelişmeleri okumuyor” diyor. Eski kafalarla işim yok Neden başta Süleyman Demirel olmak üzere herkesin umudunu kestiği bir partide politika yapmak için ısrar ettiğini ise şöyle açıklıyor: “Benim hayallerim var. Baştan sona yenilenmiş bir parti hayal ediyorum. Eski kafalarla, eski bakış açılarıyla işim yok. Ayak oyunlarıyla yürüyen sistemi değiştirmek istiyorum. Eski paradigmalar ’soğuk savaş’ dönemi paradigmalarıdır. Ben yeni bir paradigma öneriyorum. Tabanda politika yapacağım. İlçe başkanları para bulamayacak politika üretecek.” Sevindi’nin “Kasaba politikalarını geride bırakmamız gerek” sözleri aslında tüm siyasi partiler için geçerli. Demirel’in “Siyaset tango değil halaydır” sözlerini de hatırlatan Sevindi, “Türkiye’de partilerde hâlâ tango yapılıyor. Bu nedenle başarı yok” diyor. Sevindi’nin belki şansı yok ama medeni cesareti ve yenilik talebini böyle sesli dile getirmesi takdir edilmeyecek gibi değil.

Atatürk’ün bu düşüncelere karşılığı şu olur: Paşa Hazretleri, Batılı anlamdaki yönetimler de zamanla gelişmişlerdir. Bugün uyur gibi görünen ulusumuzun çok yeteneği ve cevheri vardır. Ama bir devrim olduğunda bugün işbaşında olanlar, yerlerini korumaya kalkarlarsa, o vakit buyurduğunuzu kabul etmek gerekir. Yeni kuşaklar içersinde, her bakımdan güvenilmeye değer insanlar çıkacaktır.” 1902′de bunları söyleyen Mustafa kemal Atatürk’ü rahmetle anıyorum.

“1902 Haziran’ının sonlarında Atatürk’le Cebesoy Paşa Kuzguncuk’a gelir. Burada misafir olurlar ve ertesi gün kuşluk vakti Osman Nizami Paşa ile tanışır. Konuk paşa biraz ters yaratışlıdır. Onun aklına şu demir sözleri bırakır: İstibdat yönetimi bir gün elbet yıkılacaktır. Nedir, onun yerine Batılı anlamda bir yönetim gelip memleketi her bakımdan acaba kalkındıracak mıdır? Atatürk’ün bu düşüncelere karşılığı şu olur: Paşa Hazretleri, Batılı anlamdaki yönetimler de zamanla gelişmişlerdir. Bugün uyur gibi görünen ulusumuzun çok yeteneği ve cevheri vardır. Ama bir devrim olduğunda bugün işbaşında olanlar, yerlerini korumaya kalkarlarsa, o vakit buyurduğunuzu kabul etmek gerekir. Yeni kuşaklar içersinde, her bakımdan güvenilmeye değer insanlar çıkacaktır.” Atatürk yeni bir paradigma değişimi için yeni zihinlere ihtiyaç olduğunu açıkça beyan eder. Bugün bu sözlerin ülkemizdeki açmazda ne kadar önemli olduğu aşikar. Yeni bir yüzyıla girmemizi sağlayacak paradigma değişimini yeni bir nesille başarmak mümkün. Eskilerin ideolojik düşünme alışkanlığı ve zihinsel kalıplara olan tutkusu zamk gibi her yana bulaşmakta. Bu değişmezliğin öfkesi gidici olmanın dayanılmaz ağırlığıdır. Tanrı’nın cehennemi sonsuz değildir, çünkü o “rahman ve rahim” olandır. Elbet bir gün affedilirsiniz. İnsanların zaafı olan öfkeye mazhar olanlar ise unutulmazlar. Hele devletin öfkesinin tokadını yiyenler ebedi cehenneme adaydır. Bu cehennem ölümle bile bitmez. Mezarın da yad ellerde kalakalır. Bağışlamak, kendinize karşı yapılan hatalar ve suçlar için geçerlidir. Bir başkasına karşı yapılan hatayı, günahı bağışlamak kimsenin haddi değildir. Kiminin kızını, kiminin babasını öldüreni, tecavüz edeni, sakat bırakanı, şiddet uygulayanı, hırsızı af eylemek insanları suça teşviktir. Birilerinin yaşlanınca yumuşayan yüreğine su serpilecek diye kamunun vicdanı çöp torbası gibi kenara konulamaz. Zaten indirimiyle kaldırımıyla kimse verilen ağır cezaları yaşamadan çıkıyor. İnsanlar da yanan bağrında eli kalakalıyor. Devlet yüce ve bağışlayıcı olmak gibi bir erdeme inanıyorsa kendine karşı işlenen suçları bağışlama şansına sahiptir. Ona karşı işlendiğini düşündüğü suçlara istediği gibi tedbir alabilir. Düşünce suçu gibi yüzyılımızın en utanç verici “suçunu” ortadan kaldırarak belki de demokrasinin gül yüzünü güldürebilir. Yoksa solgun yanaklarını çimdikleyerek kızartmaya devam eder. Burada yine dalarsak geçmişin dehlizlerine “1864 Büyük Hocapaşa yangınından sonra Sadrazam Keçecizade Fuad Paşa, Babıali çevresiyle Divanyolu’nu genişletmek ister. Yeni cadde 25 metre genişlikte olacaktır. Çokları İstanbul’un bunca geniş yola gereği olmadığı basık düşüncesindedir. Hüseyin Bey de bu kaşkavallardan biridir. Gelgelelim cadde yapılıp bitince o derece memnunluklar getirir. Bir gün Fuat Paşa ile burun buruna gelince kendini bağışlatmak için der ki: -Saye-i Devletinizde caddelerle kaldırımlar pek güzel oldu. Keçecizade hiçbir sözü alacakaranlıkta bırakmayacak geniş fitilli ağır bir lambadır, yapıştırır: Evet, bu kaldırımlar bize atılan taşlarla yapıldı.”* Türkiye’deki demokrasi, düşünceye ve düşünce üreticisine atılan taşların üst üste konmasıyla yapılıyor. Demokrasiyle doğrudan ilişki kurmak zorundayız. *Sergüzeşti Nono Bey ve Elmas Boğaziçi, Salah Birsel; İş Bankası Yayınları.

Long before taking up a political career, I have already been mingling with politics as a journalist. In my political column at the newspaper I was having a good stab at analysing and interpreting the current political issues. Then a year ago I have gone into active poltics and this has allowed me to go further, to grasp and experience politics from an emotional point of view. This, I know now is quite a different matter. Now I am standing in front of you as person who has both analytical and emotional grasp of Turkish politics. Two years ago when the leader of the DP invited me to join the party I told him that I would do so only if the party would support some of my personal projects and I have explained to him these projects one by one. The party considered them and came back with their verdict. They were not ready for these projects. So we could not work together. However, a year later they came back and they offered me a position as an advisor to the leader of the party which I have taken up. In my first days as an advisor, I have produced lot of new projects under a program called ‘women’s touch’ which I offered to the Women’s organisation within the party. However, they were not interested in my projects. This was partly because there was already an uncompromising poltical hierarchy within the women’s organisation but also because there was little sharing, consensus seeking and teamwork in the party. When I realised this I decided to open up to the grassroots of the party and gave a series of lectures to the party organisation in the countryside and met the management of the local party network there. When I was speaking to the farmers I was talking to them about the agricultural issues and solutions in the world and Turkey, when I spoke to the small business I was offering my way of solving some of the issues they were facing. This has got enormous attention and support and what started as a lonely struggle turned into a group action within the party Today with the supporters and friends I got during those days I am leading my leadership challenge. DP has suffered a serious defeat in the the elections of 22 July. This was partly because the party neglected the support of women voters. Under pressure DP has put a lot of women candidates but its grassroots organisation has failed in capturing the support of women voters. This is a disappointment to me as I have personally led the the effort of creating a women voter base 10 years ago and as I had seen that in these 10 years a solid women voter foundation was formed. There is no doubt women voters have been very influential in the last elections and many parties realing this change have put up a number of women candidates. AKP was against a ‘wome’s quota’ and CHP was in favour but in the end the later has put up only few women candidates. As a general rule the party in power did not put a lot of women candidates and the opposition did. I was a candidate in the first position and this was a rare example. I was running against the prime minister. I have led a very solid campaign but I must say that I had got very little support from the party. Nevertheless the media gave a lot of exposure to me and a lot of journalist have helped me a lot and thanks to this I managed to got across my message to the public. I was the second best performer within my party when the results of all 81 provinces were analysed. Now after the defeat one needs to understand what went wrong. For a start one can tell that there were little teamwork among both the women and male candidates and power struggles were apparent. Without the teamwork we failed to excite the public opinion. Furthermore the leader of DP had personally picked the candidates without any consultation and this had resulted in sharp criticisms within the local party organisations. I personally was not from the core party. Nor was I one of the people hand picked for the elections. I had simply gained a lot of support within the party with the work I had done long before the early elections were called. When the decisons was made to hold the elections I had personally decided to be a candidate and I have been successful as I enjoyed the support of the public and also because there were an interest to women candidates. According to a survey carried out by (??? United Nations mı BM) DP was the party closest and willing to support women candidates. With a support of 68% it was ahead of all other parties. The fact that it had a woman leader in the past was also quite important. Çiller was the first woman prime minister in Europe . The party is close to women but even party base in the countryside traditionally favours women candidates. Surprisingly those that opposed women were not the public but educated male bureacraty. Turkish cultural tradition is a Motherly tradition. Our history in the past 1000 years is full of proofs showing the support to women power and this has been my main area of research. The mentality that does not want to let go the power be taken up by women is similar to general world politics. Women were underrepresented in all parliaments since the first one at the beinning of democracy in Turkey. In the last elections the percentage of women parlimantaians finally reached 10%. This was what I have been asking in 1998. Fianally this has come true. Even AKP with its religeous views has noticed the interest to women and put up a lot of women candidates. The women candidates towards the end of the candidate lists have attracted a lot of votes and helped the party win the election. Today I am the only leadership candidate in the extraordinary congress of the party. As I am fighting for election I get as much help from men as I get from women. Many people say that I am the only chance for the party to gain support in the large cities. Woman leader is interpreted as a more civilised and meropolitan stand and this is true. I will adopt policies that will open the party’s doors to the young voters, voters from the large cities and women voters as the youth have always been the women’s allies. Women are never been alone. They are surrounded by youth and kids. In the traditional politics women and young voters are seen as marginal groups. Whereas I am fighting to make them the core of the party. If you do not have confidence you cannot have a political career. Those who do not have self confidence cannot have confidence in others. Politics is a flexible occupation and you need to trust everyone. Otherwise you cannot be flexible. In order to do politics it is essential to believe in people. Where I stand I see a lot of mistrust. I know this has to do with the ego of some politicians. Whereas the politics should be something we do for people, for the society, for the world, for a mission, for ideals and not for our ego. At least I want such politics.