BENİM İÇİN ÜZÜLENLER !… Hasta ziyaretlerini bilirsiniz… Geçmiş olsun dileklerinin sunulmasından çok, insanların birbirlerini görmelerine vesile olan sohbet meclislerine dönüşmesi an meselesidir. İşte böylesi bir hasta ziyareti sebebiyle tanıştığım bir hanım geçmiş olsun dileklerini bildirdi ve gösterdiğim yere oturdu. Nezaket gereği hal hatır soruldu karşılıklı. Beni tanımaktan duyduğu memnuniyeti dile getirdikten sonra konuya girdi : – Bak ne güzel okumuş kızsın. Başını da örtmüşsün güzel. Hanım hanımcıksın. Ah bir de şu pantolonu giymeseydin. Ne güzel tam Müslüman bir kadın olacaktın. Yapma böyle. Kadına kadın giysisi giymek yaraşır.
Bu sözleri söyleyene dek, doğrusu hanıma pek de dikkat etmemiştim. Benim sessiz dinleyişim onu cesaretlendirmiş olmalı ki; Müslüman bir kadının kılık kıyafetinin gereklerinden uzunca söz etti. O konuşurken ben de ölmekte olan bir hastanın ziyaretinde dahi “iyiliği emreden ve kötülükten men eden” hanımı incelemeye koyuldum. Büyükçe, omuzlarından beline kadar dökülen bir eşarp örtmüş ve robadan büzgülü, yere kadar uzanan bir elbise giymişti. Esmer ve çizgilerle dolu yüzü bir kadından çok erkeği andırıyordu. Bakışlarında; anne şefkatini, kadın yumuşaklığını aradım. Görünmüyordu. Sözleri nefsime ağır geldiği için ben mi göremiyorum diye düşünerek, hanıma odaklandım. Hani içinizi ısıtan bir yakınlık vardır, eskiden beri tanıyormuşçasına duyulan bir sevgi alışverişi… Kendinizi anne, abla yanında gibi hissetme. Hiç biri yoktu. O konuştukça tarikat şemsiyesinde hakkı bulmaya çalışan bir hanım olduğunu anladım. Tarikatın hakikat olduğuna inanmış ancak, hakikatin dış görünüşten daha derinlerde aranmasının gereğini anlayamamış. İlk mektebe dahi gitmemiş ve okumamış bu iyi niyetli ziyaretçiyi nezaketle dinledim. Gözlerindeki sevgisizlik yüreğimi dondurmuştu. Ben bu yüzü daha öncede görmüştüm. Farklı zaman ve farklı bir mekânda… Zihnim üniversite yıllarına kaydı. Dört yıllık olan fakültemin ilk iki yılında başı açık bir öğrenciydim. Üçüncü sınıfta baş örtüsü takmaya başlamıştım.. Bölümdeki profesörlerin benim varlığımdan haberdar olduklarını, benim için ne kadar kaygılandıklarını üçüncü sınıfın başında öğrenebilmiştim. Başta dekan bey ( bölümümüzün en kıdemli profesörüydü.) olmak üzere, kıdemli hocalarım beni yanlarına çağırtmış, hatta bir tanesi yanıma gelmiş ve; “ benim ne kadar harika bir kız olduğumu bildiklerini, elimde olmadan tesir altında kaldığımı ve buna çok üzüldüklerini anlatmışlardı.” uzun uzun. İlkin; neden bahsettiklerini anlamamıştım. Şaşkın şaşkın onları dinliyordum. Ne oluyor bunlara, benim beynimi kim yıkamış, niye bunlardan benim haberim yok! Filan olmuştum. Elimde olmayarak yaptığım hatanın, başörtüsü takmak olduğunu anlayınca çözebilmiştim ancak bana ne demeye çalıştıklarını. Benim gibi bir kızın kendi isteğiyle örtü takabileceğine inanamıyorlardı. Yüzlerine bakıyordum. Hakikaten dehşet içindeydiler ve benim için üzülüyorlardı. Erkek hocalarım bu durumumu evliliğime bağlamış olmalıydılar ki ; “ seni anlıyoruz kızım. Tesir altındasın. Lakin aşkının senin gözünü perdelemesine izin vermemelisin. ” Nevinden yapmışlardı ikazlarını. Bir kadın hocam vardı ki, İşte onun gözlerindeki sevgisizlik, kelimelerindeki acımasızlık, hakarete ve tehdide varan cümleleri ve yüzündeki erkek hocalarımda dahi olmayan katılık, hastane odasında bana cehennemin yakıcı alevlerini anlatan hanımınkiyle aynıydı. Cennete götüren trenin biletinin, tasarımını kendisinin yaptığı Müslüman tarifi olduğuna inanan zihniyetle, muasır medeniyetler seviyesine çıkmanın yolunun kendi çizdiği kadın kostümünü giymek ve giydirmekle olabileceğine inanan zihniyet aynı görünüyor. Karşımda iki kadın… Birisi belki de hiç okula gitmemiş, kırklı yaşlarda, tepeden tırnağa örtülü. Diğeri üniversitede profesör, kırklı yaşlarda, üzerinde diz seviyesinde bir etek, tayyör, saçlar kısa kesilmiş.. İkisinin yüzü de katı… İkisinin gözleri de sevgisiz. İkisi de içlerindeki kadını bir şeylere kurban vermenin hırçınlığını yansıtıyorlar çevrelerine. Kalplerindeki sevgi boşluğunu bir takım şekillerle doldurmaya çalışıyorlar. Ne güzel söylemiş Mevlana; “Bir can var ben de o canı ara / Beden dağındaki mücevheri ara / Ey yürüyüp giden dost, bütün gücünle ara / Ama dışarıda değil, aradığını kendi içinde ara. Sevgiyle, güzel kalın. Mutlu hafta sonları dileğiyle… Birsen AYvaz Çorum Hakimiyet gazetesinde yazdı TOHUMDAN ÇİÇEĞE; SEVGİ ÜZERİNE… İki cihan sultanı Hz Muhammed ( SAV ) arkadaşlarıyla oturuyorlar. İçeriye Ebu Cehl giriyor. Efendimizin yüzüne bakıp “ lat ve uzzaya yemin olsun ki bu güne kadar senin ki kadar çirkin bir yüz görmedim .” Diyerek geri dönüp gidiyor. Efendimiz başıyla tasdik ederek tebessüm ediyor ve “doğru söylüyor.” Diyor. Az sonra Peygamber aşığı Hz. Ebu Bekr içeriye giriyor. Efendimizin yüzüne muhabbetle bakıyor selam vererek “vallahi bu yaşıma geldim. Senin ki gibi güzel bir yüz görmedim ya Muhammed” diyerek oturuyor. Hz. Peygamber onu da tastikliyor ve “Ebu Bekr doğru söylüyor” diyor. Sahabeler şaşkın peygambere bakıyorlar. Bir tanesi bu şaşkınlığı dillendiriyor : “Nasıl olur? İkisi de birbirlerine zıt şeyler söylediler. Birisi doğru söylüyorsa diğeri yanlıştır.” Efendimizin cevabı ebediyete kadar gönül ve fikir deryasına ışık tutacak enginlikte. “ Ben sizlerin aynasıyım. Ebu Cehl bana baktı ve kendini gördü. Doğruyu söyledi. Ebu Bekr de bana baktı, kendini gördü ve doğruyu söyledi. Her birimiz diğerinin aynasıyızdır.” Kaldırımda yürüyen insanoğlunun yürüyüşündeki yamukluğu fark eden yolcu! Yamukluk yürüyende mi yoksa senin bakışında mı? Misafir çağrıldığın evde büfedeki fincanın altında gördüğün tozlar ev sahibinin mi senin mi gönül kirlerin? Ya sevgiyi, mutluluğu farklı ten ve yüzlerde arayan dostlar ! Kalplerinde olmayan sevgi ve mutluluğu surette bulabileceklerini mi sanıyorlar ?! Sevgiye ulaşmak kalbi sevgiyle doldurabilmekle olabiliyor. Sen sadece kalbindekini akıtırsın ve o sana geri gelir. Sevginin kendine özgü mutluluğudur bu. O mutluluğu sevgiyle baktığında yaşayabilirsiniz ancak. Sadece sevmeye başlamanız yeterlidir. Zamanla çok daha fazla sevginin size geldiğini görüyorsunuz. Yüzmenin yüzerek öğrenildiği gibi sevmek de sadece sevilerek öğrenilebiliyor. Bazıları sevmek için o en yüce sevgilinin gelmesini beklerler. Yunus misali “ yaratılanı yaratandan ötürü” sevmeyi bilemediklerinden midir bilinmez, gönül gözlerini kapatıp oturuyor, sadece bekliyorlar. Bir yerlerden beyaz atlı prens ya da prenses çıkıp gelecek. O zaman kalplerini açacaklar… Ki onu bulduklarında varlığını fark edemiyorlar bile. Zira o vakte kadar nasıl seveceklerini, kalplerini nasıl açacaklarını unutmuş oluyorlar. Sevgiyi ve mutluluğu yakalamanın şartı; her zaman sevgiyi vermeye hazır olabilmektir. Karşılık görüp görmemeyi hesaba katmadan sevmek. Sevgi her zaman geri dönecektir, bu onun doğasında vardır. Sevgi; dağlara gidip yüksek sesle şarkı söylemek ve vadilerin de cevap vermesi gibidir. Bağırırsanız vadiler de bağırır, şarkı söylerseniz onlar da şarkı söyler. Her yürek bir vadidir. Eğer ona sevgi dökersen o da size aynı şekilde cevap verecektir. Hiç bir sevgi fırsatını kaçırmamalı insan. Sokaklarda yürürken bile sevebilirsiniz. Bir sokak köpeğine bakarken dahi. Kimseye bir şeyler vermeniz de gerekmiyor, sadece gülümsemeniz yeterlidir. Kalpten dudağa yansıyan içten bir gülümseme… Hiçbir maliyeti olmayan sevgi alışverişidir. Kalbinizin açıldığını, enerjiyle dolduğunuzu hissedeceksiniz. Selamlaştığınızda ya da birisinin elini tuttuğunuzda – bir arkadaş ya da bir yabancı fark etmez- sevgiyle dokunmayı deneyiniz. Doğru insanla karşılaşınca seveceğim diye beklemeyiniz. O hiçbir zaman gelmeyecektir. Sevmeye devam etmelisiniz. Daha fazla sevdikçe doğru insanla karşılaşma için ihtimaller de artacaktır. Çünkü kalbin bir çiçek gibi açmaya başlayacaktır. Ve çiçekler açan bir kalp de, kendisine daha fazla arı- kelebek, daha fazla sevgili çekecektir. Her insanın içinde sevgi tohumu vardır. Ancak siz hiç, bir tohuma arı ve kelebeklerin geldiklerini gördünüz mü? Çiçek bahçelerini görebilmek için bir kelebek, arı olmalısınız. Ya da kendiniz bir çiçek bahçesi. Ne güzel söylemiş Yunus;” cümleler doğrudur sen doğru isen, / doğruluk bulunmaz sen eğri isen.” Bu güzel dizeyi “cümleler sevgilidir sen sevgi isen / sevgili bulunmaz sen sevgisiz isen” diye de düşünebilirsiniz. Hz. Mevlana; ey yürüyüp giden dost / bütün gücünle ara, ama aradığını dışarıda değil kendi içinde ara. Diyerek aranılanların surette değil sirette aranmasının gereğine işaret ediyor. Yüreklerimizdeki sevgi tohumlarını yeşertebilmemiz umuduyla, sevgiyle güzel kalın. Mutlu hafta sonları diliyorum.
Loading ...