Ocak 13, 2005

GAP REGIONAL DEVELOPMENT PLAN ANTALYA

Ocak 13 2005Yorum Yok Kategori: EN

INTERNATIONAL WORKSHOP ON GAP REGIONAL DEVELOPMENT PLAN ANTALYA Work on the GAP Regional Development Plan conducted by the GAP Administration since the spring of 2000 is now drawing to a close. The plan was recently the subject of a discussion held in Antalya from the 2nd to 5th of January 2001. The workshop was invited by Prof. Asit Biswas from the Mexico City based “Third World Water Management Center.” Guest participants to the workshop included the following: Jay Narayan Vyas from the Narmada Project, India; Dr. Cecilia Tortaejada; Prof. Aalt Leusink from the Dutch organization NEDECO; and Prof. Takahashi Shirasu from the International University of Tokyo. The representatives of the State Planning Organization, Undersecretariat of Treasury and UNDP could not be present at the work hop for their heavy work schedule. Other than the staff of the GAP-RDA, representatives from the Ministry of Foreign Affairs and the Development Bank of Turkey participated the workshop. Academics present at the workshop included Prof. Halil Sariaslan from Capital Market Board; Prof. Ilhan Tekeli and Ayda Eraydın from Middle East Technical University (METU); Prof. Sema Kut from Hacettepe University; Prof. Servet Mutlu from Baskent University; Journalist-Anthropologist Nevval Sevindi and Prof. Kenan Mortan. The workshop began with an opening speech by Prof. Biswas. He remarked that water based development is gradually losing prestige in spite of the value of water for human life. Prof. Biswas also pointed out that GAP is a leading project in the world in terms of addressing the complex issues of regional development and upholding the value of popular participation. Prof. Biswas concluded his speech by expressing his opinion that people’s participation in water based development projects would come to the forefront within the next 10 years.

greek and turkish women journalists

Ocak 13 2005Yorum Yok Kategori: EN

Η “ανεπίσημη” εκδοχή της ιστορίας των ελληνοτουρκικών σχέσεων EMΠΡΟΣ (emprosnet.gr) 9 Δεκεμβρίου, 2004, 23:45 Αποστολή με email Εκτύπωση Το Ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς» και το Τουρκικό Iδρυμα Κινηματογραφικού και Οπτικοακουστικού Πολιτισμού TURSAK, στο πλαίσιο σειράς εκδηλώσεων στην Ελλάδα και την Τουρκία, υπό τον τίτλο: «Γράφοντας για την ειρήνη στις δύο πλευρές του Αιγαίου» διοργανώνει στην Κωνσταντινούπολη, στο ιστορικό ξενοδοχείο «Πέρα Παλλάς» το διήμερο 14 – 15 Δεκεμβρίου, δημοσιογραφικό συμπόσιο. Στόχος του συμποσίου η επαφή δημοσιογράφων από την Ελλάδα και την Τουρκία, προκειμένου να συζητήσουν για το ρόλο των Μέσων Ενημέρωσης και των δημοσιογράφων στην καταγραφή μιας «ανεπίσημης» εκδοχής της ιστορίας των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Η πρωτοβουλία αυτή φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα ζωντανό φόρουμ, όπου οι δημοσιογράφοι θα έχουν τη δυνατότητα να μοιραστούν τις εμπειρίες τους, να συζητήσουν για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, αλλά και να προωθήσουν δίκτυα μεταξύ τους συνεργασίας με στόχο την ανταλλαγή πληροφοριών χωρίς προκατάληψη, την παρουσίαση ποικίλων απόψεων καθώς και την προώθηση της ιδέας της ειρηνικής συνύπαρξης των δύο λαών και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το πρόγραμμα του συμποσίου περιλαμβάνει τις παρακάτω συναντήσεις: Τρίτη 14 Δεκεμβρίου – 10:30 π.μ.: πάνελ 1, Θέμα: «Ο ρόλος της τηλεόρασης στη διαμόρφωση της «μη επίσημης» ιστορίας» Συντονιστής: Nuri COLAKOGLU, μέλος ΔΣ Dogan Media Συμμετέχοντες: 1. Ferhat BORATAV (Γενικός Διευθυντής CNN Turk) 2. Can DUNDAR (σκηνοθέτης ντοκυμαντέρ, αρθρογράφος εφημερίδας «Μιλιέτ») 3. Oguz HAKSEVER (παραγωγός NTV) 4. Παύλος Τσίμας (δημοσιογράφος, Mega Channel) 5. Αθηνά Ραπίτου (πολιτική συντάκτρια ΝΕΤ) 6. Παύλος Νεράντζης (δημοσιογράφος ΕΤ3, σκηνοθέτης ντοκυμαντέρ) – 2:30 μ.μ.: πάνελ 2, Θέμα «ο ρόλος του Τύπου στη διαμόρφωση της “μη επίσημης” ιστορίας» Συντονιστής: Nuri COLAKOGLU, μέλος ΔΣ Dogan Media 1. Orhan Erinc (Αρθρογράφος εφημερίδας «Τζουμχουριέτ» και πρόεδρος Ένωσης Συντακτών Τουρκίας) 2. Dogan Hizlan (Σύμβουλος έκδοσης και αρθρογράφος εφημερίδας «Χουριέτ») 3. Haluk Sahin (Δημοσιογράφος εφημερίδας «Ραντικάλ») 4. Σοφιανός Χρυσοστομίδης (Δημοσιογράφος περιοδικού «Αντί» και εφημερίδας «Αυγή», μέλος της επιτροπής βραβείων «Ιπεκτσί») 5. Βάλια Καϊμάκη (Δημοσιογράφος εφημερίδας «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία») 6. Μιχάλης Μητσός (Δημοσιογράφος εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ») Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου Εργαστήριο 1: «Σχεδιασμός προγραμμάτων στον χώρο του Τύπου, της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και του διαδικτύου με στόχο την ενίσχυση της επικοινωνίας μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας» Συντονιστής: Enis Riza Sakizli, σκηνοθέτης ντοκυμαντέρ 1. Μπαλάσκας Στρατής (Δημοσιογράφος εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», αρχισυντάκτης της Μυτιληνιάς εφημερίδας «ΕΜΠΡΟΣ») 2. Μανιφάβα Δήμητρα (Δημοσιογράφος εφημερίδας «Αυγή») 3. Sehbal Senuyet (δημοσιογράφος, σκηνοθέτης ντοκυμαντέρ) 4. Mustafa Unlu (δημοσιογράφος, σκηνοθέτης ντοκυμαντέρ) 5. Αντρέας Ρομπόπουλος (Δημοσιογράφος, ανταποκριτής του ΑΝΤ1 στην Τουρκία) 6. Salim Alpaslan (Δημοσιογράφος εφημερίδας «Τζουμχουριέτ») Εργαστήριο 2: Θέμα «Ίσες ευκαιρίες στο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο για τις γυναίκες δημοσιογράφους στην Τουρκία και την Ελλάδα, σε σχέση με τους άντρες συναδέλφους τους. Κοινά προβλήματα και προοπτικές» Συντονίστρια: Neslihan Toktsan, γεν. διευθύντρια TBR 1. Νίκη Τσιλιγκίρογλου (Αρχισυντάκτρια Ομίλου Αττικών Εκδόσεων) 2. Νινέτα Βιδάλη (Δημοσιογράφος ΣΚΑΪ) 3. Nucan Akad (Δημοσιογράφος εφημερίδας «Μιλλιέτ») 4. Zeynep Gogus (Δημοσιογράφος εφημερίδας «Χουριέτ») 5. Nevval Sevindi (Δημοσιογράφος εφημερίδας «Ζαμάν») 6. Ece Temelkuran (Δημοσιογράφος εφημερίδας «Μιλλιέτ»)

IRAQ AND GLOBAL RESPONSIBILITY

Ocak 13 2005Yorum Yok Kategori: EN

IRAQ AND GLOBAL RESPONSIBILITY BY NEVVAL SEVINDI (ZAMAN) Columnist Nevval Sevindi writes on Turkey’s Iraq policy. A summary of her column is as follows: “Parliament is due to begin its new legislative year next month and will debate then whether or not to send Turkish troops to Iraq. In an attempt to avoid another disappointment with the US, this time the ruling Justice and Development Party (AKP) will probably manage to pass a bill authorizing deployment troop there. As a matter of fact, the General Staff Office has already sped up its preparations to deploy approximately 10,000 soldiers. Here I’d like to run down a number of points concerning the Iraq policy which I believe should be pursued by our government: We should launch new initiatives in the region: Our governments have avoided taking responsibilities in pursuing our Middle East policies. We cannot remain mere onlookers to what is happening at our neighbor’s. However, the AKP government has failed to develop a comprehensive Iraq policy. This situation should be corrected immediately. Turkey should develop global projects: Our government should develop global policies and projects while disdaining such movements as political Islam and ultra-nationalist or leftist circles opposed to globalization. If we can’t keep up with recent global developments, our country will always lag behind the West. In fact, Turkey is experienced enough to develop projects in coordination with both the US and the European Union although it has yet to join the Union’s ranks. If we can overcome our fears and inferiority complex, our country will then attain the global prestige it deserves. Domestic squabbles should end: Our famous secular-Islamist conflict should be brought to an immediate halt, as it precludes us from promoting our humanist and moderate Islamic culture to the rest of the world. Isolationist nationalism is harming our country: The anti-American ideas which gained strength and currency during the recent crises are harmful to our national interests. An anti-US attitude will only present obstacles to our developing sound and reasonable policies. It’s high time for us to develop visionary projects and policies. Even well- known German philosopher Jurgen Habermas told the recent World Philosophy Congress in Istanbul that countries needed such projects. ‘The US should participate in such an extensive global project,’ he urged. ‘If a new global system tries to exclude the US, this will only feed the American aggression.’ Now that it enjoys an unassailable sway in Parliament, let’s see what the AKP government will do in such challenging circumstances

BÖLGE KALKINMASI:GAP

Ocak 13 2005Yorum Yok Kategori: EN

03 – 05 January 2001 The GAP Administration has set up a “Project Team” in charge of conducting planning work in relation to the decision of the Council of Ministers to have the Project completed by 2010. The Master Plan Group of the GAP Administration is presently working on a regional development plan with emphasis on such specific headings as sustainability, regional coherence, establishment of social and economic balances, improvements in life quality, enhancement of the role of private sector in development, support to sections benefiting less from the process of development, equality opportunities, cultural development and participation. This work reached a critical stage. At this stage, an international search conference was organized in Antalya to share national and international experience in regional development. GAP President Dr. I.H. Olcay Unver, Deputy President M.Kaya Yasinok and other senior level staff from GAP were present at the conference. Below is a list of other top-level staff from various organizations and agencies who also attended the conference: Dr. Ahmet Akinci —– Development Bank Asit Biswas —– 3rd World Water Council Ayda Eraydin —– METU Sema Kut —– Hacettepe University Prof. Aalt Leusink —– NEDECO – The Netherlands Prof. Kenan Mortan —– GAP Master Plan Prof. Servet Mutlu —– Baskent University Zeynep Arat —– GAP Master Plan Saffet Atik —– GAP Master Plan Dr. Yavuz Ege —– GAP Master Plan Hasim Ogut —– GAP Master Plan Simla Yasemin Ozkaya —– Ministry of Foreign Affairs Mehmet Polat —– GAP Master Plan Dr. Ahmet Saltik —– GAP Master Plan Prof. Halil Sariaslan —– Capital Market Board Nevval Sevindi —– GAP Master Plan Prof. Takashi Shirasu —– Tokyo University Prof. Ilhan Tekeli —– METU Cecilia Tortajada —– 3rd World Water Council – Mexico H.E. Jay Narajan Vyas —– Minister (India) 08 – 09 January 2001 BİR BÖLGE, KÜRESEL EKONOMİYE NASIL ENTEGRE EDİLİR! Doç.Dr. Havva Neşe ÖZGEN Ege Üniv. Ed. Fak. Sosyoloji Bl. 1 Temmuz 2000 İle 11 Ocak 2001 tarihleri arasında GAP-BKİ ve UNDP’nin ortak projesi olan “Yeni Bölge Kalkınma Planı” içerisinde uzman- sosyolog olarak ve üniversiteden yarım zamanlı izinli sayılarak, sözleşmeli kadroda yer aldım; ancak 5 Aralık 2000 tarihinde istifa ederek yukarıda adı geçen kadroyu bıraktım ve Üniversitemdeki görevime döndüm. Aşağıda kadroyu terk etmeme neden olan, sakıncalı gördüğüm hususlara ilişkin kaleme alarak 11 Ocak 2001 tarihinde GAP-BKİ’ye ve UNDP’ ye ilettiğim raporu, sizlerle de paylaşmak istedim. Durum: GAP-BKİ’nin (GAP Bölge Kalkınma İdaresi) UNDP (Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı) ile Ortak Projesi olan “Yeni Bölge Kalkınma Planı”, Ocak 2000 tarihinde bir iç çalışma olarak başlatılmış; Haziran 2000 tarihinden itibaren de uzman kadrolarla Plan Ekibi oluşturulmuştur. Yeni Bölge Kalkınma Planı’nın çerçevesi; “sürdürülebilir kalkınma, bu kalkınma anlayışının en geniş kesimlerce benimsenmesi ve insanın önceliği temelinde kalkınma” kavramları ile çizilmiştir. Bir uzman ve Sosyolog olarak; GAP kapsamına giren illerin kalkınmasının; Türkiye için son derece stratejik ve insani öneme sahip olduğunun bilincindeyim. Sadece GAP kapsamına giren illerin kalkınması değil; bütünüyle gerçekçi, uygulanabilir ve insani bir ulusal kalkınma modelinin oluşturulmasının da gereğinden hareketle; tamamıyla uygun olmasa da, kalkınma konusunda azami müştereklerde anlaşarak GAP-BKİ’nin önerdiği uzman-sosyolog görevini Temmuz 2000 tarihinden itibaren kabul ettim. Zira, kanımca, uzun bir süredir AB politikalarına bir destek ve uyum sözü ile içiçe işleyen bir süreçte, yurtsever ve bilim insanı olarak görevi, bu yörenin kalkınma planlarına yine bilim anlayışım açısından müdahale etmek ve bu müdahaleyi de ulusal çıkarlar çerçevesinde politikalar üreterek ve yöre insanını buna katarak yapmaktan geçmektedir. GAP Kapsamına Giren İllerde Çeşitli Uluslarası Çıkar Hesapları ve Benim Kalkınma Anlayışım: Bilindiği gibi, Bölge üzerinde oynanan oyun; “AB ile uyum süreci politikaları”adı altında, Türkiye’nin ulusal çıkarları ve yöre insanının toplumsal çıkarları değil; aksine yapısal farklılıkların öne çıkarılması, öncelikli sorun olarak bunların medyatik olarak yaygınlaştırılması ve bu yolla yörenin zaten var olan eşitsizliklerinin üzerine yenilerinin eklenmesi yatmaktadır. Bu çerçeve, gerçek anlamda demokratik ulusal bir birliktelik anlayışını değil,geçiş süreci içinde bağımsızlığı toptan yok edebilecek(tarım politikaları, sınırlar, azınlıklar ve etnisite vb.) politikaları yörede öncelikli hedef olarak almakta; bu yolla Türkiye’nin en güçlü olduğu ve bağımsızlığını sürdürebileceği bir alanı toptan yok etmeye çalışmaktadır. Öte yandan yöre üzerinde bir diğer oyun Dünya Bankası aracılığıyla işletilmektedir. Dünya Bankası aracılığıyla yöre insanı küreselleşmeye eklemlenmiş ucuz işgücü haline getirilmek istenmektedir; ve bu iki politika da aslında bir arada işleyen ve tamamıyla ulusal çıkarları yok etmeye yönelik politikalardır. Bana göre kalkınma ve bunu planlamanın amacı; ancak ortak bir coşku ile geleceğe yönelik refah umudu, etkin ve eşitlikçi bir hukuk anlayışı ile desteklenmiş bir uzak görüşlülük, vicdan ve aklını bir arada kullanabilecek bir örgün eğitimi eşit olarak alabilmiş ve zaman içinde yaygın eğitim politikalarına erişerek hayatını emeğiyle ve niteliğiyle kazanabileceğini güvenen, demokratik, akılcı ve eleştirel düşünme süzgecinden geçmiş bir insan topluluğu yaratmaya yönelik olduğunda, başarılı olur. Bunu gerçekleştirebilmenin yolu da, kanımca son derece net ve açıktır: Yapısal uyum programları gibi Dünya Bankası politikaları ya da en önemli sorun olarak anadille eğitimi göstererek hedef saptıran AB politikaları değil; yaşamsal alanların tümüne (iktisadi, politik, sosyal ve çevresel) müdahale eden bir toplumsal projedir. Yöre, geleneksel ve küresel bir illegal ve informal güçler katmanı halindedir. Bu güç katmanları çeşitli güç zincirlerini kurarak veya oluşmuş olanlara eklemlenerek, geleneksel eşitsizlikleri körüklemekte, yeni eşitsizlik ve illegalite alanları açmakta; bu durumdan en çok zarar görenler ise gençler, kadınlar, çocuklar ve yoksullar olmaktadır. Yine AB ve DB politikalarını destekleyen kesimler aracılığıyla, “sanki bu kesimlerin yoksulluk ve güçsüzlüğüne son verecek politikalar ve çözümler üretiliyormuş gibi” gösterilerek, kalıcı ulusal çözümler engellenmekte; üstelik süreç uzadıkça bu grupların haklı olan eşitlik, refah, eğitim, sağlık, konut, sanitasyon ve kendi emeğiyle yaşamak gibi istekleri; böylece kolaylıkla sosyal kırılma, isyan duygusu ve umutsuzluk üçgenine yönlendirilebilmektedir. Yörede sosyo-kültürel değerler ve toplumsal kontrol mekanizmaları zayıflamıştır. Bunların yerine çağdaş-gerçekçi hedefleri olan ve adil yeni değerlerin acilen konulması zorunludur. Bu durumu gerçekleştirebilmenin yolu da, üretimi destekleyerek asgari geçim düzeyini ve insani kalkınma hedeflerini öncelikli olarak alan, ulus çerçevesinde çizilmiş politikalar üretmekten geçmektedir. Ayrıca yörenin, sadece kendi sınırları içine çekilmiş bir “Bölge” olmadığı da kesindir. Türkiye’nin her ilçesi-ili-tümüyle sosyal yapısı birbirine bağıntılı haldedir ve bu nedenle yapılacak planlamaların ülke çıkarları ile uyumlu olması kaçınılmaz bir zorunluluktur. Yeni Plan Ekibi ve Görevleri: Bölge’nin bu yeni kalkınma anlayışları dahilinde yeniden planlanması ve mevcut durumun gerçekçi tespiti amacına yönelik olarak; Haziran 2000 tarihinde bazı uzmanları da istihdam etmeye başlamıştır. Bu çerçevede 5 alt grup: Sosyal Kalkınma Grubu; İktisadi Planlama Grubu; Kırsal Kalkınma Grubu; Çevre Planlaması Grubu; İletişim Grubu (GAP-BKİ içinden) ve Mekansal-Kentsel Kalkınma Grubu çalışmalarına başlamıştır. Grup, (hiyerarşik sırayı takiben) GAP-BKİ başkanlığını temsilen Başkan Yardımcısı ve Plan Koordinatörü; GAP-BKİ’nin kendi uzmanları; bir grup GAP çalışanı, uzman olarak dışardan sözleşmeli personel (Koordinatör ve uzmanlar) ve bu uzman grupların oluşturduğu 5′li Plan Gruplarının sorumluluğundaki “Delegasyon grupları” ile birlikte hareket etmektedir ve yapı yukarıdan aşağıya doğru hiyerarşik sorumluluk zinciri ile tasvir edilip, yönetilmektedir. Hiyerarşide en üst GAP-BKİ ve Plan için görevli Başkan Yardımcısı ve Plan Koordinatörü bulunmaktadır. Bu grubun altında GAP-BKİ’nin daimi statüde görevlendirdiği ve ücretlendirdiği çeşitli uzmanlar vardır. Antropolog Nevval Sevindi’de bu gruptadır. Daha altta yukarıda sayılan 5 uzman ekibi vardır ve çalışmaları öncelikle bu GAP sürekli uzmanlar grubunca denetlenmektedir. En altta ise Plan ekiplerinin iş verdiği ve raporlama ile yükümlendirdikleri delege ekipler bulunmaktadır. (Örneğin eğitim ve sorunları ile ilgili olarak çalışan Anadolu Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Fakültesi veya Kültür Varlıkları Envanteri ile ilgilenen Tarih Vakfı birer delegasyon ekibidir.) Dolayısı ile Plan ekibinin önerdiği ve yazdığı tüm raporlar, delege ekipler vb. öncelikle GAP sürekli uzmanlarının, sonra da GAP-BKİ’nin denetiminde ve sorumluluğundadır. Yapısal Dönüştürmeler Ve Beraberindeki Sorunlar: Yeni Bölgesel Kalkınma Planı, UNDP formları ile oluşturulması gereken bir kalıpla yola çıkmıştır. BM’nin kalkınma anlayışı “Sürdürülebilir kalkınma anlayışı” ve bunu destekleyecek bir katılımcı görüşün biçimlendirdiği gelişme hedefi: “eşitlik-adalet ve kalkınmada insanın önceliği” olmaktadır. Plan ekibi kendilerine iş ve çerçeve olarak verilen bu görevi ve bu amaçları benimsemiş bir ekiptir ve ilk aşamada yeni Plan’ın hedefleri de bu çerçevede çizilmiştir. Ancak daha sonra çeşitli politik baskılar olduğunu tahmin ettiğim ve ekibin bilgilendirilmediği bazı nedenlerden; Plan GAP- BKİ tarafından AB normları için bir uyum planı olarak değiştirilmeye başlanmıştır. Hemen bu aşamada, GAP kapsamına giren illerde düzenlenen çeşitli toplantılarda, ekip uzmanları, kendilerine, çerçevesi AB normlarına uyum üzerine çizili bir Plan anlayışını savunma işinin verildiğini görmüşlerdir. Bütünüyle baştaki hedeflerden bir sapma anlamına gelen bu durum (kendi çerçeveleri olmayan bir vizyonu tanıtım ve savunma görevi ve bunun katılımcı davranış olarak kamuya yansıtılması vb.) tarafımı ve diğer bazı uzmanları endişelendirmiştir. Bunun ardından gelen çeşitli ulusal uyarıların etken olduğu bir dönemi takiben bu kez de AB normlarından yine bilgi verilmeden vazgeçilerek, bu kez de Dünya Bankası çerçevesinde bir Plan hedefi gruba entegre edilmiştir. Bunlar ve aşağıda sayılan tüm hususlar, bazı uzmanların ve benim itirazlarım, tartışmalar ve sonuçları, GAP-BKİ yeni Plan ekibinin, hazirandan bu yana yaptığı ve sürekli kaydedilen, toplantı tutanaklarında izlenebilir. “Birörnekleştirme-Farklılaştırma” Tartışmaları: Plan süresince muğlak olan önemli konulardan birisi de “Birörnekleşme-Farklılık” tartışmalarıdır. Birörnekleşme-farklılaşma tartışmalarında, örneğin Dünya Bankası’nın son tutumu, “Birörnekleşmeyi teşvik”, AB’nin ise “Farklılaşmayı teşvik” çerçevesindedir. Bu farklılıklar DB için gelir, gelenekler ve dinsel farklılıklar olarak algılanırken, AB için etnisite temelinde algılanmaktadır. Oysa bilimsel görüş; farklı tabakalardaki ve sosyal örüntülerdeki insan gruplarının topluluk olma çabalarının eşitlik temelinde desteklenmesini; ve “farklı olanların toplulaşmayı bozucu ve baskın olanların da baskılayıcı olabilecek tavırlarının, sistematik olarak, anlaşma ve kontratlar temelinde çözümünü” teşvik etmektedir. Buna göre, farklılıklar sosyal bir yapıyı oluşturan olumlu streslerdir ve bunları cinsiyet, gelir kaynağı, yaşa dayalı farklar, istihdama bağlı farklar, köylü-şehirli olma vb. sosyal alanın tümüne ait sosyal olgular olarak anlamak gereklidir. Dolayısı ile,bilimsel görüş için bunlar bastırılacak veya özellikle beslenecek farklar değil, sadece sosyal yaşamın içinde birer unsur olarak kalırlar. Burada asıl mesele, bazı çıkar gruplarının farklarından dolayı eşitsiz temeller yaratabilmesi ihtimali olarak belirir; örneğin kadınlar üzerinden veya topraksız ve işsizler üzerinden, ya da tümüyle doğal çevre üzerinden ya da daha genç gruplar üzerinden yaratılacak eşitsizlikler, tüm yapıyı geriletecek eşitsizlikler olarak anlaşılır. Her iki durumda da, bütün Dünyada ve politik alanda, bu tartışma “kültür” konusundaki tutumlara ilişkin olarak belirlenmektedir. Kültür ve Kültürel Değerler Konusu: Bu dönemde GAP-BKİ’nin dikkatle politika üretmesi ve buna ilişkin savunuları üstlenmesi gereken bir alan olan “Kültürel Yapıların Kalkınma Sürecine Entegrasyonu” konusu, bu konuda görevlendirilen GAP-BKİ’nin uzmanına (Nevval SEVİNDİ’ye) itirazımla karşılaşmıştı. Özellikle GAP kapsamına giren illerde, kültür konusunun etnisite konusuna indirgenmesi, uzman ekibin içinden de sağduyulu karşı çıkanlar sayesinde geriletilmişti. Bu konuda benim savunum; kültürün gelenekler ve yaşam örüntüleri ile ilgili alanları kapsayan bir sosyal olgu olarak incelenmesi ve bu durumun, birörnekleştirme ya da farklılıkları teşvik amacıyla değil, aksine kalkınma hedefleri için uygun politikalar üretmede bir araç olarak kullanılmasıdır. Bu çalışmayı yapması gereken grup, akademik hayatta yer alan ve politik olarak yansız davranabilecek bilim insanlarıdır. Bu gerçekten hareketle ve GAP-BKİ’nin de resmi isteği ile Hacettepe Üniversitesi Antropoloji Bölümü ile temasa geçilmişken; aniden ve gerekçesi açıklanmaksızın bu delegasyondan vazgeçilmiş ve kültür çalışmasının BKİ’den maaşlı ve belli irtica çevrelerine yakınlığı ile simgeleşmiş bir uzmana Nevval SEVİNDİ’ye verildiği, şifahen, bildirilmiştir. Bu görüşle birlikte; GAP-BKİ Yeni Bölge Planı’nda yer alacak olan “yöre insanının kalkınma kavramı etrafında bütünleşmesi” anlayışının, yerini “dinlerin ılımlı birliği ve islamın şemsiyesi altında toplanmış bir hoşgörü programı”na terketmesi ihtimali doğacaktır. Planın tanıtımı için kamu kurumlarına verilen brifingde de, programda konuşmacı olarak sadece yöneticiler ve grup başkanları bildirilmişken, salt Nevval SEVİNDİ’nin ,kültür konusunda, GAP-BKİ adına konuşması; Plan’ın yeni oluşumunu ve buna aracılık edenleri göstermesi açısından önemlidir. Daha yukarıda da belirtilen şekillerde vizyonun UNDP formlarından çıkması ve belirsizleşmesinin altında, görev sürecimde de karşı çıktığım ve tehlikelerine değindiğim bazı konulara dikkat çekmek isterim. “Bölge” Sözcüğünün Kavramlaştırılması Ve Yaygınlaştırılması: Bu özellikle üzerinde dikkatle durulması gereken bir husustur. Son 8 aylık dönem içinde, gerek GAP kapsamına giren illerde, gerekse bazı politik kesimlerce de yaygınlaştırılan ve meşrulaştırılan bir sözcük olarak BÖLGE sözcüğü, bu nedenlerle de bir kavrama dönüşmüştür. Bunun izlerini GAP kapsamına giren illerde çalışan kamu ve GAP-BKİ görevlilerinde (Bölgeden’im-Merkezden’im ayrımında), ayrıca giderek daha hızla yöre insanının günlük konuşmalarında görmek mümkün hale gelmiştir (Kişisel gözlemlerimle, bazı gruplarda Amed, Bohtan, Serhad vb. bölgelere ek olarak, ‘GAP Bölgesi’ diye yeni bölge adı verildiğini de duydum. Yine bir Diyarbakır GAP-BKİ Toplantısı’nda, “katılımcı”lar dan programa, “Bravo, sanki GAP Bölgesi Anayasası” övgüsü, en hafifinden, irkilticidir). Tüm uyarılarıma rağmen BÖLGE-MERKEZ sözcüklerinin kullanılmaya devam etmesi, bir durumun meşrulaşması açısından son derece hatalı ve hatta asıl sorundan saptırıcılığı nedeniyle tehlikelidir. Böyle kullanılışı, BÖLGE kavramına, özellikle “terör örgütüne düşünsel yatkınlığı olabilen bazı kesimlerce geçmiş dönemin gizil bir tazminini devletten bekleme anlayışını meşrulaştırma” anlamını yüklemektedir. Bu da Sosyolojide “Mağduriyetin istismarı” denilen bir kavramın pekişmesine yol açmaktadır. Örneğin UNDP formlarının beklentisi olan hukuk sisteminin etkin uygulanması talebi, bu yolla “İllegal ve informal yapılaşmaların meşru kılınması” talebine dönüşebilmektedir. Örneğin bazı toplantılarda “katılımcı olduğu iddia edilen” tartışmacıların kalkıp, “BÖLGE geri kalmıştır, özür dilenip burada yaşanan ‘her şey’ açıkça konuşulmadıkça hiç bir şey başarıya ulaşamaz”, ya da “Sınır ticareti serbest bırakılsın, zira BÖLGE’nin kendisini toparlaması gerek”, ya da “Anadille eğitim”, ya da “BÖLGE’deki tüm okullara ÖSS’de ek puan sağlansın” talebinde bulunabilmeleri, BÖLGE sözcüğünün çok manidar bir biçim aldığını göstermektedir. Bu sözcüğün yaygınlaşmasının elbette tüm sorumluluğu BKİ’nin kullanması ile olamaz, ancak öncelikle tüm toplantılarda, dikkat edilmesi gereken ve hassasiyet gösterilmesi gereken bir meseleydi ve halen de önemi devam etmektedir. Yeni Eşitsizlik Alanları Yaratmama Ve Eşitsizliklerin Giderilmesi Konusu: UNDP tarafından Plana verilen görev, öncelikle “Mevcut Eşitsizliklerin Giderilmesi” iken, bir diğer görev “Yeni Eşitsizlikler Yaratmama” olarak belirginleşmiştir. Plan bu biçimiyle ne eski eşitsizliklere müdahale edebilme ne de bundan sonra olası eşitsizliklere set çekebilme noktasındadır. Vizyonun norm ve kavramlarında bir muğlaklık ve çeşitlilik söz konusudur. Örneğin son projeksiyon sürecinde, planlamanın Dünya Bankası’nın gelişmişlik ölçütlerine göre yapılması ve bu hususta UNDP normlarının dikkate alınmaması, çok önemli sonuçlar doğuracaktır. Bilindiği üzere DB normları bütünsel olarak “insan kaynakları” anlayışı çerçevesinde salt niceliksel ölçümleri hesaplayan ve “güçsüzlerin desteklenmesi” “toplumsal cinsiyet ve yaşam kalitesi ölçümleri” gibi nitel ölçütleri dikkate almayan, deyim yerindeyse ele aldığı insan unsurunun dünya işbölümüne en ucuz ve çabuk entegrasyonu ile ilgilenen bir normlar dizisidir. DB normlarının üzerinde inşa edilen projeksiyonlar eğer kalıcı kılınırsa, yapısal olarak uygulanması pek olanaklı olmayan ama hedefleri de belirsizleşmiş bir plan ortaya çıkacaktır. Sonuçları Açısından: Bu kapsamda, tüm Plan’ın “BÖLGE’nin katılımı ve onayı ile” ve “Hoşgörülü bir din anlayışı şemsiyesi ile” çerçevelenerek, uluslarası kamuoyuna, Türkiye’nin GAP Yeni Bölge Planı olarak sunulması ise; en hafifinden ulusal çıkarları ciddi biçimde zedeleyecek bir sürecin başlayabileceğini göstermektedir. Planın bu durumuyla uygulamaya sokulması ve uluslarası çerçevede, yukarıdaki politikalar eşliğinde, ancak “katılımcı” bir söz çokluğu ile desteklendiğinin bildirilerek açıklanması ihtimali; bir bilim insanı ve konusunun uzmanı ve ayrıca bir vatandaş olarak, beni, yukarıdaki açıklamaları yapmakla görevli kılmaktadır. Yukarıda saydığım ve Yeni Bölge Planı’nın gerçekleştirilmesi için birer engel; bu şartlarda gerçekleştiğinde ve uygulamaya geçildiğinde de yöre ve Türkiye için olumsuzluk üretebilecek nedenler olarak gördüğüm hususların dikkate alınması dileğiyle, saygılarımla arz ederim. .

The Minutes with Fethullah Gülen in New York”

Ocak 13 2005Yorum Yok Kategori: EN

Women and Men Prayed Together at the Mosque Nevval Sevindi, Yeni Yuzyil, July 20-29, 1997 Previous Next Recommend Print Send Feedback The mainstream of our culture runs from Central Asia . If we recall that, in the Islamic understanding during the Yasawi period, women and men worshipped together and that the Qur’an was read in Turkish until the thirteenth century, why is there an effort to separate men and women in society and in places of worship? Women and men prayed together in mosques during the time of the Prophet. It sometimes occurred that a woman would correct the Caliph who was giving sermon. For example, in one his sermons Caliph ‘Umar warned the Muslims, saying: “Do not pay women in marriage more than 500 dirhams as dowry.” A woman in the congregation objected: “O ‘Umar! Should we follow the Qur’an or you?” ‘Umar asked: “What does the Qur’an say?” The woman replied: ” The Qur’an says: ‘If you divorce a woman in order to wed another, and you have given her a hoarded treasure as dowry, take not the least part of it back.’ (4:20) Is a hoarded treasure equal to 500 dirhams?” ‘Umar remarked: “‘Umar erred, the woman said the truth.” It is true that time and changing conditions have caused some changes in secondary matters. Women do not have to perform their prescribed prayers in mosques, but if they would like to, they should not be banned if there is no justifiable reason for banning them. As for the second part of the question, I do not know whether Ahmad Yasawi and his followers recited the Qur’an in Turkish. The Qur’an can be translated into any language, but no translation can be the exact copy of the original. So, in prescribed prayers the original of the Qur’an must be recited, but a person can supplicate to God in any language he or she wishes. Women’s Covering Nevval Sevindi, Yeni Yuzyil, July 20-29, 1997 Previous Next Recommend Print Send Feedback Trying to isolate women, it’s desired that they wear hijab. Kezban Hatemi says that this is not commanded in the Qur’an. Is hijab necessary or not? Covering of women is mentioned in the Qur’an, but it doesn’t specify how or in what form this should be done. Dwelling on the form narrows Islam’s broad horizon. In fact, it would be a mistake to make a religious costume. The same thing is true for covering the head. It’s a mistake to make this into one of the main principles of Islam and faith. The headscarf isn’t one of Islam’s main principles or conditions. It’s against the spirit of Islam to regard uncovered women as outside of religion. We have so many things in common; we shouldn’t be divided by details. If we’re going to quarrel with one another in the mosque, first let’s make peace in the mosque courtyard by giving priority to the spirit or essence of something before its form. Marriage and the Home Nevval Sevindi, Yeni Yuzyil, July 20-29, 1997 Previous Next Recommend Print Send Feedback 1. The purpose of marriage is not pleasure; rather, it is to establish a family, ensure the nation’s permanency and continuation, save the individual from dispersed feelings and thoughts, and control physical pleasure. Just as with many other matters related to the basic nature that God has given to each being, pleasure is a payment made in advance to invite and encourage to marriage. 2. One should not marry for reasons of dress, wealth, or physical beauty; rather, marry for spiritual beauty, honor and morality, and virtue and character. 3. If a couple wishes to divorce, the most intelligent criteria are of no use to those who did not (or could not) get married for the correct reasons. The important thing is not to escape from the fire in the home with the least harm, but to prevent a fire from ever starting there. 4. Some marriages based on logic and judgment were initiated by taking refuge in God. They are so sacred that, throughout a lifetime, they function just like a school, and their “students” guarantee the nation’s permanency and continuation. 5. Every union made in the name of marriage, but without careful thought, has left behind crying wives, orphans, and those who wound the family’s heart. 6. The soundest foundation for a nation is a family in which material and spiritual happiness flows, for such a family serves as a sacred school that raises virtuous individuals. If a nation can make its homes as enlightened and prosperous as its schools, and its schools as warm as its homes, it has made the greatest reform and has guaranteed the contentment and happiness of future generations. 7. Nations are based on homes and individuals. If homes are good, the nation is good; if homes are bad, the nation is bad. If only those who want the best for the nation would first work to reform the homes! 8. The word home is used according to the people in it. They are considered happy to the degree that they share human values. Yes, we can say that people live humanly with those in their home; a home becomes a home because of its inhabitants. 9. A home is a small nation, and a nation is a large home. One who successfully manages a home and who has raised its members to a level of humanity can manage a large organization with a little effort. 10. A disorderly house means that its people are slovenly and unhappy. The dirtiness, disorder, and irregularity of houses, shops, and streets show the local officials’ lack of sensitivity. 11. What is right is liked and esteemed even if defeated; what is unjust is loathsome and disliked even if victorious. 12. What is right is beautiful in character, and the one who is right is sweet. Even if the right falls into the mud, it remains pure and upright. Even if the unjust is washed with musk, it remains impure and disgusting. 13. Color and shape may change, but essence does not. Name and title may change, but character does not. Such changes have, and continue to, fool many people. 14. Those who oppress the weak are defeated even if they are the victors; those who are right are victorious even if they are the losers. [Criteria or Lights of the Way, Izmir 1990, Vol.3, pp.88-93] Marriage is based on intelligence and the spirit If a believer is looking at his or her life partner from a different, egotistic viewpoint, it cannot be said that he or she is marrying for Islam. Marriage is not the purpose of life; it is a means to continue the human race. A Muslim is the representative of purity, sincerity, and an ideal. Something done for any motive other than obtaining God’s approval cannot be viewed as Islamic. The main basis of the relationship between a man and woman is compassion and lifelong friendship. It’s a friendship that doesn’t include only this world, but the next life as well. Satisfying some desires is only a payment given in advance for this relationship in this world. Marriage is based primarily on intelligence and the spirit. It is based on rationality and spiritual conformity or accord between the spouses, rather than on physical factors. Viewing marriage as an occasion or means to satisfy certain bodily desires ,and thereby presenting polygamy as an Islamic way for this, is a purposeful and most abominable misrepresentation of Islam. Another point to mention in this respect is that at times some things come to the fore and others recede. Some commands can be abandoned for more important ones. In war there’s no fasting, and while traveling prayer is shortened. If polygamy is considered as a stain on Islam and causes people to turn away from Islam, a Muslim doesn’t have the right to practice it. Polygamy Nevval Sevindi, Yeni Yuzyil, July 20-29, 1997 Previous Recommend Print Send Feedback I’d like to talk with you about polygamy. This point caught my attention. Some say that since polygamy is permitted by the Qur’an, it must be accepted. God created human beings as noble. We always seek the good and beautiful, but may not always find them. Sometimes when we seek our rights, we encounter what is false. While seeking the truth, we can acquire vain and ugly things. In my opinion, seeking and falling into error while seeking are a part of the road to knowledge and truth. This shouldn’t be seen as strange. Maybe stagnation, insensitivity, and not searching and investigating should be viewed as something strange. The dangerous thing is stagnation and insensitivity that kills the development of people’s talents. Over time, we have strayed from certain values. Today we’re seeking the truth. While doing this, unfortunately, sides are taken and camps appear. If only this weren’t the case. If only “we and they” weren’t said. If only there wasn’t the view that we are always right and they are always wrong. If only we could close the fragmentation of our society’s structure inside of us, without leaving any trace. Everyone has a destination of his or her own to go to and views everything from the perspective of his or her destination. This causes fragmentation, especially in a society that has not evolved intellectually. First of all, we should learn to respect others’ views and how to live together in peace. There’s division because the basis of common morality and thought is not fully understood, or because these are different for everyone. We’ve not fully comprehended how we can live together despite having different viewpoints on certain subjects. Everyone looks at the issue from one perspective according to his or her own truths. The other side looks with its own truths. Without doubt there are points of truth on both sides. During a certain period, in order to defend themselves, some insistently emphasized marriage with four women. I’d like to talk about the spirit of the issue. First of all, there’s no record in the Qur’an or the hadith that it’s sunna to marry more than one woman by means of a religious ceremony. In the Sura of Women, permission to marry more than one woman under special circumstances is mentioned only as a license or a special permission. However, marrying just one woman is encouraged to the degree of being mandatory. Thus, no one can consider marrying four women a matter of fulfilling a sunna; they can’t claim to have fulfilled any religious law by doing so. Another side of the issue is this: There is license as well as resolution in religion. Resolution is choosing the difficult side of a matter. Although no one can force you to do it, for example, someone might get up at night and, because of enthusiasm and a heartfelt desire to bow before God, observe a long prayer vigil. This might be done to receive the blessings God will give at that moment. But someone else might choose a small act of worship or one kalima-i tawhid (pronouncing God’s unity). The essence of the matter is this: Be others’ advocate and your own prosecutor. We must interrogate ourselves. Thus, acting with resolution means self-questioning, doing the difficult part of a job, choosing the hard way, or being a candidate for the difficult. License means that God allows something easy, for the sake of expansion and comfort. There are Qur’anic verses and hadiths on this subject. In Sufism, acting with resolution is essential for those who choose the spiritual life. In religion, those who deem polygamy lawful see it as a license. There can be times when it is necessary, such as during war when many women may be left in a vulnerable position. In order to close roads leading to sin, they must be able to obtain lawful pleasures in a lawful way. Also, widows in need must be considered. Religion doesn’t just address this century; it addresses all centuries. Every century takes from religion what suits it and what is necessary. A person determined to draw closer to God and be a good Muslim prefers resolution to license. Sharani, a famous Sufi, said: “Dervishes should act with resolution.” On the one hand, people must try Sufism and reason, and, on the other hand, must ask if something is really necessary and if there are conditions for using the license. They must study their choice sincerely and see if it meets with God’s approval. Without doing all of these, they will use the full license and show this as a measure for Islam and Muslimness. This is no more than dressing their own faults and human weakness in a religious robe. The Minutes with Fethullah Gülen in New York” Bestseller of 1997 (50.000 printed)

In the Qur’an, the Individual is a “Species” Itself Nevval Sevindi, Yeni Yuzyil, July 20-29, 1997 Next Recommend Print Send Feedback We shouldn’t fear or feel anxiety about individuals, their development, or their motivating other individuals, for the Qur’an sees each individual as a type as compared to other types. The important thing is the source of the emotions and thoughts that nurture them. When individuals attain a certain way of thinking and understanding and reach a certain horizon, they’ll comprehend that it’s necessary to live a social life. Developed persons will feel the need to be with others, understand that they shouldn’t be alone, and that they shouldn’t harm other social segments or individuals. Those individuals educated along these lines, who don’t use their rights and freedoms to harm others but to consciously choose others’ interests above their own, should be allowed to develop individually. Otherwise, there will be constant judgment and condemnation, oppression and being oppressed, cruelty and victims of cruelty. This is one dimension of the tragic tableau in Turkey today. Flourishing of the Individual Nevval Sevindi, Yeni Yuzyil, July 20-29, 1997 Previous Next Recommend Print Send Feedback Your suggestion for the individual to flourish indicates your vision, but changing people’s habits is not so easy. This is because we are grandchildren of a militarist nation. It has been passed on by our ancestors. In fact, I have asked some friends who understand genetics about this. Are national characteristics inherited from one generation to the next? I didn’t get a fully satisfactory answer. Such an inheritance always can be a matter for discussion. It is reflected in Parliament in one way, and in the presidency in another way. Its manifestation in the military is very different, for its members represent power and, due to their profession’s nature, from time to time their attitude can be rougher. In other social segments, they can remain under this same influence to the degree that it’s permissible. Can human rights and freedom be narrowed in the name of democracy? A top authority once said: “This constitution is too broad for us.” However, narrowing human rights and freedom cannot be recommended. For a long time we have taken things from outside without asking “does this suit us,” trying to force ourselves into a particular mold. But this nation, this state, this society has some special characteristics. This nation should be viewed within its own characteristics, for ignoring them only causes alienation and new social crises, such as those we’re living through now. There are some things this nation will not relinquish. Our historical and religious dynamics, as well as our essence, must be considered. Take this however you want, but there are some things you just can’t throw away. Ignoring these in favor of things developed in a different world and according to that world’s criteria, like a ready-to-wear dress, creates problems. In the end, a religious community (like yours) is a closed system. Is it possible to open up and expand within this closed state? I wonder, is the community’s spirit a common thing, or does it permit the individual to develop? Today the community is perceived a little differently. First of all, we are not a religious community. If we’re going to call it a community I feel uncomfortable with this word it is like this: For example, Islam strongly recommends its followers to perform the prescribed prayers as a congregation. This recommendation caused the building of mosques in almost every city or town district. Islam orders that the Friday noon prayer should be performed as a congregation. This caused the building of at least a large mosque in every town. This also causes Muslims to come together five times a day in mosques. Again, Islam commands pilgrimage for those Muslims who can afford it. These are occasions that naturally bring the Muslim people together. Like this, those who have the same thoughts and adopt the same way of serving people and the country come together without any compulsion or ultrerior motive. They may have different creeds, worldviews, and political inclinations. This is what you see in what you mention as “your community.” You believe in certain things and put them into words. For example, you say love; you say hatred should be buried so that it can’t be revived; and you believe in the importance of education. People who share these feelings and thoughts undertake certain activities related to them. If this is called a community, there’s no reason to be worried. The second aspect is that certain thoughts of such communities can become static, which might prevent members from developing their natural talents. What you say is true from this respect. Coming together in a manner that raises doubts, with the view of doing certain things from the outset, can hinder individual development. Those in the forefront of such communities put a high price tag on their experience. When people serve humanity, seeking titles is disrespect to service, the nation, and to those who trust them. Can some people in political parties, religious communities, and other groups overcome these? It’s possible, but different thoughts should be allowed to flourish. Otherwise there can be retrogression in contemporary change and transformation. There can be no radical change, for the innovative spirit will be lost or not come forth. But in addition to protecting the basic line, there’s a need for innovative spirits, especially when time flows very fast and developments take place very rapidly. Some aspects of existentialism are correct The idea that we cannot escape easily from this inherited influence should be destroyed. It’s very important to think more freely and to gain an individual identity. I guess this is the point of departure in the foundation of existentialist philosophy during periods of universal crisis following world wars, where people were swept into mass death. The individual lost everything and was annihilated. The existentialists were definitely right to rebel against the loss of the individual. But, they went too far on some points and nurtured other mistakes. As in every other issue, balance is necessary.

“PRESS ETHICS AND MEDIA IN THE 21st CENTURY”

Ocak 13 2005Yorum Yok Kategori: Genel

NEVVAL SEVİNDİ-ORAL ÇALIŞLAR Gazeteci Journalist Basın’da Etik ve 21. yy’ın Medyası ——————————————————————————– “Basında Etik”, sık sık masaya yatırılan, tartışılan bir konu. 21.yüzyılın gazetecilik anlayışı ve yükselen değerin insan yani bilgi olması da basında etiğin önem kazanacağının işareti. Biz de Nevval SEVİNDİ ve Oral ÇALIŞLAR’la basında ahlak, çağımızda medya, okur-gazete ilişkilerini konuştuk. Oral ÇALIşLAR, Cumhuriyet gazetesinde yazıyor. Nevval SEVİNDİ antropolog gazeteci. Aşkın Ölümcül Etkileri’nin de yazarı. Sohbetimize Nevval SEVİNDİ’ye yönelttiğimiz “21.yüzyılın gazetecilik anlayışı ve bölgede Türkiye medyasının konumu nedirş” sorusuyla başladık. Türkiye medyasında radyo, gazete, televizyon var. Tabii dünyada da var. Bölgeye, içinde bulunduğumuz bloğa baktığımızda hiçbir İslam ülkesinde Türkiye’deki medya teknolojisi yok. Medya bizde Türkiye’ye özgü bir politizasyonda. Bu her yana yayılmış olan siyasi politizasyonun da yansıması. Bölgedeki İslam ülkelerinde internet, çanak antenler yasak. Hepsinin üzerinde her an sansür uygulamaları var. Türkiye’de bir de toplumsal katmanların kendi medyasını yaratması sözkonusu. Dünyaya baktığımız zaman, ülkelerin insan haklarına saygılı olmasını sağlayan bir medya var. Eskiden ülkemizde tek kanal, devlet kanalı vardı. şimdi çok farklı. Dünyada “kimin medyası hakim olacak, etkili olacakş” sorusu hakim. Bizde “kimin medyası etkili olacakş” telaşı var. Medya Türkiye’de bir yargı görevi de görüyor. Adalet mekanizmasındaki boşluktan medya topluma haberleri sunarken aynı zamanda yönlendirme de yapıyor, yargılıyor. 19.yüzyıl medyasında devlet yapısı, yavaş işleyen kurumlar, kalıplaşmış düşünme biçimleri, önyargılar hakim. 21.yüzyıl medyasında hız kavramı, bilgi ön planda. Türkiye’de her kanal kendi kamuoyunu yönlendirirken bazı bilgileri vermiyor. Medyayı araç olarak kullanıp, onun arkasında başka işleri yapmak düşüncesi var. 21.yüzyıl “insan” odaklı, “bilgi” odaklı. İnsan kültür demektir. İnsan odaklı denince, kültür odaklı deriz. Medya hep iktidarın yanındaydı. Oysa 21.yüzyılda herkes kendi alanını yaratırken, muhalefetin de medyası olacak. Dünyada bireyden başlayarak topluma giden skalada bir kültür var. Herkes kendi isteklerini, ürettiklerini kendi medyası aracılığıyla yayacak. İnsanın olduğu yerde ahlaki değerler vardır. Bunlarla da bir pazar olacak. “Etik” Bu kavramına gelince; önce şunu sormak lazım: “Gazeteci neden ahlaklı olmak zorundadırş” Mevlana’nın mesnevisinde, mevlevilikte en önemli olan “kalem”dir; kamış kalem. Kalem insanı simgeler. 21. yüzyılın yükselen değeri, odağı “insan” olduğu için insan da tabii erdemiyle vardır. Bu yüzden gazeteci ahlaklı olmak zorundadır. Türk kültürünün kökleri bin yıllık. Bu da bize zengin malzemedir. Bugün aranan şey zaten varolandır. Sadece hatırlanması ve yerine konması gerekiyor. Geçmişten günümüze medya etiğindeki gelişmeler, okur-medya ilişkisi nasıl bir çizgideş Bu soruyla ilgili düşüncelerini ise Oral ÇALIşLAR şöyle aktardı: “Yaşlılar nasıl ‘bizim zamanımızda…’diye başlarlar söze ve ‘ahh şimdi o günler olsa…”diye özlem duyarlar geçmişe; gazeteciler de ‘eskiden şöyleydi’ diye zaman zaman geçmişin farklı tatlarını ararlar. Bugünün geçmişten iyi olması lazım tabii. Maalesef eski günleri arar olduk bazı konularda. Cağaloğlu, meşhur Babıali Yokuşu vardı. Bugün çok şey değişti. Basın, iktidar gücü haline geldi. Eskiden gazeteciler iktidara yakın olmamaya, taraf olmamaya dikkat ederdi. Özal dönemiyle artık onunla kahvaltı eden, evinde sohbet eden gazeteciler oluştu. Bugün de bu anlayış, tarz devam ediyor. Yeni bir etik var. Aslında uluslararası gazetecilik özellikleriyle bağdaşmayan, ‘ben falancayla kahvaltıda’, ‘ben falancayla akşam yemeğinde’ diyen bir anlayışla yazan gazeteciler var şimdi. Gazete patronu yalnızca gazete sahibi değil. Enerji ihalesine giriyor, yatırım yapıyor. Bütün bunları yaptığından gazetesinin yöneticisi de bu işleri takip etmek ve korumakla yükümlü oluyor. Başbakanla kahvaltısı, yemeği önem kazanıyor. Haber almak için değil, enerji ihalelerini almak için ediliyor kahvaltı. Bu düzeye gelen ciddi bir çürüme oldu. Kardak krizinde bir gazeteci kalktı, Türk bayrağını Kardak’a dikti. Gazetesi de ‘işte haber’ diye bunu matah bir olay gibi verdi. Küfür eden, düzeysiz gazeteciler türedi birden. İşini iyi yapan, demokrasiyi savunan, yılmayan, dürüst gazeteciler yalnız kaldı, tasfiye edildi. Eskiden gazeteciler orta halli insanlardı. Ellerinde çantaları, Babıali yokuşundan çıkarlar, haberlerini yaparlardı. şimdi medya yıldızları var. Olağanüstü bir iktidar kazandılar. Gazeteciler de şimdi politikacılar gibi oldu. Nasıl politikacılar oy almak için halka ‘şunu yapacağız, bunu yapacağız’ derler, işte ben gazetecilerle politikacılar arasında bire bir benzerlik olduğunu düşünüyorum. Reha MUHTAR diye bir adam var. Toplumda bir güç haline geldi, toplumun önemli bir figürü oldu. Medya yıldızları, iktidar odaklı ilişkilerin nasıl yürütülmesi gerektiğini iyi biliyorlar. ÖZAL döneminde hep ÖZAL’cılar. ÖZAL gitti, ÇİLLER geldi; ÇİLLER’ci oldular. Ertuğrul ÖZKÖK’e bakın; kim iktidardaysa onla. Onun için hala Genel Yayın Yönetmeni. Aynı zamanda holdingin hissedarı. Bütün bunlar neden olduş şimdi bir kere dünya çok hızlı bir gelişim yaşıyor. Geçenlerde Amerika’nın ilk on zenginini açıkladılar. Bunların altısı iletişim, televizyon, bilgisayarla ilgili işleri yapıyor. Eskiden içki, silah tüccarlarıydı Amerika’nın en zenginleri. Bugün bilgi, iletişim teknolojisi büyük önem kazandı. Amerika, bilgi satan bir ülke haline geldi. Askeri darbeler, bölgesel savaşlarla ekonomisini büyüten Amerika’nın şimdi buna ihtiyacı yok. Tam tersine bilgi satacağı toplumlara ihtiyacı var; yani demokrasiye. Önümüzdeki dönemde ahlak konusu, demokrasi çok önem kazanacak. Artık herşey şeffaflaşıyor. Nevval SEVİNDİ’ye Oral ÇALIşLAR’ın söyledikleriyle ilgili düşüncelerini sorduk: “Oral ÇALIşLAR’ın söylediklerine katılıyorum. Medyanın iktidarla ilişkisinden söz etti. Siyasi temsil tıkanık olduğu için, herkes kendi düşüncesini anlatmak, kendi grubunu temsil etmek istiyor ama bir siyasi fırsat yok. Her konuda çifte standart var. Medya sınırlı bir alan. Oradaki kurallara, patrona uymadığınızda sizi dışlıyorlar. ‘ben sizi takmıyorum, kendi bildiğimi yapıyorum’ derseniz onlar da sizi takmıyor ve diğerleri de sessiz kalıyor. NEVVAL SEVİNDİ – ORAL ÇALIŞLAR: “PRESS ETHICS AND MEDIA IN THE 21st CENTURY” Nevval SEVİNDİ Radio, papers and television are the components of the media in Turkey. Turkey also outruns all the İslamic countries in terms of media technology. The social layers all over Turkey create their own media. The question we ask in our country is, “Whose media will be presiding over those of othersş” There is also a judicial aspect to the Turkish media. While presenting news, the media also directs people to certain ways of perceiving things. The speed of information is important in the 21st century’s media. All channels use the media as a means to do their other things. The 21st century is orientated towards people and information. Orientation towards people means orientation towards culture. The media has always been supportive of the governing forces. However, individuals will be creating their own spaces and the opposition will have its own media. As regards ethics, the question is, why does the journalist need to be ethicalş People, rising stars and focus on the new century exists with virtues and this is why the journalist needs to be ethical. Oral ÇALIŞLAR There emerged a new understanding of ethics after the media became a means of power. Owners of the papers are also engaged in tenders and investments. Those who utter pro-democratic values are now being discharged form their offices. I draw similiraties between politicians and current journalists. They both try to attain power. This is all because the world is experiencing a rapid change. Information and communication technologies have become more important than ever. In this new age ethical and democratic values will gain more importance.

medyada kadın

Ocak 13 2005Yorum Yok Kategori: Kadın

“Medyada Güzel Olmayan Kadına Yer Yok” “Uluslararası Sinema Tarih Buluşması” kapsamındaki “Medyanın Öteki Tarihe Etkisi” sempozyumunda gazeteciler Ece Temelkuran, Nevval Sevindi, Zeynep Göğüş ve Nineta Vidali, medyada kadının sorunlarını ve çözüm önerilerini tartıştılar. ——————————————————————————– İÜHA 20/12/2004 Deniz TURAN – Sezen ŞAHİN ——————————————————————————– BİA (İstanbul) – Bu yıl medyaya özel bir yer ayıran “Uluslararası Sinema Tarih Buluşması” festivali, Türkiye ve Yunanistan medyasının önemli isimlerini bir araya getirerek “Medyanın Öteki Tarihe Etkisi” sempozyumunu düzenledi. Sempozyumun ikinci gününde Türkiye ve Yunanistan medyasının kadın çalışanları bir araya geldi. Toplantıda, Türkiye ve Yunanistan medyasında çalışan kadınların, sosyal, siyasi ve ekonomik açıdan durumu ele alındı; kadın medya mensuplarının, erkek meslektaşlarına göre fırsat eşitliği konusundaki ortak problemleri ve çözüm önerileri tartışıldı. Milliyet Gazetesi Yazarı Ece Temelkuran, Türkiye’de gazeteci kadınların banka memurelerine benzediğini savunarak, “Hangi gazeteye giderseniz gidin çok fazla kadın gazeteci çalışıyor. Aslında, kadınlar çalışıyor, erkekler fikirleri üretiyor” dedi. Türkiye’de kadın gazeteciler arasında “Sex and The City” yazarlığının ortaya çıktığını belirten Temelkuran, “Bir taraftan namus cinayetleri işlenirken, diğer taraftan bu kadar özgür kadınların ortaya çıkması bana ironik geliyor” diye konuştu. “Ayrımcı bakış açısı var” Zaman gazetesi yazarı Nevval Sevindi, kadınların erkeklerle rekabetinden çok, bu rekabetteki ayrımcı bakış açısının önemli olduğunu belirtti. Sevindi, bu ayrımcılığın içselleştirilerek doğal hale getirildiğini ve herkesin farkında olarak ya da olmayarak bu ayrımcılığı yaptığını söyledi. Kadın olmasının en çok eleştirilen tarafı olduğunu vurgulayan Sevindi, “Benim bilgimi değil, saçlarımın rengini, küpelerimi eleştirdiler” dedi. Kendi gazeteci modelinin, yönetici erkekler tarafından sevilmeyen bir model olduğunu ifade eden Sevindi, “Burada bir etiket var; bu etikete uygun davranmazsan seni eleştiriyorlar. Erkekler başarılı kadınları kendilerine hakaret olarak görüyorlar” diye konuştu. Başarılı, güzel ve akıllı kadın gazetecilerin erkekler tarafından hoş karşılanmadığını kaydeden Sevindi, kadın gazetecinin kendisine hakaret edilse bile terbiyeli kız çocuğu imajını korumasının beklendiğini söyledi. Hürriyet gazetesi yazarı Zeynep Göğüş, medyada kadın gazetecilerinin çok fazla hırpalandığını belirterek, kadın gazetecilerin erkeklere oranla daha fazla bedel ödediğini söyledi. Göğüş, rekabetin erkeklerle yapılmaya başlandığı zaman sorunun çözüleceğini savunarak, “Kadın örgütlerinin güçlendirilmesi gerekir. Sadece üye sayısının arttırılması değil, etkinliklerinin de arttırılması gerekir” dedi. Sempozyuma Yunanistan Skaı Radio’dan katılan Nineta Vidali erkeklerin kurallarını bozduğunu belirterek, “Kadın gazeteciler 40 yaşından sonra iyi bir hammadde olmazlar. Onlar, daha pahalıdır. Sermaye, daha az ücret alan genç meslektaşlarını tercih eder” görüşünü savundu. Vidali, Yunanistan’da da erkeklerin çok sert çalıştıklarını kaydederek, bu ortamda kadın gazetecilerin kadınlıklarını kaybetmeden de gazetecilik yapabileceklerini ifade etti. (BB) ….. …..

Diyalog Avrasya Platformu

Ocak 13 2005Yorum Yok Kategori: Zaman

Diyalog Avrasya Platformu (DAP) Avrasya dünyasının sürekliği olan ortak tek entelektüel kuruluşu. Zor yol alınan bir coğrafyada yeni projeleriyle gündemimizde olmaya devam edecek.

Bir iktisat kavramı olarak kullanılan ‘ikame teorisi’ hayatın her alanında. Birinin boşluğunu diğeriyle doldurma, bir şeyden beklenen tatmini başka bir şeyle giderme anlamına geliyor. Ama her şey ikame edilebilir değil. Sözgelimi, çok sevdiğimiz birini kaybetmemiz, yeri doldurulamaz boşluklar bırakabiliyor. Aile özlemi dost özlemiyle ikame olunamıyor. Pilav yerine bulgur yersek daha az masrafla doyuma ulaşırız prensibi hayat için her zaman olası değil. Ama her şeye rağmen, kıt kaynaklardan maksimum fayda edinme uğraşı ‘hayat boşluk kaldırmaz’ dercesine bütün hızıyla ve acımasızlığıyla devam ediyor.

Uluslararası sistemin çift kutupluluktan tek kutupluluğa evrildiği günden bu yana küreselleşme dünyanın tek gerçeği oldu. Sivil ve özel kuruluşların uluslararası ilişkilerde en etkin olduğu dönem yaşanırken, yeni sistemlerin oluşmasında devletler kadar küresel etkinliği olan sivil hareketlerin rol oynadığı bir zaman dilimindeyiz artık. Soğuk Savaş’ın sona ermesi ile birlikte Orta Asya ile Türkiye arasındaki ilişkiler devletler düzeyinde hamasi söylemleri aşamazken, sivil kuruluşların epeyce yol aldığı görülüyor.

Öte yandan ortada tam anlamıyla kurulamayan ya da yanlış işleyen bir ilişkiden söz etmek de mümkün. Yani Türkiye ortaya çıkan boşlukta ‘ikame’ edici bir fonksiyon eda edemedi. Diyalog Avrasya Platformu (DAP) Avrasya’da diyalog eksikliğinin sıfıra indiği bir zaman diliminde, ülke aydınları arasındaki yakınlaşmayı sağlayan, Sovyet döneminde bile tam kurulamayan entelektüel ilişkiyi özgür bir ortamda oluşturmayı başaran tek oluşum olarak karşımıza çıkıyor. Ancak, amacı bölge ile ilgili siyasi bir önerme yapmak değil, aydınlar vasıtasıyla halklar arasında kültürel iletişimi kurmak, yeni yaşanabilir modeller üretmek.

Diyalog Avrasya’nın ikame ettiği alan

Peki, Diyalog Avrasya Platformu Avrasya’da neyi ikame ediyor? Altı yıl öncesine kadar böyle bir oluşum yokken, ne oldu da birden ortaya çıktı ve bölgede aktif rol alan platforma dönüştü. Hangi boşluğu doldurdu ya da hayata dair yeni alanlar açma misyonu mu üstlendi?

Bu yıl 17-21 Kasım tarihlerinde Antalya Rixos Otel’de gerçekleşen Diyalog Avrasya Platformu Genel Kurulu’na Rusya Fedarasyonu, Azerbaycan, Gürcistan, Moldova, Ukrayna, Kazakistan, Kırgızistan, Azerbaycan, Tacikistan ve Türkiye’den gelen entelektüeller iştirak etti. DAP, yirmiye yakın ülkeden katılan aydınlardan oluşuyor. Genel kurula milli komiteleri oluşmuş ülkeler katılıyor. Sözgelimi Özbekistan’dan iki kişi katılmasına rağmen milli komite olma yeterliğine sahip olmadığı için bu ülke müzakereler kısmında yer almıyor.

DAP, 6′sı büyükelçi 10′dan fazla yabancı misyon şefi tarafından da dikkatlice takip edildi. Özbekistan Başkonsolosu’nun toplantıları takip etmesi olumlu karşılandı. Ayrıca pek çok akademisyen seyirci olarak toplantıyı izliyor. Mesela, Azerbaycan masasında üç kişi otururken hepsi milletvekili 10′a yakın Azeri aydın toplantıyı arka koltuklarda izledi. Toplantının en kalabalık iki grubu Azerbaycan ve Rusya Federasyonu’ydu. Terör duyarlılığı had safhadaydı. Genel kurul Beslan için bir dakika saygı duruşuyla açıldı.

DAP milli komitelerden oluşuyor. Toplantılarda her ülkeyi üç kişi temsil ediyor. Müzakerelere sadece milli komite üyeleri katılabiliyor. Bu yıldan itibaren her ülke komitesi Diyalog Avrasya yaklaşımını benimseyen üyeler kabul edecek. Bu üyeleri, o ülkenin milli komiteleri belirleyecek. Toplantıda milli komitelere geniş özgürlükler tanındığı özellikle vurgulandı.

Platforma demokrasi hakim

İlk defa katılanlar için platformun demokratik işleyişi oldukça şaşırtıcıydı. Bir kere “eşitler arası diyalog” olmazsa olmaz bir prensip olarak korunuyor. Proje öneren kişi önce sunumunu yapıyor, sonra konu üzerinde tartışmalar başlıyor. Ve her şey konuşuluyor. Toplantı gündemi belli olmasına rağmen herhangi bir katılımcı yeni projeler sunabiliyor. Kararlar oylamayla alınıyor. Rixos gibi lüks ve hâlâ yazın yaşandığı bir mekanda herkesin dikkatlice tartışmaları izlemesi ve iki gün boyunca salonun hiç boşalmaması takdire değerdi. İlk defa bu yıl toplantıya Türkmenistan’dan katılan Prof. Dr. Kurban Durdugeldiyev, “Antalya’da gezi yapmaya gelmeyip, Diyalog Avrasya düşüncesine canı gönülden yapışan insanlar gördüm. Herkes oturuyor, herkes dinliyor, bana ne diyen yok.” diyor.

Platforma katılanlar otelin toplantı salonlarında alışmadıkları bir manzarayla karşılaştı. Zira, salon küçük bir meclis gibi inşa edilmişti. En yukarıda başkan, aşağı basamaklarda genel sekreter, başkan yardımcısı vs. gibi bölümler, karşısında ülke masalarının oluşturulduğu küçük bir Birleşmiş Milletler meclisini andıran bir yapıydı bu. Kemer’de bir marangoz atölyesinde inşa edilen salon dizaynında Gürkan Vural ve Kıvılcım Kalaba’nın imzası var. Salon tamamen demonte; yani sökülüp taşınabiliyor. Bundan sonraki bütün DAP toplantıları bu salonda gerçekleştirilecek. Gürkan Vural, genellikle yeni konseptler oluşturmak için çalıştıklarını söylüyor. “Ama bu sefer ilerlemiş bir toplantı için zihinlerde kurumsallaşmış bir kimlik oluşturan ciddi bir salon yaptık” diyor.

Da Dergisi’nin dili ne olmalı, tartışması

Genel Kurul bilimsel makalelerin sunulduğu bir yer değil. Bir yıl için çalışma programları, projeler tartışılıyor. Ama katılanların entelektüel seviyesi ister istemez sempozyum havasını hissettiriyor. Neredeyse herkes Avrasya sahasında yol almasının somut projelerden geçtiğini düşünüyor. “Da” dergisinin önemsenmesinin sebebi de bu. İlk toplantıdan bir yıl sonra çıkmaya başlayan Diyalog Avrasya (Da) dergisi Avrasyalı aydınların buluştuğu ve onları yıl boyunca az ya da çok meşgul eden bir yayına dönüşmüş durumda. En hararetli tartışmalar da derginin dili üzerine oldu.

Ukrayna ve Gürcistan’ın önerisiyle toplantının ana gündem maddesine dönüşen “Dergide İngilizce de olsun mu?” sorusu en az iki saat tartışıldı. Gürcistan heyeti, dünyada üretilen bilimsel makalelerin yüzde 95′inin İngilizce kaleme alındığını dile getirirken, Ukraynalı katılımcıların temel argümanı “İngilizce yoluyla birikimimizi dünyaya daha iyi anlatabiliriz.” oldu. Tacikistan heyeti bu görüşe destek verdi. Hemen hemen her ülke konu ile ilgili görüşlerini dile getirdi; ancak hepsinin yaklaşımı farklıydı.

Kırgızistan masası, “İngilizce özet vermekte mahzur yok, öbür türlü kitaba dönüşür” derken, Kazakistan heyeti kısaca “İngilizce’ye gerek yok.” görüşünü dillendirdi. Azerbaycan, ‘İngilizce’ olsun derken gençlere vurgu yaptı. Herkes Rus heyetinin tepkisini merak ediyordu. Aslında İngilizce üzerinden bir anlamda Rusça tartışılmaktaydı. Rusya’nın önerisi bir yıl içinde yayınmlanan makalelerden bir seçki yapıp İngilizce basmak şeklinde oldu. Yani o kadar da karşı değillerdi aslında.

Kültürel Ütopyalar önerisi

Türk heyetinden Prof. Dr. Süleyman Seyfi Ögün’e göre derginin dili Türkçe ve Rusça olarak devam etmeliydi. Bu tartışma “Da dergisinin web sitesinde yazılar İngilizce olarak yayınlanacaktır.” şeklinde karar metnine yansıdı. Gürcistan’dan katılan Prof. Dr. Guli Alasaniya, “Herkesin bir dayanağı var; ama önemli olan bu tartışmanın yapılabiliyor olması.” diyor.

Diğer bir tartışma konusu ise Nevval Sevindi’nin önerisiyle gündeme gelen Kültürel Ütopyalar başlıklı bir kitap çalışmasıydı. Belirli konular üzerine yirmi kişinin yaklaşımını içeren makalelerin toplanması, böylelikle Avrasya’nın geleceğine ilişkin yeni önermeler getirilebileceği fikriydi öne sürülen. Öneri, kelime manasından ifade ettiği anlama kadar geniş bir tartışma konusu oldu. Rusya heyeti bu öneriye destek verirken, Kazakistan bunun ‘kooperatif’ bir çalışma olacağını; bu yüzden ansiklopedi çalışmasının yapılmasının daha yararlı olabileceğini öne sürdü. Kırgızistan “biz sosyal ütopyalara açığız” derken bazı katılımcılar ‘ütopya’lardan çok çektiklerini söyleyerek bu kavramın biraz açılmasını istedi. Ütopyaların peşinden sürüklenmeyelim, somut bazı projelere imza atalım diyenler de çoğunluktaydı.

Ukrayna, Avrasya aydınlarının oluşturabileceği bir bilgi bankası projesi önerirken, Kazakistan heyeti ortak bir lügat çalışmasının gereği üzerinde durdu. Tarih kitabı çok tartışıldı. Daha önceki toplantılarda da benzer konuşmaların olduğu anlaşılıyor. İdeolojik olarak yazılmış tarihin yeniden ele alınması konusu üzerinde duruluyor. Kimi bu tartışmaları lüzumsuz bulup “Şimdi birbirimize kendi tarihimizi mi anlatacağız?” derken, kimi de geniş bir heyet tarafından ortak bir tarih kitabı yazılması üzerinde duruyor. Kazakistan heyeti özellikle yeni öneriler kısmında oldukça faaldi.

Avrasya medyasının kurulması

Öne çıkan bir diğer öneri ise Osmanlı Arşivleri’nin bütün ülkelerin istifadesine sunulması. Eğer gerçek tarih yazılmak isteniyorsa gerçek belgeler üzerinden bu yapılmalı, dolayısıyla pek çok ülkenin kaderini belirlemiş olan Osmanlı’nın arşivleri iyice incelenmeliydi. Kazakistan heyetinden bir kişi çok merak etmesine rağmen Rusça’da Osmanlı’yı anlatan bir kitap olmadığını dile getirdi.

Bir diğer proje de Avrasya Medya’sının kurulması. Her ülkenin farklı tüzüklere sahip olması, ekonomik büyüklüğü vs. gibi konular engel teşkil etse de böyle bir yayın organına (TV) olan ihtiyacın üzerinde duruldu. Karar metninde Avrasya Medya Birliği’nin kurulması ve her ülkeden üç medya üyesinin seçilmesi kararlaştırıldı. Avrasya’dan parlak gençlerin toplantılara gözlemci olarak katılmasının sağlanması birkaç ülke tarafından önerildi ve kabul edildi.

Moskova’da Mayıs 2005′te yapılacak “Terörden Evrensel Etiğe Dinler ve Barış” sempozyumu ile ilgili geniş bir sunum yapıldı. Toplantı konuları şimdiye kadar yapılan diyalog toplantılarından biraz farklılık arz ediyor. Evrensel etik ihtiyacı, terörün siyasi, sosyal, ekonomik ve kültürel nedenleri, tek Tanrılı dinlerde etik değerler gibi alışıldık konular yanında bütün bu konular tek Tanrılı olmayan dinler açısından da ele alınıyor bu sefer. Dolayısıyla tek Tanrılı olmayan dinlerin temsilcileri de bu sempozyumda yer alıyor. Ayrıca tek Tanrılı dinler ve çok Tanrılı inançlar arasında diyalog da bir oturum konusu.

Diyalog benim mesleğim

Platforma ilk defa katılanlar ve başından beri içinde bulunanlarla konuşmanın ilginç olacağını düşündük. Azeri aydını Anar, “Laflar iyi de geriye metinler kalıyor. Bu nedenle Da dergisini ve Da yayınevini çok olumlu buluyorum.” diyor. Anar’ın ümidi daha geniş finans imkanlarıyla Avrasya’da müzik, tiyatro festivalleri gerçekleştirebilmek.

Moskova’dan bir PR şirketinin temsilcisi olarak platforma katılan Natalia Orlava ise “Diyolog benim mesleğim.” diyor. Moskova’da bu tarz faaliyetler düzenlemelerine rağmen buradakinin en büyüğü olduğunu söylüyor. İlk defa katıldığı toplantıda beklentilerinin çok üstünde bir manzarayla karşılaşmış. Ona göre programın detayları ve bakan düzeyindeki katılım işin ne kadar ciddi tutulduğunun göstergesi. Kültürlerimizin birbirine çok yakın olduğunu görmek onu şaşırtmış.

Prof. Dr. Giuli Alasaniya, Gürcistan Cumhurbaşkanı Mikhail Sakaşvili’nin annesi ve Diyalog Avrasya Platformu’nun başından beri müdavimi. Ona göre platform çok hayırlı bir iş görüyor. Sorunların çözümünde ilk şart diyalogdur bir kere. O yüzden tanıma ve tanışma faslı önemsiz görülemez. “Her milletin kendine has, başkaları için zenginlik olabilecek gelenekleri vardır. Önemli olan, insanların birbirini dinlemisini öğrenmesidir, o zaman her şey yoluna girecektir.” Sovyet döneminden farklı olarak herkesin özgürce gerçekleştirdiği bir diyalog söz konusudur burada. Eski dönemde emirle gelen diyalog süreçleri çözüme kavuşturulamayan problemler yığını bırakmıştır geriye. Platformla ilgili her toplantıda bir yenilik yapılması ve işi organize edenlerin enerji ve isteklerinin bitmez tükenmezliği takdire şayan bir durumdur.

Azerbaycan Atatürk Merkezi Başkanı Milletvekili Prof Dr. Nizami Ceferov DAP’a ilk defa katılanlardan. Hem ‘Da’ dergisini hem de toplantılardan çıkan kararları dikkatle takip etmiş. “Platformda beklediğimden daha çok şey buldum.” diyor. “Burada iyi fikirler çıkacağını düşünürdüm, ama bu derece demokratik bir şekilde gerçekleştirilebileceğini tahmin etmiyordum. İnsanlar fikirlerini çok rahat ifade edebiliyorlar. Farklı düşüncelere de yer açıldığını gördüm.” Platform, düşünen adamın kendi kendiyle olan diyaloğunu düşünen adamlar arasındaki diyaloğa çevirmektedir. Daha önce kitaplarından takip ettiği Türkologları, Asya-Avrupa uzmanlarını ve bilim adamlarını ilk defa burada görmüş. Eskiden beri var olagelen Avrasya Etnoloji Birliği fikirlerinin DAP’la birlikte pratiğe döküldüğünü gözlemlemiş. Eskiden olduğu gibi bir ideolojinin ya da birkaç ideologun öngörüsü değil, bu coğrafyada düşünebilen herkesi bir noktada buluşturan bir yaşam alanı arayışı söz konusu. “Dünyanın harmonisi ve yeni bir yaşam sistemi oluşturulmak isteniyor. Ben de DAP’ta elimden ne gelirse yapmaya çalışacağım.”

Bu toplantı bizim için bir bayramdır

Her ne kadar Orta Asya’dan katılan bir ülke temsilcisinin sarf edeceği sözleri andırsa da bu sözler Rusya Şarkiyat Enstitüsü Müdürü Rostislav Ribakov’a ait. Da dergisinin son yıllarda kusursuz bir Rusça’yla çıkmaya başladığını söylüyor. DAP’ta alınan kararların uygulanıp uygulanmayacağını sorduğumuzda “Denizde gemiler kutup yıldızına bakarak yol alırlar. Elbette bu onların kutup yıldızına ulaşacakları anlamına gelmez. Bazı kararlar gerçekleşecek, bazıları gerçekleşmeyecek; önemli olan çaba.” diyor. Milli komitelere tanınan geniş özgürlük alanında çok şey yapılabileceğini düşünüyor.

DAP Genel Kurulu’nda son dört yıldır platformun başkanlığını sürdüren Anar’ın yerine Prof. Dr. İlber Ortaylı yeni başkan olarak seçildi. Anar hem ilk başkan olması hem de saygınlığı dolayısıyla onursal başkan olarak ilan edildi. Genel Sekreter Erkam Tufan Aytav platformun hızlı işleyişinde önemli rol oynadı.

Aksiyon  

Mr.Edelman’la sohbet

Ocak 13 2005Yorum Yok Kategori: Zaman

Gen.Yayın Yön. Kaleminden:
Dün gazetemizin merkez binasında önemli bir konuğumuz vardı: ABD Büyükelçisi Eric Edelman. Tsunamide vefat eden İstanbul Başkonsolosluğu Ticaret Ataşe Yardımcısı Ezgi Gümüşoğlu için düzenlenen programa katılmak için gelmişti. Programa geçmeden önce Zaman’a uğradı. Bir gün öncesinden haber verilen ziyaret, hoş bir sohbet havası içinde gerçekleşti.

Birbirinden güzel soruların yöneltildiği ve konuşmaların geniş çaplı bir röportaja dönüştüğü sohbette hem günlük yayın kadromuzdan hem de köşe yazarlarımızdan seçilmiş bir heyet vardı. Abdülhamit Bilici, Erhan Başyurt, Mehmet Yılmaz, Celil Sağır günlük yayın mutfağını; Şahin Alpay, Nevval Sevindi ve Nuriye Akman yorum sayfalarının zenginliğini temsil ediyordu.

Edelman’ın elinde iki önemli doküman vardı. İlki tsunami felaketiyle ilgili yazılı basın açıklamasıydı. Açıklamada Star, Yeni Şafak ve Sabah’ın ismi verilerek bazı haberlerin “hayal mahsulü” ve “akıl almaz iddialar” içerdiği söyleniyordu. Anlaşılan o ki Amerikalılar, tsunamiye sebep olan depremin ABD’ye mal edilmesi ve konunun ABA tarafından yapılan nükleer denemeler ile irtibatlandırılmasına bir hayli üzülmüş durumda. Basın açıklamasında ayrıca, tsunamiye sebep olan depremin bazı ülkelere zamanında söylenmediği tezine de cevap veriliyordu.

Büyükelçi’nin elindeki kalın dosya ise Felluce ile ilgili. Dünya basınında ağır eleştirilere sebep olan Felluce olaylarına değişik bir bakış açısı ile yaklaşıyordu. Çok sayıda fotoğraf ve görsel dokümanla beslenen dosyanın amacı, Irak’taki bazı grupların kullandığı silahların, yaptıkları eylemlerin belgelenmesiydi. Bazı mekanların (ki buna bazı camiler de dahil) silah deposu gibi kullanıldığı, bazı işkence aletlerinin bulunduğu iddia ediliyordu…

Dosyalar bu noktaları işaretleyince sorular da bu temalar üzerinde yoğunlaştı. Büyükelçi söze Zaman Gazetesi ile ilgili kısa bir değerlendirme yaparak girdi. Zaman’ı “Türkiye’nin en ciddi ve seviyeli gazetelerinden biri” olarak tanımlayan Büyükelçi sözlerine “Gerçi bazı yorumlarına katılmıyorum.” diye devam ediyordu. Zaten Zaman’ın güzelliği de burada değil mi; hadiseleri haberleştirirken olabildiğince tarafsız ve objektif; yorumlarken olabildiğince özgür ve çok sesli. Nitekim bu güzellik, röportajın her safhasında ortaya çıkıyordu ve konuşmalar, kısa bir süre içinde hoş bir beyin fırtınasına dönüşüyor.

Sorular zor mu zor, çetin mi çetin. Hemen her sorudan önce arkadaşlar bir giriş yapıyor ve kendi tespitlerini salonda bulunanlarla paylaşıyor. Dikkat çekici önemli bir ayrıntı: En sert sorularda bile iyi niyet söz konusu. Mesela hiçbir soruda Amerika düşmanlığı yapılmıyor; ancak ABD hükümetinin politikaları sorgulanıyor. Bu sorgulama aslında tüm dünyada yapılıyor; hatta en çok ABD basınında yapılıyor. Genel görüş şu: Amerika’nın yanlış bir politika izlemesi, sadece ABD’ye değil, tüm dünyaya zarar verebilir.

Dünkü beyin fırtınasında Edelman’ı takdir etmemek mümkün değil. Kibarca sorulan onca zor soruya tek tek cevap verdi. Hiçbir soruya ya da cevaba “off the record” şerhi düşmedi. Diplomatik bir nezaket içinde “Bu konuda sizinle aynı fikirde değilim.” dediği de oldu. Ve kendi düşüncesini çok açık bir dille ifade etti. Irak’ta yaşananlardan Kürt sorununa, anti-Amerikanizmin yayılmasındaki tehlikeden Türkiye-ABD ilişkilerine kadar pek çok konuya cevap verdi.

Bir ara Nuriye Akman devreye girdi ve dış politika gündeminden uzak, daha şahsi, daha insani bir portre yakalamak için özel bir röportaj teklifinde bulundu. Edelman gayet kibar bir dille savuşturdu teklifi. Yine de Akman ümidini kesmiş değil…

Toplantıda gördüğüm kadarıyla Büyükelçi -tıpkı pek çok Amerikalı gibi- anti-Amerikanizm’in özellikle İslam dünyasında hızla yayılmasına üzülüyor. Haklıdır. Bu gelişme, ne Amerika’ya fayda sağlar ne İslam dünyasına. O yüzden bir an önce yanlış anlaşılmaların karşılıklı yapılacak çalışmalarla giderilmesi gerekiyor. Bu nedenle dünkü toplantının önemli olduğunu düşünüyorum. Keşke daha geniş çapta ve daha yaygın bir şekilde bu tür toplantılar yapılabilse. Belki bu sayede hem eleştiriler yetkililere daha yakından ulaştırılır hem de yetkili ağızlardan gelecek açıklamalar, daha geniş bir alanda yankılanır.

Burada benim sorularım şuydu: varolan dedikodulara göre Irak’da savaşacak asker bulamıyormuşsunuz. Askerleriniz Irak’ta kalmak istemiyormuş doğru mu?
Kürdistan konusundaki ajandanız nedir?Kürdistan kuracağınıza dair kanılar için ne diyorsunuz?
 

Ritüellerin insancıl özü

Ocak 13 2005Yorum Yok Kategori: Zaman Turkuaz

Çocuk sahibi olmak her kültürde çok önemlidir. Ailenin sevinç kaynağıdır. Aileye yeni bir konuk beklerken bu sürece zengin ritüeller, gelenekler eşlik eder.

Türkmenlerde hamilelik gizlenmesi, utanılması gereken bir durum değil. Gelini aile içinde söz sahibi yapan önemli bir olay. Tahtacı-Türkmen köylerinde hamile kadın cenaze evine gitmez, giderse çocuğunun özürlü olacağına inanılır. Doğum yapan anneye pirinç ve şeker götürülmesi âdetten. Anne çocuğu yalnız bırakacaksa mutlaka beşiğin başına bir süpürge bırakıyor. Çocuğun kırkının çıkması törenle kutlanıyor. 6 aylık olan kız bebeğin eline ayağına kına yakılıyor. Romanların bebeklerini gözden korumak için koynuna at kestanesi koyduğunu biliyor muydunuz? Bazen muska da kullanılıyor. Romanlar diş buğdayı töreninde makas, Kur’an’ın yanı sıra müzik aletlerini de devreye sokuyorlar. Aleviler doğum sırasında gülbenkler okuyorlar: Allah’ım, bu masum-u pakı sağlıklı, sıhhatli, huzurlu, uzun ömürlü kıl. Doğan bebeğe ad verme, doğumun birinci, üçüncü, yedinci ya da kırkıncı gününde düzenlenen bir törenle oluyor. Ad verme günü bir düğün gibi yaşanıyor. Dede ismi veriyor ve koçlar kesiliyor. Aleviler ilk dişi kutladıkları gibi ilk adımı da kutluyor bebekte. Anadolu’nun zengin kültürel mozaiğinin bir parçası olan Ermenilerde de kadının sancıları tutar tutmaz kayınvalidesi diğer kadınlara haber ediyor ve toplanıp eğlenceler düzenleniyor. Bu “kadın eziyette, kızlar şenlikte” diye adlandırılıyor. Eğer sancılar uzarsa koca 3 kez eşinin üzerinden geçiriliyor. Doğum sonrası 8 gün boyunca bebeğin gözleri bağlanıyor. Sürme çekiliyor. Eskiden açıkgöz olmak ayıp sayıldığından gözü açık olmasın diye bu gelenek uygulanırmış. Sarılık hastalığına önlem diye, sarı elbise, kaşkol veya şapka imdada yetişir. Bebeğin göbeği de okul bahçesine gömülüyor, gelecekte okula heves etmesi amaçlanıyor. Ermeniler de ilk dişi “hedik” eğlencesiyle kutluyor. İlk hediyesi de sakızla alnına yapıştırılan bir çeyrek altın. Çerkeslerde ise kız çocuğuna prenses gibi davranılıyor. Gelin olup evden çıkıncaya kadar kızlar el üstünde tutuluyor. Ataerkil kültürlerin tersine kadın değerli ve kadın erkek Çerkes’le birlikte paylaşıyor her daim. Kayınvalide ve kayınbabası izin vermeden konuşmayan gelin hamile olduğunu da söyleyemiyor; küçük bir patik örüp kayınvalidesinin yatağı üstüne koyuyor. Bebek güzelleşsin diye ayva yediriliyor. İsim seçme işini büyüklerin yaptığı Çerkeslerde anne ve bebeğe 40. gün “Kırk Çıkarması” yapılır. Abdest alınıp dualar okunur. Rumlarda anne adayı, gözden ve sözden çekindiğinden bunun pek fazla duyulmasını istemiyor. Geleneksel olarak kızlara pembe, erkeklere mavi hediyeler alınıyor. 5aylık hamilelerin cenazeye gitmesini uygun bulmuyor gelenekler. Bebek ve ailesi kilise papazı tarafından evlerinde kutsanıyor. Bir tas içindeki suyu da kutsuyor ve 40 gün bu suyun koruyuculuğuna inanılıyor. Bebek asla gece yıkanmıyor ve ilk dişi saklanıyor. Vaftiz olana kadar bebeğin ismi söylenmiyor. Vaftizde bebeğin saçı haç şeklinde kesiliyor. Çocuk yıkandıktan sonra bedenin belli kesimlerine “miron” denen ve 48 ayrı bitkiden elde edilen bir yağ sürülüyor. Bunu Fener Rum Patrikhanesi hazırlıyor ve tüm dünyaya gönderiyor.

2000 yıl öncesine dayanan Süryani âdetlerine göre anne adayı hamile olduğunu öğrenir öğrenmez kiliseye gidiyor. Doğum öncesi günahlarından arınıyor. Bebekler vaftiz olmadan öpülmüyor. İlk günahtan arınmak için vaftiz edilen Süryanilerde erkek bebek daha değerli. Erkekler bereketi temsil eden “buğday” kızlar “arpa”. Yahudilerde ise erkek bebeklerine 31. günü “pidyon” töreni yapılıyor. Eski bir inanca göre bebek için fidye veriliyor. 8 günlükken de sünnet edilip ismi veriliyor. Lazlarda ceviz ağacının özel bir anlamı var. Ceviz ağacının altından geçirilen çocukların daha güçlü olduğuna inanılır. Bolca ceviz ve fındık yedirilmeyen kadının bebeği çilli olur diyorlar. Doğum sonrası al basmaması için anneye kırmızı kurdele bağlanıyor.

Bu zengin kültürümüzün örneklerini Grup 7 İletişim’in yaptığı yeni yıl ajandasında okuyabilir, bir kez daha bu zenginliğe şükredebilirsiniz. Bu çalışma 8 yılda hazırlanmış başarılı görsel bir tasarım.

09.01.2005

 

Sayfa 1 / 212»